Uzagına Düştüm

İşte senin farkında olmadan yarattığın eserim ben.
Karşındayım.
Desem ki terk edip gidiyorum sendeki yaşanmışlıkları, umursarmısın acaba…??

Zaten hep itilmiş duyguların gölgesinde yaşanıyor aşk acısı.
İnsan önce beyninde seviyor, önce beyninde haykırıyor sevgi sözcüklerini, sonra, sonrası yok.
Hep içinde tutuyor bir ömür boyu…

Anlasana ertelenmiş bir sevgi borçlusun bana hayat.
Denizi mavi olarak görmüştüm ilk kez, bulutları ise beyaz olarak hatırlıyorum hala.
Öptüğüm ilk kişi kayıtlardan silindi, utanarak dokunduğum ilk el ise hala kayıp.
Sorgulayamadığım sadece çocukluğum kaldı, birde masumca seven yüreğim ve gecenin karanlığı kaldı ellerimin arasında.
Diğer tüm değerler ise kayıp gitti ellerimin arasından..
Şimdi ise hiçbirşeyim yok…

Bana inat tüm yaşattıkların hep şahitsiz, hep soğuk, hep buruk gülüşmelerde kaldı.
Tüm geçmişime inat, tüm bu satırlara inat, sakın unuttum sanma..