MY NAME IS KEMAL

bloglarda gezinirken , bir arkadasimizin pazarcilikla ilgili yazisini okuyunca aklima geldi..  sene 1978 bir reklam firmasinda muhasebe sefiyim…ama gecinemiyorum…hem universite hem evlilik,hemde bir cocuk….iki maasiz ama yetmiyor….hafta sonlari aksaray dan bir parfum imalatcisindan parfum ve kozmetik malzemeleri alip, borcla aldigim tek kapi anadol uma koyup kenar semtlerdeki parfumeri magazalarina giderek satis yapmaya calisiyorum… cumartesi, pazar gunleri sabah vakti bir stresle cikiyorum…acaba satabilirmiyiz diye,, aksamolunca biraz satis yaptimmi ziplaya ziplaya eve donuyorum…insanin bir satisi gerceklestirip, parasinida tahsil etmesi dunyanin en buyuk keyiflerinden biridir..tabi o zamanlar saticilik egitimi gormedigimiz icin tamamen icgudusel satis gerceklestirme cabasindayiz…oyle arabanin maliyeti, verilen emegin maliyeti, benzin ve diger harcamalar gibi maliyetler hakgetire..3 e aldin, 5 e satabiliyorsan olay bitmistir…simdi oylemi , her seyin maliyet hesabivar..harcanan her para butce edilerek maliyet hesabi cikiyor…rakipler oraninda satis fiyati tespit ediliyor.  bir lokma ekmek,,bir hirka gomlek devri kapandi artik..savasa gider gibi saticilar kilik kiyafetiyle, otomobiliyle, numune ve kataloglariyle egitildikten sonra sahraya cikiyorlar… ama genede eski dahami nostaljikti mi ne   saygilarimla