yalnızlığım

zor günlerimde hep yanımda olurdun.çok kızardın bana herzaman ama yinede yanımdaydın annem.hep korktum senden .hem babam hem annem oldun ….o yüzden mi çok kızgınsın hayata annem. o yüzden mi hep kavgaların ….

biliyorum sende yalnızlıktan bunaldın.babam öldüğünde genceciktin …hayatın yükü hep omuzlarında idi…zordu iki kızı büyütmek…sen başardın anne ama sen bittin …duygusal anlamda bittin biiyorum .

ben yardımcı olamıyorum sana çünkü bende hayatın yorgunuyum annem….

bakarsınız etrafınızda insanlar var ama yokturlar.yüzeysel konuşmalar hani derler ya ceviz kabuğunu doldurmaz diye ha tam da öyle.kahkahalar atarlar yüzüne gülerler ama arkandan tatlı iğnelemeler. ……

sen konuşmak istemezsin fener elinde insan ararsın.yoktur…

içine daha bir kapanırsın,konuşsan onlar gibi olacaksın basit ,yüzeysel ,komik…

her sabah işe gidersin umutla …işine salırırsın hayata tutunduğun dal odur çünkü iyiki var dersin..iyi ki var işim

akşam yorgun dönersin evine yalnızlığına ama yüreğin rahattır.elinden gelenin fazlasını yaptın çünkü.

gülümse hayata……..

üç yaşındaydım

babamı götürdüklerinde

anlamadım o zaman ne büyük kayıp olduğunu

oyun oynadım bebeklerimle

şimdi yüreğimde sadece

geri kalan emekli olurken arkadaşları ile çektirdiği bir resim

öyle yorgun öyle yorgunki yüzü

ama benim babam

benim babam

evin en güzel köşesinde

görenler anlam veremez

benim için en değerli eşyam

sahip olduğum en değerli varlık

babam canım babam

yanımda olsan severmiydin beni

küçük kızım dermiydin

okşarmıydın saçlarımı

korurdun beni her güçten

her korkudan değil mi babam