Mezarlığın kapısından bir gölge gibi süzülüyorsun sabaha doğru. Ölümünün üzerinden yıllar geçmiş. Çoktan ölmüş biri olarak biliniyorsun. Yapmak istediğin ilk şey ne olurdu? Eve gitmek mi? Elbette! Yola çıktın. Her zaman yürüdüğün sokaktan evine doğru yürüyorsun. Özlediğin dostlarının yüzünü görmeyi umuyorsun. Ama birden özel durumunu hatırlıyorsun. Onlara ödünç bir gün daha verilmedi ki.. Boş yere selam verecek bir dost yüzü arıyorsun. Umutsuzca yüzünü görünce sevinecek bir ahbabının yanıbaşından süzülmesini bekliyorsun. Mahallen tanınmaz halde. Daha kötüsü, sen tanınmıyorsun. Neyse ki, az ilerde bakkal olacak, oradan kızına bir şekerleme almak niyetindesin. Şükür ki bakkal yerinde duruyor: sevdiğini bildiğin akide şekerlerinden dolduruyorsun cebine.
Kapının ziline bastın heyecanla. Açıldı. Eve geç kalmışsın. O kadar geç kalmışsın ki. Ne şekere sevinecek bir yüz var evinde ne de şekerlere sevinince sevineceğin bir yüzün kalmış evdekilerin gözünde. Yılların hasretini bir anda söze taşımak istiyorsun ama düğümleniyor boğazın. Kendini tanıtsan bile, inanmayacaklar. İnansalar bile, o günü, o tek gününü, o biricik gününü onların şaşkınlığı, tedirginliği, inanmaz bakışları, şüpheli sorgulamaları ile geçireceksin. O kısacık gününü, canından çok sevdiğin torunlarınıı kendine alıştırmakla harcayacaksın. Bu zor işte başarılı olsan bile, bir günlük ömrün bittiğinde arkandan ağlamasını bilmeyecekler. “Yine bekleriz” diyemeyecekler içtenlikle. Evden uğurlanırken, akşama dönmesi beklenen, yolu gözlenen bir baba yahut anne, bir kardeş, bir evlat olamayacaksın. Kendi varlığını sahicileştirme yolunda sarp bir yokuş çıkacak önüne. Asla, ömrünün eksik kalan o gününde hak ettiğin yere tırmanamayacaksın. Varlığın o kadar lüzumsuz gelecek ki yakınlarına, hayatlarından çekildiğinde, derin bir “oh!” çekecekler. Bu tuhaflık geçti diye, konu komşuya ne deriz mahcubiyetinden kurtulduk diye rahatlayacaklar.

Öyle sıcacık bir aşinalıkla karşılanmıyorsun evde. Öyle her zamanki tatlı bekleyişle beklenmiyorsun kapılarda. Elindeki oyuncaklar çocukları sevindirmeye yetmiyor. Gülün ve gülücüğün sevgili bir muhatap bulamıyor. Dünyanın telaşına bile katılamıyorsun canı gönülden. Bıraktığın yerden devam edeceğin bir meşguliyetin yok. Bir pencere önünü doldurmuyor yüzün. Yarım kalmış sevinçleri tamamlamaya yetmiyor tebessümlerin. Herhangi bir şeyin parçası, herhangi bir işin tamamlayıcısı değilsin. Sesini duyanlar seviniyor değiller. Hasret dolu bakışların boşluğa düşüyor. Varlığın bir yeri dolduruyor değil evinde bile. Yokluğun varlığından daha çok kanıksanmış. Sensiz de olsa her şey tamam. Hatta, çoğu şeyi varlığınla eksiltiyorsun. Mutlulukları yarısından bölüyorsun. Huzuru kaçırıyorsun hayret dolu bakışlarınla. Yabancılıklar düşürüyorsun aşina yüzlere. Soğuk bir hançer gibi sokuluyorsun neşeli dakikalara.

Dağıttığın huzuru, parçaladığın sevinçleri ardında bırakıp, varlığının lüzumsuzluğunu acıyla görüp, kocaman bir hayal kırıklığı ile geri dönerdin belki… “Böyle yaşamaktansa, öleyim daha iyi” deyip mezarlık kapısından içeri süzülürdün bile-isteye. Belki de sitem ederdin ömrünün eksik gününü sana böylece ödemeye kalkanlara. Tedirginlikle yaşadığın, yabancı görülüp bir köşeye atıldığın, dost seslerini hiç bulamadığın, aşina yüzlere hiç varamadığın o günü yaşanmış saymazdın. “Bunu saymam!” derdin. Yeni bir gün daha isterdin. Yepyeni bir gün…

Aslında ölmüş olduğunun kimselerce bilinmediği.. Hayata, kaldığın yerden, kimseyi şaşırtmadan devam edebileceğin. Dostlarının seni hemen tanıdığı. Evde beklendiğin. Yakınlarının adeta “ay yine mi sen!” alışkanlığı ile seni kapıda hiç şaşırmadan karşıladığı. Tebessümünün sımsıcak mutluluklar başlatabildiği. Bilindiğin, beklendiğin, önemsendiğin, kanıksandığın. Hiç ölmeyecekmiş gibi yarından sonralar için hayaller kurabildiğin. İçinde acı da olsa, yoksulluk da olsa, sevindiğin, sevindirebildiğin. Varlığının küçük ve önemsiz de olsa bir şeyleri tamamladığı. Aranmıyor da olsan, cep telefonlarında adının yazılı olduğu. Yarım kalmış işlerin seni beklediği. Ödünç bir günü yaşadığını bile unuttuğun. Hiç bitmez sandığın zorlukları olan. Öyle ki, bu sınavı geçebilir miyim diye telaşlandığın, iş bulamazsam n’olacak benim halim diye kaygılandığın. Nasılsa barışırım diye rahatlıkla küsebildiğin. Sonra özür dilerim diye hoyratça kızabildiğin. Birden kayboluversen, ardından ağlayacaklarının olduğu. Nasılsa yarın var diye özensizce harcayabileceğin sıradanlıkta bir gün.
Farkında mısın?

Merhaba Abla..Ben Hasta Bir çocuğum.Sen benle yazışmak istemişsin galiba..Öyle söylediler.Benim Gibi Kanser bir cocukla kim yazışmak ister ki ? Ama Sen iyi bir insansın değil mi abla ? O yüzden istemişsin.Mektuplarım uzun zamanda gelebilir çünkü parmaklarım acıyor yazarken.Seni Görmek isterim bu altın kalpli kadın kim diye.Diğer Mektubunda bir resmini koyarmısın ? ben koyamam çünkü çok çirkinim..Eski pırıl pırıl sarı saçlarımdan eser yok şimdi..Yüzümde Sapsarı abla..Sen görme Beni..Ben burada Yaşam deden şeyle savaş veriyorum.8 yaşındayım ben,o ise Kooooocaaammmaaan Bir sonsuzluk yaşında..Cevabını bekleyeceğim..

KADIN

Selam Ufaklık..Sen ne kadar tatlı yazmışsın böyle,Ne kadar şirin yazmışsın canım..İstediğin Resmimi Koyuyorum tamam mı ? bak istiyorsan.Hemm,benden başka bir sürü kişi senle konuşmak istiyor.Bir tek ben değil,Herkes.Sende bizdensin.Biz seni o pırıl pırıl Sarı saçlarınla görüyoruz.Bembeyaz teninle görüyoruz.Böyle düşüncelere kapılma.Hem o Yaşam Denen Aptal da Kimmiş ? Benim Tatlıma Savaş Açıyormuş ? Sen buna aldırma,ama savaşmaya devam et.Ben kaldığın yere kılıçta göndereceğim..Mektuplarını İstediğin Zaman Gönderebilirsin..1 Yıl beklerim..Bir gelsinde..Cevabını yaz Tamam mı ?

HASTA ÇOCUK

Abla sen çok iyisin biliyor musun ? Annemle babamdan başka senin kadar iyi birini görmedim ben..Merak etme,o savaşı yürüteceğim.Kalkanda getir bana olur mu ? kılıç yetmez.Beni koruyacak kalkanıda getir.Sende gel savaşa benle,birlikte savaşalım..Sen Çok tatlıymışsın abla,Resmini gördüm.Beni kırmamışsın sağol..Dediğin gibi tenim,Dediğin gibi saçlarım yok..Ama Altın Kadar Değerli Bir kalbim var benim..Gerçekten herkes bana mektup yazmak istiyor mu ? herkes görmek istiyor mu beni ? Çok sevindim.Burda hergün acı çekiyorum.Koluma Serum denen bir şey takıyorlar.Sivri ve ipince bir şeyi etime sokuyorlar ve canım yakıyorlar.Birde her gün küçük yuvarlak şeylerden yutuyorum suyla.. Seni seviyorum abla..Cevabını Bekliyeceğim..

KADIN

Tabiki Herkes Görmek İstiyor Canım..Seni Göreceğiz Diye Canımız Çıkıyor Ayol.. Senin Tonlarca Elmas ve altından daha değerli bir kalbin var Elbette..Taştan değil,kumdan değil yada betondan değil o kalp..Tamam Geleceğim Savaş alanına ben Sen merak etme..O koluna takılan ve içirilen şeyleride her zaman iç ve acısına aldırma,onlar senin savaşabilmen için yemek ve dopinglerin Tamammı Tatlım ? Evet Ben iyi biriyim senin gözünde..Kalplerimiz birbirine benziyor nedense.. Resmini yollarmısın bana diğe mektupta ? Ben seni gördüm ama sen uyuyordun..Hatıra kalsın bende gnder fotoğrafını..Cevabını heyecanla bekleyeceğim.. SENİ SEVİYORUM..

…..

Merhaba Hanımefendi..Ben yavrumun babasıyım..Onu hepimiz çok sevdik,doğduğundan beri baktık ve özenle büyüttük..Sizlerin Güzel mektuplarınızı her akşam okuyordu bizlere,iğne yapılırken ağlamıyor ve artık haplarını içiyordu.İkiniz svaşta yapıyormuşsunuz,öyle dedi.Ama Bugün o Savaş Bitti.Savaşı kazanan yaşam oldu.Yaşam küçük meleğimizi yendi ve ona bir çift kanat vererek başka biriyle savaş vermek için yola koyuldu..Melek olurken ki Son Sözlerinde,"Ablama söylemeyin.." dedi..Başımz Sağolsun..

KADIN