İnsan birşeylerin değerini kaybedince anlıyor derler ya bence çok doğru bir söz. Geçmişte yaşadığım bazı güzel günlerimi özledim. Lisedeyken çok sevdiğim bir tarih hocam vardı. Muhteşem bir insandı. Sanırım özlemlerim arasında o ilk sıralarda yer alıyor. O kadar milliyetçi bir insandı ki o birşeyler anlatırken siz o olayı yaşardınız. Her hafta onun derslerini iple çekerdim. Liseden sonra da bir müddet haberleştik ama sonra mecburen koptuk. Farklı hayatlar yaşıyorduk. Gerçekten şöyle bir geçmişinize bakın ne çok sevdiğimiz vazgeçemediğimiz insanlar o tozlu sayfalarda yerlerini aldı. Bunun sebebini hala anlamış değilim. Gözden ırak olma meselesi sanırım. Hayat herşeye rağmen güzel… Meşgul olduğum işim var hala kopmadığım birkaç dostum var ve en önemlisi de beni zaman zaman anlamasalarda ailem var… Sahip olduğumuz varlıkların kıymetini bilelim. Yüce Yaradan bize sadece bir ömür veriyor ve yaşanılan hiçbir şey geri alınmıyor. Hayatı dolu dolu yaşayalım. Seviyorsanız veya kırıldıysanız saklamayın söyleyin. Bir dakika sonra yaşayacağımız malum değil. Sonra gidenlerin ardından koskoca bir keşke yığını bizi bekler…