sEvmEk bİrçOk şEyİ gÖzE aLMaKTıR

MELEKLERİM

Bulutların arasına gizledim hayallerimi. Ama sadece yağmur dan sonra çıkan gökkuşağı öncesi bulutlarına.
Soğukluğunu hissederken, uzaklaştıkça yeryüzünden,
İçim kıpırdanmaya başlıyor heyecandan.
Kavuşabilme heyecanı sarıyor tüm bedenimi.
Onları yakalayabilmek, sıkıca sarabilmek hiç bırakmadan…
Yıllardır cebimde sakladığım umut meleklerimi salıveriyorum. Sessizce, benden önce gidiverip tutuversinler diye.
Birden kara bir bulut kaplıyor önümü .
Koskocaman cüssesiyle kapatıveriyor bulutlarımı .
Azat ettiğim meleklerim geri dönüveriyorlar tekrar ceplerime usulca.
Yok oluyor bulutlarım göremiyorum .
Sonra bir şimşek çakıyor aydınlatıyor etrafımı .
Seviniyorum.
Yine geliyor kara bulut koskocaman cüssesiyle.
Ve ağlamaya başlıyor bulutlarım.
Bende dönüveriyorum ait olduğumu düşünemediğim yeryüzüme usulca, tıpkı ceplerimde ki meleklerim gibi..

Ben bile kendimi anlayamıyorken anlaşılmayı beklemek, hayalden de öte .

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu…
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça…

Bir avuçtu umutlarım…

Saklamadım ilk kez,
Açtım bugün kumbaramı…
Saydım,
Bir avuçtu umutlarım…

Zaman içinde hayatla yoğrulmuştum
Yenilgilerle yenmeyi öğrendim…
Taze umutlarımla sıcak ekmekler ummuştum
Kırıntılarla yetinmeyi öğrendim…
Mutluluğa ayarlı,tebessüme kurulmuştum
Gözyaşlarıyla sevinmeyi öğrendim…

Dallarımda umutlar yeşermişti hep,
Gönül bahçemde umutdan güller açmıştı…
Gecemin ardına umut doğmuştu
Ve aslında,
Kaldırımları ıslatan da,bulutların umudu olmuştu…

Kitlenen kapılar ardında kalmıştım hep,
Umutdan anahtarlar yapmıştım kendime…
Sürgün sevdalar arasında savrulmuştum hep,
Umudu sürmüştüm ağlayan gözlerime…

Gökyüzünün maviliğiyle renklenmişti hayatım
Geceme dökülmüştü münzevi yıldızlar…
Hayat aynasında yansımıştı anılarım
Bir yol olmuştu önümde,yorgun zamanlar…

Zaman içinde bir başka zamandaydım
Karanlık gecenin umut ışığındaydım…
Zamandı gece,mekândı gece
Suskun yüreğime yağandı gece…
Yine kaldık başbaşa
Sevgiler yarım,duygular karmaşa…
Umut döksem kucağına aydınlanır mısın?
Neler gizlediğini banada anlatır mısın?…
Sahte sevdalar kıyıma vurmuş neye yarar!
Kalbim,kendi kadar büyük olan sevdayı arar!…

Ve gece,
Bak son kez gözlerime…
Benimde duygularımı gizle…
Sus…
Kimsenin bilmediği umutlarımı izle…

Saklamadım ilk kez,
Açtım bugün kumbaramı…
Saydım,
Bir avuçtu umutlarım…
————————————————
İşte seslendim geceye,yorgun sabahların arkasından…Hüzne yordum suskun kelimeleri…Öğrendim,ağlasamda umutla tebessüm etmeyi…

Şimdi ise,

Her kötü gidişin ardından,her sönük bakışın ardından,her batan güneşin ardından,dökülür yüreğime bir avuç olan umutlarım….

Genç kız üzgün görünen yabancıya gülümsedi.Afam kendini daha ii hissetti.

Geçmişte bir arkadaşının yaptığı bir iiliği hatırladı ve ona bir tşk. mektubu yazdı.

Bu mektup arkadaşının öyle hoşuna gitti ki yemek yediği lokantada ii bir bahşiş verdi.

Bu bahşişin miktarına şaşırangarson,paranın bir kısmını yolda yürüdüğü fakire verdi.

Fakir adam çok sevindi,çünkü iki gündür ağzına bir lokma koymamıştı.Yemeği bitirdikten sonrai izbe odaya gitmek üzere yola koyuldu.Yolda soğuktan titreyen bir köpek yavrusuna rastladı ve onu alıp evine götürdü.Soğuktan kurtulup başıı sokacak yer bulduğu için köpekçik çok mutluydu.

Gece evde yangın çıktı.Köpek yavrusu havlamaya başladı. Bütün ev halkını uyandırana dek havladı ve böylece bütün ev halkı kurtuldu.Kurtulan çocuklardan birisi büyüdü ve cumhurbaşkanı oldu.

 Bunların olmasını sağlayan ise bir kuruşa bile mal olmayan masum, sıcak ve içten bir "GÜLÜMSEME" idi. 

HAYAT

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamın birinin eşeği, kuyunun birine düşmüş.
Niye düşer, nasıl düşer sormayın. Eşek bu. Düşmüş işte.
Belki kör bir kuyuydu, ağzı tahtayla kapatılmıştı belki, üzerine de toprak dökülmüştü.
Zamanla tahta çürüdü, zayıfladı, toprakta biten otları yemek isteyen eşeğin ağırlığını çekemedi ve güm.
Hayvancık saatlerce acı içinde kıvrandı, bağırdı kendi dilinde. Ayıptır söylemesi, anırdı yani.
Sesini duyan sahibi gelip baktı ki vaziyet kötü.
Zavallı eşeği kuyunun dibinde melul mahzun bakınıyor. Üstelik yaralanmış.
Karşılaştığı bu durumda kendini eşeği kadar zavallı hisseden adamcağız köylüleri yardıma çağırdı.
Ne yapsak, ne etsek, nasıl çıkarsak soruları havada kaldı.
Sonunda karar verildi ki kurtarmak için çalışmaya değmez.
Tek çare, kuyuyu toprakla örtmek.
Ellerine aldıkları küreklerle etraftan kuyunun içine toprak attılar.
Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları, her seferinde silkinerek dibe döktü.
Ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde her an biraz daha yükseldi .
Ve sonunda yukarıya kadar çıkmış oldu. Köylüler ağzı açık bakakaldı.
Hayat, bazen bizim de üzerimize abanır. Ne bazeni, çoğu zaman.
Toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur.
Bunlarla baş etmenin tek yolu, yakınıp sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmak, aydınlığa adım atmaktır.

Umudum Olur musun?

Ben, sen gibiyim. Ya sen, ben olur musun?

Ben, durulmak istemeyen bir nehir.

Sen, üzerimdeki virane sal olur musun?

Açsam diyorum, yüregimin

Tüm kapılarını sana.

Sen, içeri süzülen sevdam olur musun?

Darbe üstüne bir büyügü daha!

Ama ben uslanmadım.

Ben, sen gibi karanlıkta gün’ü yasadım.

Bir dilenci misali soruyorum: Gün’ümdeki

karanlıgı yırtan umudum olur musun?