maviiumut

Herkesin harcı degildir sevda!!!
Tasıyamayacaksan eger,girmeyeceksin bu yukun altına
Umutmus,mutlulukmus,askmıs..
Bilmiyorsan acı cekmeyi
Almayacaksın agzına bu uc kelimeyi..
Kendine bir pay cıkar yasayanlardan
Uyandır bedenini,cıkar at kafandan
Suskunluga buruneceksın sende digerleri gibi,
Yalnızlıgı tadacaksın..
Ruhun bedenıne agır gelecek
Ne kazandırır,neler goturur senden
Onun ıcın cok iyi dusun seni seviyorum derken!!
Defalarca soyleselerde sana bu sozu
Hıc birine inanma,artık cok gec demeden
O kadar cok basitki bir cift soze omur adamak
O kadar kolayki gencligini bir cırpıda harcamak
Yalnızlıga gebe bırakıldıgında o kadar zor ki o hasretı kaldırmak..
Sanmaki basladıgı gibi bitecek
Hayatını adadıgın omrunu sana verecek
Gozunu karartıp gırersen bu sevdaya
İnan bana!gun gelir gozlerin bir baska bakar dunyaya!!
Hayatın zemheri sessizlige burunmesın kulak ver bana

ASLA UNUTMA!!Herkesin harcı degıldır sevda!!

alıntıdır..

imkansız olduğunu bile bile seversin
dokunmayacağını bile bile tutulursun
yaşamayacağını bile bile bağlanırsın
görmeyeceğini bile bile yanarsın
belki bunu bilir ama bilmez
sever ama sevmez
görür ama görmez
içindedir, kimse alamaz
o senindir, sana aittir
erişilmezdir
aşktır, sevdadır
bitmez …

alıntı..

Ellerimi uzattım;tutar gibiydin
Tutmamıştın oysa,ben…yanlış anlamışım
Tüm yanlışları anlatmalıydın…yapmadın

Bu son gidişimdir,haberin ola…!
¤¤Gel¤¤ deme bana,sakın…
Onca uğraşlarım,çabalarım sonunda,son demindeyim içimdeki hezimetinin

belki değiştirebilirdik beraber bu kötü kaderi.
Herşey bir anda toz pembe olabilirdi,
yada deniz daha mavi ,
güneş daha sıcak,
hatta yıldızlar bile daha parlak olabilirdi…

Sen kendini avut artık sahillerde sereserpe…
belki gece,yakamozun koynunda rakı-balık sofralarında,
yada sabaha karşı gün doğumunda…

Yolun sonundayız…
Aslında sen o yolda hiç yolcu olmamıştın değil mi?…
şimdi anladım
Ama canını sıkma sen;
Aşk sana hiç yakışmamıştı zaten…çok geç anladım

alıntıdır..

Sustum!
Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
kendimle konuşuyorum şimdi yalnız…
yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime
kimse duymuyor…

sustum!
sustu dudağımdaki şarkı, gözlerimdeki şiir
yaraları yalayan rüzgar
sokaklarında kahrolduğum şehir
gözlerim konuşuyor yalnız…

sustum!
bin ah sürüp dudaklarıma
ne kadar susulacaksa o kadar sustum!
sustu benimle deniz,
sustu deli dalgalar, sustu martılar…
umutlarımı sarıp rüzgarlara
uzaklara savuruyorum her gece
yıldız yapıp serpiyorum gökyüzüne
kimse görmüyor…

sustum!
saçı ağarmış hayaller
nemli kirpiklerle
bulutlandığında gözlerim
gökte şimşek olup çakıyorum
kimse farketmiyor…

Sustum!
tuz basıp yaralarıma!
sustum
içinde volkanlar taşıyan bir derviş gibi
yaslanıp yalnızlığın duvarına
gül döküp kalabalıklara
kimsesiz geziyorum gönül ülkemi her gece
kimse bilmiyor…

sustum!
sustu benimle gök, sustu dağ, sustu toprak
acılar konuşuyor şimdi yalnız
yaralı gönlümün sızıları konuşuyor
tutup öldürüyorum içimdeki sevdaları bir bir
atıyorum uçurumlardan
kimse hissetmiyor…

sustum!
saçlarını kokluyorum rüzgarların
dudaklarından öpüyorum hayatı
içimde incecik bir sevgi ürperiyor
sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme
gelmiyor beklediğim bahar
yaralar merhem tutmuyor
gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara
mendil silmiyor
yağmur dinmiyor
sevdiğim bilmiyor…

sustum!
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret, sustu zaman
sustum
yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata
kimse anlamıyor…

sustum!
İçimdeki dalgalar kabardıkça volkanlar gibi
sustum
sustu dudaklarım, sustu gözyaşlarım
sustu gözlerimdeki şiir
gönlümdeki nehir
bulutlar haykırdı isyanımı
şimşekler haykırdı
sadece ben duydum
sadece ben…

sustum!
ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat
kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi
yaralar merhem tutmuyor
geceler avutmuyor
ben sustum
acılarım konuşuyor yalnız…

ben sustum!
susmuyor yüreğimi kavuran kasırga
pencereme vuran yağmur damlaları
susmuyor her gece dışarda inleyen rüzgar
gelmiyor bahar
kuşlar sevinmiyor
yıldızlar küs
ay üzgün
güneş doğmuyor
acılar dinmiyor
içimde binlerce şiir kanıyor her gece
kimse bilmiyor…

sustum!
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,
sustu hayat
sustu zaman
acılar konuşuyor yalnız
acılarım konuşuyor
kimse duymuyor…
duymuyor…
duymuyor…
artık duy sesimi…

alıntıdır..

Kalmak ağır geldiğinde gitmeli insan…

Bırakıp ardında hayatın anlamlarını…
Yol almalı kendi bilinmezliğine doğru,
Hep ağır gelir ama doğruyu söyler yürek..
Güneş batmadan aşmalı bu yüzden,..
Hasretin yamaçlarını….

Vakti geldiğinde gitmeli insan …
Unutup tüm amaçlarını…
Kalmak ağır geldiğinde gitmeli insan,
Uzanıp sevda kıyılarına sarılmalı güneşe…
Günlerce yatmalı, günlerce kalmalı,..
Yıllarca yanmalı…
Yakmalı hasretin her çeşidini.
Savurup küllerini denize…
Kaçmalı…

Vakti geldiğinde gitmeli insan…
Öte diyarlara uçmalı.
Gelip oturmuş yüreğinin tam da ortasına..
Durup, git desen , duymaz..
Duygu kimin?, sevda kimin?
Ezilmiş altında kanayan yürek kimin?..
Durdurup, bak desen bakmaz.
Kalmak ağır geldiğinde gitmeli insan…

Ne güzelde bakıyor güneş sımsıcak,
Yüzü gülüyor aynasında tüm şehrin.
Bu neyin manasıdır ki;
Birazcık naz yapıpta dur diyemiyor yüreğin…
Havası kapkara olmalı artık,
Kalbi siyaha boyanmış bu şehrin.
Ekmeği kara , suyu kara,

Vakti geldiğinde gitmeli insan…
Bırakıp yüreğini uzaklara…
Her şey durulur belki ve vurulur sevgin,..
Kaybolur hasret yok olursun sen.
Ağlamak sızlanmak fayda etmez artık
Çevirip gözlerini arkaya bakmak olmaz
Sığmıyorsa için içine olduğun her an…
Öyle bir başına kalmak olmaz.

Kalmak ağır geldiğinde gitmeli insan…

alıntı