ÇocukLuk Ne Kadar qüzeL Şeymiş Şimdi o kAdar özLüyoruM ki …

Ne Saftık o ZamanLar .. Hepimiz Eşittik , Hepimiz qüzeLdik , Hepimiz YakışıkLıydık , Hepimiz zekiydik , Hepimizi çaLışkandık .. Hiç biRimiz bir Diğerimizden Üstün değiLdi .. hiÇ Birimiz bir Diğerimizden Üstün oLduğunu düşüNmezdi .. Gerçektik .. Yani oLması Gerekendik … KompLeks Nedir biLmezdik , Kimseyi Ezmezdik , dünde takıLmaz Yarın oLmayacakmış Gibi Yaşardık .. Anımızın Kıymetini biLirdik . PayLaşmayı biLidik ve Severdik .. Kavqa EdinCe barışmayı Severdik , DuyquLarımızı DiLe qetirMeyi Severdik .. Mantiktan daha akıLLı oLan DuyquLarımızı Severdik … Evet Demeyide Hayır Demeyide biLirdik . Canımız Her İstediğinde qüLer Her İstediğinde ağLardık .. Ayıp Mı oLcak ? , Havamız Mı bozuLcak ? Demezdik ; hissederdik Çünkü yaLındık.. Karmaşık deiLdik .. oLması Gereken Gibiydik ..

biZ Büyüdük Ve kirLendi Dünya DeniLen Şey ne Kadar’da Doğruymuş asLında … BüyüyünCe Kendimizi birŞey Sandık .. Diğer İnsanLarLa Eşit oLduğumuzu Unuttuk .. ÜStün oLduğumuzu Sandık … Nefret’i Gördük Acıyı Öğrendik .. SorumLuLuk Gördük Kayqıyı Öğrendik .. KıyasLamayı Öğrendik .. ÖğreninCe Ne Yaptık ? …. Ezmeyi Öğrendik .. Hepimizin İnsan oLduğunu Unuttuk Karşımızdakini Kırmayı Öğrendik .. DuyquLarımızı Unuttuk .. DuyquLarı Es qeÇmeyi Öğrendik ..

BüyüyünCe akıLLanıyor Muyuz Gerçektende ?? Neden ” Çocuk Gibisin ” Diyerek Küçümseriz Karşımızdakini ? BüyükLer KüçükLerden Daha mı Zeki Yani ? Kesin Mi ? Neden Daha akıLLı oLduğumuzu Düşünüyoruz ÇocukLardan ? Yoksa SavaşLarı ÇıkaranLar onLar Mı ? Yoksa Nefret Duyqusunu onLardan Mı Öğrendik biZ BüyükLer ?? Yada ParayLa Adam oLdum Sanmayı ? Yoksa , yoksa Adına ” Sınıf atLama ” DedikLeri biz İnsanLarı SınıfLara Ayıran oLuşumuda Mı onLardan Öğrentik ? Bomba Yapmayıda onLar Öğretti Demeyin Sakın ?? iLk Silah’ı kim Yaptı Acaba bir Büyük Mü ? , bir Çocuk Mu ? kimbiLir ÇocukLuğumda ben Şimdikinden Çok Daha aptaLdım ve de Ağaç daLLarından bebekLer Yaparken Başka zeki ( ! ) biR Çocuk siLah Yapıyordu , oLabiLir Mi ? neden oLmasın ? çocukLuk Zekanın Henüz qeLişmekte oLduğu Dönem’i Kapsamaz Mı ? BombaLar , siLahLar , NefretLer , SavaşLar , KompLeksLer , Küçük GörmeLer Zeki İnsanLarın Yapacağı IcatLar Mı ??

Birdamla sevdanın adıdır Gözyaşı.. Nefes almaya başladığında neredesonlanacağını bilmediği bir yolculuğa çıkmıştır çoktan.. Sahibininyüreğini yansıtan aynada hayatın bıraktığı izlerden süzülür usul usul.

Eğer dayanabilmişse benliğini kavuran hasrete,buharlaşıp uçmamışsabütün umutlarıyla beraber gökyüzüne,artık vuslat zamanıdır,sevdadertlisiyle yürekle kucaklaşır..

Yürek,gurbetteki yolcusunu yıllardır bekleyen hancı gibidir..
Gözyaşına sinesini dostça açar,bilir dermanının yalnızca onda olduğunu..
Bütün kuytularına en kalın zincirlerle demir atmış sevdanın ağır yüklerini üzerinden atmak istiyordur artık..
”Bu zincirlerin anahtarı sensin,kurtar beni”der gözyaşına..

Gözyaşı,yolculuğunun anlamını keşfetmenin verdiği güçle her limanınıbildiği bir okyanusu dolaşan denizci edasıyla zincirleri açmayabaşlar..
Hasreti serbest bırakır önce,bütün özlemler kaybolur..
Ardından tutkuya koşar,aşkın belini büker..
Sıra son zincirdedir..

Sevdanın ilk zinciri olan Aşka endişeyle yaklaşır gözyaşı..
O kadar derine yerleşmiştir ki aşk,zincirin kopması yüreğin ölümü demektir..
Birden ürperir..”Ölüm mü,sevda mı?”diye sorar yüreğe..
Yürek son kez cesurca seslenir gözyaşına..
”Dünyanın adı yalan,sevdam gerçek olmuş ne çıkar?”…

Öyle birini sevin ki, "Çünkü" süz, olsun. Yağmurda
gökkuşağınız, baharda sevdanız, yokluğunda varlığınız,
gözyaşınızda inciniz olsun.

Öyle birine tutulun ki, aramak için uzaklara gitmeyeceğiniz
kadar sizin olsun. Ne zaman aşktan, yana söz duyarsınız
kalbiniz çıldırmışçasına onun için gümbürdesin.

Gün onunlabaşlasın. Gözleriniz uykudan uyandığında aklınıza
ilk gelen,"Sevgilim, Canım" derken; yediverenler, onun kokusunu
sunsun benliğinize. Gün yine onunla bitsin, uyurken ve de "Seni
seviyorum" derken o olsun.

Öyle birine tutulun ki, aramak için uzaklara gitmeyeceğiniz
kadar sizin olsun. Ne zaman aşktan, yana söz duyarsınız
kalbiniz çıldırmışçasına onun için gümbürdesin. Onun estirdiği
karayel samyeline, karanlıklar aydınlığa dönüşsün.

O varken "Ümitsizlik" pılını pırtısını toplayıp gitsin. Onunla
zorluklar kolay olsun. Ve de o varsa her şey var olsun.
Öyle birine yürekten sarılın ki, aranızdan rüzgar dahi
geçemesin, kıyametin ayak seslerini duysanız bile o varsa
yanınızda umurunuzda olmasın..

Öyle birinin olun ki, o kalbinizden çıkarsa şayet ruhunuz
bedeninizden sökülecekmiş çesine olsun. "Seni seviyorum"
diyemediğiniz zamanda gözleriniz, ciğeriniz, ruhunuz sevginizi
söyleyip dursun.

Öyle birine bağlanın ki, yüreğinizin adımları onun adına
yürüsün. İçinizden geçen şarkı o olsun ve de…. ‘İçimden
geçen şarkı gittiğinde ne yaparım ben! " diyebilirsiniz.
Öyle birine gönül verin ki, gönlünüz onun ardından koşsun,
önünde hiçbir mani olmasın..

Öyle birine Aşık olun ki, şiirinizin ilhamı, duanızın kaynağı
"Seviyor sevmiyor lara" gerek kalmasın onun da sizi sevdiği
biri olsun.

Öyle birine vurulun ki, "Ben seni fakatsız, nedensiz, çünküsüz
seviyorum." Bakma sen şimdiki zaman eki kullandığıma. En geniş
zaman olan sonsuz geniş zamanla diyorum ki "Seni seviyorum".
Adının geçmediği sözü dinlemiyorum. ….

Seni ölesiye ve öylesine çok seviyorum ki birbirimizi bağlayan
ipler görülmeyecek Canımı da, yolumu da, gönlümü de yoluna
döşedim. Bittiğim gün kalbimden çıktığın gündür.

Canım benim,ben senin bana zor gelen taraflarını da seviyorum,
her şeyinle; bilmediğim bilsen ürkeceğim, anlamadığım,
anlayamayacağı m yanlarınla seviyorum.
Seni ismin ne "de" haliyle ne de "e" haliyle seviyorum.

Seni yalın halinle seviyorum.
Ben seni sevdiğim yerdeyim, heryerdeyim haykırabilirsiniz.

İŞTE BÖYLE BİRİNİ SEVİN

DİLERİM HERKES BÖYLE SEVİLİR SEVER..MUTLU KALIN SEVGİLER..

Bir fırtına yasadığım hüzünlü kırıcı dallarımı kırdı attı bu düşüncesiz kasırga nice çicekler acacaktı o dallarda köküm sağlam kaldı belki ama dallanmaya filiz vermeye ürker oldu oysa kasırga cok rahat dönüp bakmıyor geride kalan^…

Anladım ki olan ağaca olurmuş be sevdiğim şimdi ne sen ne umutlarım ne de bir baksa şey yalnızım şu dört duvarda şimdi iyi dinle

Hayat ağacının bir başka dalındayım.Yarıçıplağım farkındayım.
Bakışlarımın yerini alıyor şimdi suskunluk. Herşey suskunluğu getiriyor başucuma..

Nasıl yorgunum bir bilsen…

Yine de, özlemini ve özleminin oluşturduğu acıyı tatmamış olsaydım, varlığının mükemmelliğini de keşfedemeyecektim hiçbir zaman.

Yüreğimdeki sancı sen olduğundan ve yokluğunun acısında da olmanı istemelerim yattığından bıraktığın bu izleri de seviyorum.

Gün olur gelirsin, yalnızlığa yenik gönlünü kırılmış sevdamla avutmak için…
Ben ben olmam o vakit…
İçimde yorgun bir martı çırpınıyor. Kanadı kırık, susuyor sevdamıza…

Yalnızlığımın sessiz bağırtısı aramızdaki uçurumu hatırlatıyor her dakika. Kimsenin bilmediği, soğuk yerlerde.

Gözlerimi kısarak görmeye çalıştığım bir sessizlik bu..
Işıksız sokaklar var gözlerimde..
Kayboluşumun anlamı..
Bensiz ve yorgun..
Nasıl da bekletiyor acımasızca..
Nasıl da yakıyor içimi, sabır taşı gecenin köründe, sabahların koynunda…

Gözlerimi sonsuz kapayıp yüzünün her bir anını unutmak için çıldırasıya bilinç altımla dövüşeceğim.
Bakacak ama görmeyecek, duyacak ama unutacağım…
Gittim… Sen orada kal…

Zamanla boğuşuyor günlerim. Sensizliğin keskin tadı damağımda. Bir martı gibi süzülüyor içimde yalnızlığım.

Ömrümün savaşını veriyorum kendime karşı…

Vazgeç, direnme kalbim
Vazgeç, bekleme.
Sesini duyan yok,
Boşa sitem etme.
Unut onun gibi, unut sen de…

Günler süren eziyetin ardından bana kalan kopkoyu hüzünlerle mücadele ediyorum şimdi. Hatıralarımın tebessümleri altında ezilirken göğsümün orta yerinde ağır bir sızının ızdırabıyla yutkunuyorum…

Yüreğinin bir yarısı bendeydi,diğer yarısı bilinmeyen rüyalara dönüktü..

Bundan sonra yaşanan bir mevsimden geriye kalan sadece siyah beyaz bir fotoğraf…