emlakbankkonutları

Tüketici haklari konusunda Müsteri her zaman hakli mi? sorusunu
irdelerken çesitli ülkelerdeki mahkemelik olaylari arastirmislar ve bulduklari belgelerden birisi.
Olay gerçek…
WorldPerfect (Bilmeyenler için yaziyorum, bilgisayari -elektrikli- daktilo gibi yapan bir programin
yapimcisi)…
Bu Sirketin müsteriye yardim hattinda banda alinmis bir telefon
konusmasini okuyacaksiniz.
Bu konusma sonrasi WorldPerfect gorevlisi isinden kovuluyor.
Kovulan gorevli WorldPerfecti kendisini "Gerekçesiz" isten çikardigi
için mahkemeye veriyor.
Iste bu konusmanin desifresi.
-WorldPerfect yardim hatti, buyrun, nasil yardimci olabilirim.
-WorldPerfect`te bir sorun oldu.
-Nasil bir sorun?
-Yazi yaziyordum, birden bütün kelimeler gitti.
-Gitti mi?
-Yokoldu!
-Ekranda su anda ne görüyorsunuz?
-Hic bir sey.
-Hic bir sey mi?
-Yazdigim hiç bir şey ekrana çikmiyor.
-Hala WorldPerfect programinda misiniz yoksa programdan çikitiniz mi?
-Bunu nereden bileyim.
-Ekranda bir "C" harfi görüyormusunuz?
-Bir "hece" mi..
-Bosverin. Ekranda yanip sönen bir çizgi var mi?
-Söyledim ya hiç bir sey yazmiyor.
-Monitör üstünde yanan bir lamba var mi?
-Monitor ne?
-Ekrani olan yer, televizyon gibi… Çalistiginizi gösteren kücük bir
lamba var mi?
-Bilmiyorum.
-Monitorün arkasina bakin, oraya bir elektrik kablosu giriyor olmasi
lazim. Görebiliyor musunuz?
-Evet.
-Harika, o kabloyu takip edin duvarda elektrige baglimi bana soyleyin.
-Bagli.
-Harika. Monitorün arkasina bakinca bagli olan tek kablo mu gördünüz,
yoksa iki tane mi?
-Görmedim.
-Tekrar bakar misiniz, ikinci bir kablonunda bagli olmasi lazim.
-Evet buldum.
-Tamam, simdi onu takip edin bilgisayara bagli mi diye bakin.
-Kabloya ulasamiyorum.
-Ulasmayin, bagli mi diye bakabilir misiniz?
-Olmuyor.
-Bir seyden destek alip egilip bilgisayarin arkasina baksaniz…
-Egilmek dert degil, karanlik oldugu için bakamiyorum.
-Karanlik?
-Ofisin isiklari kapali, pencereden gelen isik yetmiyor.
-Ofisin isiklarini yakin.
-Yanmaz.
-Neden?
-Elektrikler kesik.
-Elektrikler mi kesik. Tanrim..! (kisa bir sessizlik) Bilgisayarin
kutusu, kitaplari herseyi
duruyor mu?
-Evet dolapta.
-Simdi bilgisayari sökün, aynen aldiginizdaki gibi paketleyin ve
aldiginiz dükkana iade edin.
-Durum bu kadar kötü mü?
-Korkarim öyle!
-Peki tamam. Onlara ne diyecegim?
-"Ben bilgisayar kullanamayacak kadar aptalim" diyeceksiniz…

Kim 500 Milyar İster" yarışmasının orijinali ABC televizyonunda
yayınlanan
"Who Wants To Be A Millionaire?" yani "Kim Milyoner Olmak İster?" Bize
uyarlarken milyoner demek komik duracağından adını değiştirmişler tabii.
Yarışmanın orijinali bizdeki gibi sönük de geçmezmiş. Çok heyecanlı
yarışmalar yaşanırmış. Bir sürü efsanevi yarışmacı gelip geçmiş.

Bunlar arasında biri varmış ki; onun gibisi bir daha gelmemiş. Bu
arkadaşın
genel kültürü müthişmiş. En son soruya kadar hiç joker kullanmadan gelmiş.
Her seferinde hiç duraksamıyor, "Son kararım" dedikten sonra yanıtı verip
gülümsüyormuş. Sunucu kıl olmuş tabii. Çünkü yarışmanın heyecanı,
yarışmacının duraksaması, ikileme düşmesi, yüksek sesle, "Acaba o mu,
yoksa
bu mu?" diye acı çekmesindeymiş.
Hatta yarışma sorularını hazırlayanlar adamlar da sinir olup, her soruyu
normalinden daha da zorlaştırmışlar. Ama bizimki bana mısın demiyormuş.
Doğru yanıtları gülümseyerek, gözünü kırpmadan veriyormuş.
Soruları hazırlayanlar, yarışmacının son soruya doğru yanıt
veremeyeceğinden
çok eminlermiş. Gerçekten de soru geldiğinde bizimkinin yüzü değişmiş.
Soru
çok, ama çok çok zormuş. Yarışmacı biraz düşündükten sonra, "Telefon etme
jokerini kullanacağım" demiş. Sunucu sevincini gizleme gereği görmeden
sırıtarak, ‘Kimi arayacaksınız?" diye sormuş. Yarışmacı, "Babamı" demiş.
Telefon bağlanmış. Sunucu, durumu yarışmacının babasına açıklayıp, soruyu
oğlunun soracağını söylemiş ve sözü yarışmacıya bırakmış. Bizimki, "Alo
baba? Ben şu anda ‘Kim Milyoner Olmak İster?’ yarışmasındayım. Şu anda 1
milyon dolar kazandım. Haberi de ilk benden duymanı istedim" demiş. Sonra
da
yine gülümseyerek doğru cevabı vermiş.

Küçük çocuk uyandığında evin diğer fertleri çoktan uyanmış, günün haklı telâşına kendilerini
kaptırmışlardı. Eee, ablası evleniyordu bugün. En telâşlı da oydu şüphesiz. Şu kızları anlayamıyordu
bir türlü. Gelinliğini defalarca giymiş; ama her defasında aynı heyecanı hissediyor, aynanın
karşısından saatlerce ayrılamıyordu. Evdeki bu hareketlilik sıkmıştı küçük çocuğu. Ama az da olsa
hâlinden memnundu. Onunla ilgilenmiyordu hiç kimse. En azından bugün içilmeyen süt, yapılmayan
kahvaltı muhabbeti olmayacaktı.O kargaşadan faydalanarak sokağa attı kendini. Bahçedeki ağaçtan
kopardığı elmadan küçük bir parça ısırdı ve en yakın arkadaşını çağırmak için bisikletine bindi.
Bisikletinin frenleri de tutmuyordu,yenisini istemek için şu düğün telâşının aradan çıkması lâzımdı.
Babası zaten yeteri kadar masraf yapmıştı bugünlerde. Bir de bunu söyleyemezdi.

Arkadaşının evinin önüne geldiğinde bahçelerinin bakımsızlığı dikkatini çekti. Sanki uzun süredir
ilgilenilmiyor gibiydi. Çiçeklerin boynu susuzluktan bükülmüş, birlikte yetiştirdikleri sarı-kırmızı
güller solmuştu. Kapıyı çaldıktan sonra uzun bir süre bekledi. Ancak evde kimsecikler yoktu. İçinden
arkadaşının nereye gideceği hakkında fikirler yürütmeye başlamışken bahçedeki kulübede köpeğin
tasmasını öylesine atılmış bir vaziyette gördü. Bu da demek oluyordu ki; çok aceleyle ya da uzun bir
zaman kalmak için gitmişlerdi bir yere. Zira köpeği, başta arkadaşı olmak üzere, ailenin diğer
fertleri için de çok önemliydi. Arkadaşı kendisine haber vermeden gitmezdi. Öyleyse gidişleri çok
âni gerçekleşmişti. Düğün yoğunluğu nedeniyle de yaklaşık bir haftadır görüşemiyorlardı zaten.
İyice meraklanmıştı.

Eve döndüğüne kimi evi süpürüyor, kimi mutfakta yemek pişiriyordu. Ablası ise mâlum… Sahi ablası
evlenince, gece karanlıktan korktuğunda kimin yanında yatacak, sokakta kavga ettiği çocuklara kim
ağzının payını verecekti? Daha neler neler…Bak bu hiç aklına gelmemişti.Ablasını bir köşeye
sıkıştırdı:
- Sen evlenince buraya hiç gelmeyecek misin?
- Olur mu canım! Yine sık sık görüşeceğiz.
- Ya benim kavga ettiğimi nereden duyacaksın?
- Duyup da ne olacak?
- Kim koruyacak beni?
- Sen de kavga etmeyeceksin artık.
- Ya edersem?
- O zaman ben de kuşlardan haber alır, kardeşimi kurtarırım.
- Yaa! Yalancı, gelmeyeceksin işte!
- Geleceğim, üzülme canım. Ama sen artık büyüdün. Ufak şeyler için kavga etmezsin, alttan
alırsın biraz. Öyle değil mi?
- Peki, gece korkunca kimin yanında yatacağım?
- Küçük kız kardeşimiz gelip senin yanına yatacak. Ağabeylik yapacaksın ona.
- Üff, evlenmesen ne olur sanki?
- Ama güzelim, bu hayatın kanunu. Ne yapabilirim? Size olan sevgim azalmayacak ki!
Küçük çocuk duyduklarından tatmin olmamıştı. Bahçeye çıkarken içinden: “ Ne yapsam da evlenmesine
engel olsam?” diye düşünüyordu. Ama bunun bencillik olduğunun da farkındaydı.

Aradan haftalar geçmiş, evlenmiş olan ablası evlerini ziyarete gelmişti. Onlar annesiyle lafa
dalmışken, o da dışarı çıktı. Sokakta gördüğü postacı kendisine bir mektup verdi. Evet, arkadaşından
gelmişti. Geldiği adrese baktı, İstanbul yazıyordu. Merakla kaldırımın üstüne oturdu ve zarfı açtı.
İçinden bir kartpostal, bir de sarı-kırmızı süslü bir kağıda yazılmış mektup çıktı.Sarı-kırmızı
kağıtta babasının işi gereği acil olarak İstanbul’a gittiklerini ve orada bir süre kalacaklarını
söylüyordu.Oradaki yaşantılarından bahsediyor,kendisi de orada olsaydı beraber Galatasaray’ın Ali
Sami Yen’deki maçlarına gidebileceklerini söylüyordu. Orada henüz arkadaş edinemediğini ve
kendisinin her zaman en iyi dostu olarak kalacağını yazmıştı. Buradayken sık sık oynadıkları
oyunları hatırlatarak: “Biliyorsun, beni -sen dahil- oyunlarda kimse sobeleyememiştir. Sana söz
veriyorum, oraya gelince beni ilk sen yakalayacak ve sen sobeleyeceksin; kaçmayacağım. Çünkü seni ve
diğer arkadaşları çok özledim.” diyordu. Mektubun sonlarına doğru bu sıralar kendini pek iyi
hissetmediğini de yazmıştı. Kartpostal ise çok güzeldi. Üzerinde iki tane futbol oynayan çocuk
vardı. Birlikte yaptıkları futbol maçlarını anımsatmıştı ona bu kartpostal.

Eve doğru giderken satıcıdaki tarakları gördü. Arkadaşı hep babasıyla aynı tarağı kullanmaktan
şikayet ederdi. O da mektubuyla birlikte kırmızı renk bir tarak yollayacaktı ona. Tarağı paket
yaptırdı ve arkadaşına mektup yazmak için eve gitti.

Uzun zaman sonra arkadaşından gelen mektuplar azalmıştı ve ilginç yanı arkadaşı ne Galatasaray’ın
maçlarından ne de buraya geleceğinden bahsediyordu. Çok genel konulardan bahsediyor, hâl hatır
muhabbetiyle mektuplarını bitiriyordu. Sanki İstanbul onu olgunlaştırmıştı. O sırada annesi telâşla
içeri girdi:

-Koş oğlum koş! Sevgi teyzenler İstanbul’dan dönmüş.

Heyecanla yerinden fırladı, öyleyse arkadaşı da gelmişti. Koşarak onların evine gitti. Bahçede
büyük bir kalabalık vardı. Herhalde karşılamak için gelmişler, diye düşünürken gözleri arkadaşını
arıyordu. Bahçede duran üstü yeşil örtüyle kaplı tahta şey de neyin nesiydi? Hatırlamıştı;
babaannesi öldüğünde, o yeşil örtülü tahta şeyin içinde olduğunu söylemişti annesi ona. Demek birisi
ölmüştü. Arkadaşını bulup sormalıydı hemen. Annesi ve babası burada olduğuna göre kim ölmüştü?
Arkadaşı neredeydi? Annesi: “ Yavrum ne arıyorsun böyle hayecanla?” diye sorduğunda ancak kendine
geldi. Arkadaşını sorduğunda ise annesi yeşil örtüyle kaplı tabutu gösterdi yaşlı gözlerinin ucuyla.

Meğer ölen; Galatasaraylı, oyun arkadaşı, can dostuymuş… İlk başta inanamamıştı;inanmak
istemiyordu. Evet, acıydı ama gerçekti.

Annesinin Sevgi teyze ile konuştuklarını duyduğunda Sevgi teyzenin kendisine mektupları yazan kişi
olduğunu anladı. Arkadaşı bir kaç kez yazmış, sonra hastanede uzun bir süre lösemi tedavisi
görmüş… Sevgi teyze elindeki tarağı göstererek:

-Oğlum hiç kullanamadı bunu. Al yavrum hediyeni.

Şaşkınlıkla eline aldı tarağı. Neden kullanamadığını anlamamıştı. Tabuta yaklaştı ve:

-Hediyeni neden kullanmadın? O kadar da şikâyet ediyordun, babamın tarağını kullanıyorum, diye. Bu
arada sözün vardı unuttun mu? Ebe sobe!..

D: Neyiniz var
H: Kimsem yok. çok yalnızım doktor. öle yalnızım ki gölgem bile çıkmıyor.
D: Ben size nasıl yardım edeyim?
H: Grup terapisi verseniz? şöle kalabalık olanından .

D: Bana şikayetlerinizi tarif edin.
H: Hep yalnızım . çok sıkılıyorum. canım hiç bişey yapmak istemiyor.

D: Depresyonda mısınız?
H: Yok, girmeye üşendim .

D: Size bir doktor arkadaşımı tavsiye edicem.
H: O da mı yalnız?
D: Hayır psikolojik yardım amacıyla..
H: Anladım. beni çift kişilikli yapabilir mi? böylece yalnız kalmam .

D: Hayır ama isterseniz sizi öldürünce toplu mezara gömebilir.
H: Sahi mi?
D: Hayır.
D: Anneniz hayatta mı?
H: Bu hayatta değil.
D: Peki annenizi hatırlıyor musunuz?
H: Hayır. tek hatırladığım bana "seni leylekler getirdi" derdi.

D: Bu normal. her çocuğa böyle derler.
H: Ama beni leylekler geri getirmiş.

D: Ailenizden görüştüğünüz birileri var mı? babanız, kardeşleriniz, teyzeleriniz?
H: Hepsi ben küçükken bir trafik kazasında ölmüş.

D: Bütün sülaleniz bir trafik kazasında mı ölmüş?
H: Evet. bizde murat 124 vardı. onların arkası nasıl geniştir bilirsiniz. herkes binmiş. sonra
arabayı kullanan babam karşıdan hızla gelen elektrik direğini görmeyince kaza olmuş.

D: Anneniz de bu kazada mı ölmüş?
H: Hayır arabada yer olmadığı için o arkadan koşuyormuş. kazayı görünce kalpten ölmüş.
D: Anladım .

D: Çocukluğunuzdan bahsedelim biraz. hiç arkadaşınız var mıydı?
H: Vardı. sık sık telefonla konuşurduk. beni yeniden dinlemek için 9 a bas derdi. bütün gün
konuşurduk. sonra evdekiler çok telefon parası geliyor diye onu aramamı yasakladı.

D: Evdekiler? onlar kimdi?
H: Bilmiyorum. karşı komşu işte.
D: Şimdi hiç arkadaşınız var mı?
H: Bana göre mi onlara göre mi?

D: Tamam bu soruyu geçelim.. hiç sevgiliniz oldu mu?
H: Önceki hayatımdakiler sayılır mı?

D: Tamam bunu da geçelim.
D: Büyük bir travma atlatmışsınız. böle travmaların en iyi ilacı zamandır.
H: Bende o ilacın yan etkileri oluyor.

D: O zaman yeni arkadaşlar edinmeyi deneseniz? mesela bir sosyal çevreye girmeyi deneyin.
H: AB beni kabul etmedi.

D: Daha kolay girilebilecek sosyal çevreleri deneseniz?
H: Birleşmiş milletler gibi mi mesela

D: Mahalledeki gençlerin grubuna katılın mesela..
H: Ben kalabalık içinde kendimi daha yalnız hissediyorum ama.

D: Hmm.. ..
D: O zaman geriye tek bir çare kalıyor.
H: Neymiş doktor?
D: Ben size en kısa zamanda bir trafik kazası ayarlamaya çalışacağım.

6. His

Biri şöyle anlatıyor arkadaşı ile olan diyaloğunu;
-"6. His filmini izledin mi" dedim.
-"Hayır ama çok övdüler" dedi.
-"Bende filmin CD’si var, istersen vereyim izle" dedim.
-"Şimdi izlersem bir şey anlamam, ilk 5 tanesini izlemem
lazım önce" dedi. Sustum. Gülmedim bile. Artık görüşmüyoruz.

Doktora Dayak

Komşusunun marifetini de biri şöyle anlatıyor;
Aniden fenalaşan annelerini hastaneye götürdüler. Yarım saat sonra doktor;
-"Maalesef annenizi kaybettik" deyince, doktoru bir güzel dövdüler… O arada da bağırıyorlardı;
-"Ulan nasıl kaybedersiniz koca kadını daha demin buradaydı!’ diye.

Taze Balık

Bir arkadaşımla balık almaya gittiğimizde, arkadaşım kovanın içinde yüzüp çırpınan balıklara bakıp;
-’Bunlar taze mi?’ diye sormuştu.
Balıkçı da cevabı hemen yapıştırdı:
-’Yok abla, pil takıp oynatıyoruz’

Artık sonuna geldik. Sonsuz olacağımızı söyleye söyleye bitirdik kendimizi.
Deli gibi sevdiğimizi söyleye söyleye bitirdik.
Oysa ben gerçekten sonsuza dek sevebilirdim seni, hem de deli gibi.
Ama artık bitti.
Şimdi içimde büyüttüğüm o masum bebek olmadığını biliyorum. Şimdi bana yaptıkların için kendimi
kandırmaktan, kendime seni affettirecek bahaneler bulmaktan, seni her zaman kalbimde, kalbime karşı
koruyup kollamaktan vazgeçiyorum. Sana duyduğum o anne şefkatinden vazgeçiyorum.
Bir aşk değil bir savaştı yaşadığım. Fark ediyorum.
Kendimle savaştım ben. Kendimi sana inandırmak için zorladım. Gelmeyişlerine, sevmeyişlerine,
yalanlarına kendimi ikna etmek için, senin sevginle kendimi kandırmak için, bir masalı yaşadığımıza
inanmak için savaştım.
Kendime yenildim sonunda. Sana değil.
Şimdi içimdeki bu savaşı bitiriyorum.
Bir gün bu savaşın biteceğine, sevginin buna değeceğine olan inancımı, gözlerindeki sahte aşkı
bırakıp ellerine, kendime sadece yaşamımı alıyorum. Sensiz yaşanmayacağına inansam da, senden
hayatımı ayırmakta zorlansam da, artık seninle savaşmaya güç bulamadığım yaşamım ellerimde,
gidiyorum.
Senin galip başladığın bu aşkta, yenile yenile seni yenmeyi öğrendiğim bu savaşta, seni içimde
bitiyorum.
Artık bitti kendimle savaşım.
Yenildin içimde;
Ben -bir- im artık.
Sen sıfır!
-Biz- bittik artık,
Git biraz da başka yürekleri kır