KARYAZCA

Merhaba Abla..Ben Hasta Bir çocuğum.Sen benle yazışmak istemişsin galiba..Öyle söylediler.Benim Gibi Kanser bir cocukla kim yazışmak ister ki ? Ama Sen iyi bir insansın değil mi abla ? O yüzden istemişsin.Mektuplarım uzun zamanda gelebilir çünkü parmaklarım acıyor yazarken.Seni Görmek isterim bu altın kalpli kadın kim diye.Diğer Mektubunda bir resmini koyarmısın ? ben koyamam çünkü çok çirkinim..Eski pırıl pırıl sarı saçlarımdan eser yok şimdi..Yüzümde Sapsarı abla..Sen görme Beni..Ben burada Yaşam deden şeyle savaş veriyorum.8 yaşındayım ben,o ise Kooooocaaammmaaan Bir sonsuzluk yaşında..Cevabını bekleyeceğim..

KADIN

Selam Ufaklık..Sen ne kadar tatlı yazmışsın böyle,Ne kadar şirin yazmışsın canım..İstediğin Resmimi Koyuyorum tamam mı ? bak istiyorsan.Hemm,benden başka bir sürü kişi senle konuşmak istiyor.Bir tek ben değil,Herkes.Sende bizdensin.Biz seni o pırıl pırıl Sarı saçlarınla görüyoruz.Bembeyaz teninle görüyoruz.Böyle düşüncelere kapılma.Hem o Yaşam Denen Aptal da Kimmiş ? Benim Tatlıma Savaş Açıyormuş ? Sen buna aldırma,ama savaşmaya devam et.Ben kaldığın yere kılıçta göndereceğim..Mektuplarını İstediğin Zaman Gönderebilirsin..1 Yıl beklerim..Bir gelsinde..Cevabını yaz Tamam mı ?

HASTA ÇOCUK

Abla sen çok iyisin biliyor musun ? Annemle babamdan başka senin kadar iyi birini görmedim ben..Merak etme,o savaşı yürüteceğim.Kalkanda getir bana olur mu ? kılıç yetmez.Beni koruyacak kalkanıda getir.Sende gel savaşa benle,birlikte savaşalım..Sen Çok tatlıymışsın abla,Resmini gördüm.Beni kırmamışsın sağol..Dediğin gibi tenim,Dediğin gibi saçlarım yok..Ama Altın Kadar Değerli Bir kalbim var benim..Gerçekten herkes bana mektup yazmak istiyor mu ? herkes görmek istiyor mu beni ? Çok sevindim.Burda hergün acı çekiyorum.Koluma Serum denen bir şey takıyorlar.Sivri ve ipince bir şeyi etime sokuyorlar ve canım yakıyorlar.Birde her gün küçük yuvarlak şeylerden yutuyorum suyla.. Seni seviyorum abla..Cevabını Bekliyeceğim..

KADIN

Tabiki Herkes Görmek İstiyor Canım..Seni Göreceğiz Diye Canımız Çıkıyor Ayol.. Senin Tonlarca Elmas ve altından daha değerli bir kalbin var Elbette..Taştan değil,kumdan değil yada betondan değil o kalp..Tamam Geleceğim Savaş alanına ben Sen merak etme..O koluna takılan ve içirilen şeyleride her zaman iç ve acısına aldırma,onlar senin savaşabilmen için yemek ve dopinglerin Tamammı Tatlım ? Evet Ben iyi biriyim senin gözünde..Kalplerimiz birbirine benziyor nedense.. Resmini yollarmısın bana diğe mektupta ? Ben seni gördüm ama sen uyuyordun..Hatıra kalsın bende gnder fotoğrafını..Cevabını heyecanla bekleyeceğim.. SENİ SEVİYORUM..

…..

Merhaba Hanımefendi..Ben yavrumun babasıyım..Onu hepimiz çok sevdik,doğduğundan beri baktık ve özenle büyüttük..Sizlerin Güzel mektuplarınızı her akşam okuyordu bizlere,iğne yapılırken ağlamıyor ve artık haplarını içiyordu.İkiniz svaşta yapıyormuşsunuz,öyle dedi.Ama Bugün o Savaş Bitti.Savaşı kazanan yaşam oldu.Yaşam küçük meleğimizi yendi ve ona bir çift kanat vererek başka biriyle savaş vermek için yola koyuldu..Melek olurken ki Son Sözlerinde,"Ablama söylemeyin.." dedi..Başımz Sağolsun..

KADIN

"Eski gazeteniz var mı, bayan?"

Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim, ama ayaklarına gözüm ilişince sustum. İkisinin de ayaklarında eski sandaletler vardı ve ayakları su içindeydi.

"İçeri girin de size kakao yapayım." dedim.

Hiç konuşmuyorlardı. Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı. Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım onlara, belki dışarıdaki soğuğu unutturabilir, azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri. Onlar şöminenin önünde karınlarını doyururken ben de mutfağa döndüm ve yarıda bıraktığım işleri yapmaya koyuldum. Oturma odasında ki sessizlik dikkatimi çekti. . Bir an kafamı uzattım içeriye küçük kız elindeki boş fincana bakıyordu. Erkek çocuğu bana döndü ve "Bayan, siz zengin misiniz?" diye sordu.

"Zengin mi? Yo hayır!" diye cevaplarken çocuğu, gözlerim bir an ayağımdaki eski terliklere kaydı. Kız elindeki fincanı tabağına dikkatle yerleştirdi ve

"Sizin fincanlarınız ve fincan tabaklarınız takım." dedi.

Sesindeki açlık, karın açlığına benzemiyordu. Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki soğuğa. Teşekkür bile etmemişlerdi, ama buna gerek yoktu. Teşekkür etmekten daha öte bir şey yapmışlardı. Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım takımdı. Pişirdiğim patateslerin tadına baktım.

Sıcacıktı patatesler. Başımızı sokacak evimiz vardı. Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi, bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım gibi uyum içindeydi. Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp, yerlerine yerleştirdim. Çocukların sandaletlerinin çamur izleri halının üzerindeydi hala.

Silmedim ayak izlerini. Silmeyeceğim de. Olur ya; unutuveririm ne denli zengin olduğumu. Siz sakın unutmayın ne kadar zengin olduğunuzu. Ben unutmayacağım.

Bu nefis öyküye yakışan nefis bir Arap Özdeyişi: