mehmet girgin

OZONUN TAMİRCİSİ  

Ozonun yırtığından geçti ozan. Kanıyordu İzmir. Şehirde biri kanıyordu. Sokağa atılmış bir izmarit gibi yanıyordu. Ozonun yırtığından geçti ozan. O kadar çok şehir yırtılmıştı ki. Bu yırtıkları yaza yaza yazarlar bitiremedi. Kanayan adam buluta rüzgar yetiremedi. Güneş de hiç yüz vermedi. Adam bulutlardan aşağıya sallanan ağaçlara baktı. Yere atılmış izmariti tekrar yaktı. Yıkıldığı yerden ayağa kalktı. Ozonun yırtığından geçmişti adam. Başı dönüyor kalbi kanıyordu. Kış her zamanki gibi önüne geleni kışkırtıyordu. Güneşi ardına alan adam damın üzerindeki kara kediye baktı. Kedi kendini kemiriyordu. Ne kadar çok demir vardı. Ne kadar çok beton. Beton kafalı adam. Bu şehirden su çıkmazdı. Ozonun yırtığından geçti ozan. İlkbahar sırıta sırıta geldi. Güneş sevgisini toprağa verdi. Sabahın köründe yol kenarında işçiler çalışıyorlardı. Yine de kimseye yaranamıyorlardı. Onlar ki bulutları dikiyor, rüzgarı biçiyorlardı. Orta sınıftan adamlar tepeden tepeden baktı onlara. Onlar ki ozonun tamircisi, ozanın en yakınlarıydılar.