DAĞARCIK

Dün haziran ayının ikinci pazar günüydü, babalar gününe bir hafta vardı ve ben o gün için babalar günü olduğunu düşündüm. Babalar gününü kutluyacağım babam da hayatta değildi ki. Etrafımda baba yerine koyacağım bir insan da yok hani.Babamın hayatta olmasını ne çok isterdim ama elden ne gelir…Başımı okşayıp eliyle omuzumdan tutup ”kızım benim” demesi beni mutlu ederdi. Veremediğim hediyelerin hepsini birden vermek isterdim.

Nedense ”Anneler Günü ” gibi ”Babalar Günü” o kadar da şaşalı geçmiyor. Aslında ben dünün babalar günü zannetmiş ve ”ne kadar sönük bir babalar günü” diye düşünmüştüm. Televizyonda da bir iki reklam görmüştüm, halbuki  anneler günü için haftalar öncesinde başlamışlardı reklamlara, mağazaların vitrinlerine yazmaya.Aslında bu durumu biraz da insanlarıız mı böyle yapıyor, cinsiyet farkından da olabilir diye düşünüyorum. Genelde kadınlar özel günlere daha bir önem vermesinden kaynaklanıyor olabilir. Ondandır ki onların günü daha da bir önem kazanıyor.İşte erkeklerin bu tür günlere rağbet etmemeleri günlerinin de sönük geçmesine bir sebeptir diye düşünüyorum. Alınan hediyelere de kadınlar karar veriyorlar, gidip beğenilir ve sanki haberleri yokmuş gibi çocuklar getirip verirler. Babalara da beğenilen hediyler de bile kendilerinin de işine yarayacak hediyeler beğenilir belki de, biraz da işin içinde kurnazlık vardır.

Mutlaka pahalı hediyeler almak ona verdiğimiz değerle bir tutulamaz.Gönlümüzdeki zenginliğin değerini karşılayacak bir hediye var mıdır acaba? Ne olursa olsun hatırlanmak güzel bir duygudur.

Babacığım mekanın cennet olsun…