mavi zaman

Mavi Zaman yolculuğundan önce nasıl yaşardım? Ne zaman başladı bu yolculuk? Evet. İki yıl önce başladı, ancak; farkına varmam bir hayli yeni. Kendimsiz yaşadığım zamanlarım var benim. Özlemişim beni. Ne zaman bırakmıştım? Dönüp bakıyorum da epey bir zaman olmuş beni bırakalı, yaşamımın yarısı. Bensiz de kötü değildi, birlikte olduğum insanları mutlu etmek adına yaşamışım. Onları mutlu etmekten de haz alıp ben de mutlu olmuşum, bir çok rahatsızlıklarımı gözardı edip beni yıpratmışım.

Güzel bir deneyim oldu adıma, hiç farketmeden de yaşamış olabilirdim.

Güzel bir yolculuk ‘Mavi zaman’. Sevmeyi öğretti kendimi. Yeniden kazandırdı bana beni. Kendime doğru bir yolculuk yaşıyorum. Mavi zaman’la günaydın dedim. İyi akşamlarım da Mavi Zaman da olacak. Sevdiklerimi Mavi Zaman da ağırlayacağım, yaşayacağım. Onaracağım kendimi, yenilenecek ama yinelenmeyeceğim. Mavi Zaman öncesi yaşadıklarım sandığında kilitli kalacak.

Günaydın :)

Mavi Zaman ve Benim…

Gündüz yaşayamadığın hayatının en güzel paylaşımıdır kendinle başbaşa; Gece. En saf halin, en sen halindesin. Ne maske var acıyan yüreğinin yansıması olan yüzünde, ne saçının dağınıklığı, ne pijamanın buruşukluğu umurunda gece yaşayan senin. Kendine bile itiraf etmeye korktuğun, olmamasını dilediğin yanlarını bile severek paylaşırsın; gece de kendinle. En duygusal, en zayıf yanların seninle, sana dost ya gece  bir kez daha duygulanırsın, korkup utanmazsın ağlamaktan… Geceyi paylaştığın dostların olur bazen konuşursun, anlatırsın, yeri gelir ağlar yeri gelir gülersin ne güzelsin sensin. Başka zamanlarda kimselerle paylaşmadıkların ne de güzel çıkar ortaya gecenin yalınlığında senden, dostuna akar. Dostun özeldir artık geceni paylaştın her şeyden öte. Ne anlattıklarınızın önemi vardır artık, ne de yiyip içtiklerinizin, tek bir gerçek vardır; geceni paylaştın onunla uykusuz kalmak pahasına birlikte olduğun geceni. Özeldir dostun, ortak yanınızdır gece. Herkesin kıymetini bilemeyeceği, uykuya feda ettiği; Gece.

Gece; dosttur, sırdaştır, arkadaştır, yarendir, görendir, lal olandır, yar olandır yalnızlığına dost olandır, tüm yalınlığıyla…

Bazen slow bir müzikle, bazen bir filmle, bazen bir kaç satır yazıyla paylaştığın gece; aslında sensin… Farkında isen…

Tüketilmiş bir sevdanın ardından dökülen göz yaşlarım beni geçmişimden arındırımazdı. Öğrenmeliydim geçmişimle yaşamayı, her günüme taşımadan. Sorgularım, acılarım ancak acıtmaya yarıyordu beni rahatlatmak yerine. Güzel günlerin habercisi olmalıydı açan her güneş, günün aydınlığına uyandığım her sabah. Fakat gücüm yok, bitkin, nereden başlayacağımı bilemez bir hal içindeyim. Ne yapmalıyım? Kendime önerilerim olabilmeli. Acılara karşı direncim, aciz kaldığım duygularım, yaşadığım her  farklılıkta kendimi keşfediyor-du-m. 

Biliyorum bu yaşam benim, ben şekillendirmeliyim. Rutin içinde değişen güzellikleri görebilmeli, aslında  bir anımın bir diğerinin benzeri olmadığını bilmeliyim. Kendimi yenileyebilirim böylelikle. Neyi bildiğim neyi bilmediğim çok önemli değil belki, ne olduğum ne olmak istediğim önemli.

VE

Ben,

hoş görü yörüngesinde mutlu bir birey olmak istiyorum. Merkezi insan olan.

SELAM.