İyi  demek adettendir ya !
İyiyim  dedim
Değilim.

Anlatılması zor bir duygu içimde ki.
Her harf
Her kelime
Ve her cümle, olduğundan ya çok basit ya da daha karmaşık bir hale getiriyor dilime getiremediklerimi.

Birgün konuşmayı unutmak, sadece susmak istiyorum.
Birgün susmayı unutmak, olur olmaz konuşmak istiyorum.  Kime, neye konuşursan konuş  diyorum
Yeter ki susma!

Hiçbir söz yetmiyor, beni ‘bana’ anlatmama
Dinleyemiyorum kendimi, acımadan içim

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça

Bir anlık değil, boğulduğum bilinmezlik.
Acısı çıkıyor sustuklarımın.
Oysa ben iyiyim görünürde !

Anlamını içime çeke çeke mutluluğa erişemiyorum…
Ya hep ben fazla geldim ya da hep bir şeyler eksik kaldı
Şimdi iyi olan ne varsa, üzerine çizgi çekemediğim kırgınlıklar sarıyor dört yanını.
Ve ben,
İyi olmanın eşiğinde, korkulara kapılıyorum anlamadığım bir biçimde
Sebebim yok.
Belki de çok

Biliyorum;
Ben bile kendimi anlayamıyorken anlaşılmayı beklemek, hayalden de öte .

Ben kendimi,
Görmüyorum
Duymuyorum
Ve bilmiyorum

Dokunsalar ağlayacağım bir ömür boyu
Ve değseler hüznüme, döküleceğim parça parça