KARYAZCA

Karanlık bir dünyada ışık arıyor gibiyim..
Öğle karanlık ki etraf hani derlerya göz gözü görmüyor,
Ewet ben yalnıs’dım yapayanlıs……
Kranlıklar içinde kaybolmuşum…..
Birgün sanki bir ışık görür gibi oluyorum
korkak ruhum caresiz…
O kadar sevinçle o ışığa doğru gidiyor ki,
Karanlıkta buldugum o ışığa Öğle cok bağlanıyorum ki………….
Onu dünyamın güneşi yapıyorum….
ona okadar baglanıyorum ki onu kaybet istemiyorum,
Ona okadar baglanıyorum kii Onu kaybetmekten korkuyorum.
Onu herşeyim yapıyorum…..
Ama o ışık gün gectikce benden daha da cok şeyler istiyor…
oysaki zaten benim olan herşey onundu ve ben o olmuştum onsuz nefes bile alamaz olmuştum ona tamamımı kalbimi, hayallerimi ,sevinçlerimi ,duygularımı,hislerimi verdim artık herşeyimdi hayallerim yarınlarım onunla olacaktı..
AAAaaaaama birgün benden bir habersiz sessiz biranda benim herşeyimi alıp beni hiç olmadıgım kadar hiç kalmadıgım kadar yalnıs ve karanlıkta bırakıp terk edip gittiiiiiii……
ARTIK karanlıkta olmak benim için daha huzurlu daha güvenli…
anladım ki her ışık canımı daha cok yakıyor….