Mynet | Blog Anasayfa | Email
Favorilerime Ekle | Giriş
 

Küçükken korkudan büyükken kimse görmesin diye karanlıkta ağlamalarımız..

30 Nisan 2008 Çarşamba | Kategori Aşk | Etiketler : .......... İhbar Et
(3 Oy, 5 üzerinden 5 puan )
Loading ... Oyunuz Gönderiliyor ...
Çoçukken yarın neler oynayabiliriz diye düşünürdük,şimdi ise yarın bize hayat hangi oyunu oynayacak diye düşünüyoruz…
çoçukken körebelerimiz vardı bizim,gözümüz her bağlandığında karşımızda duranları yakalama heyacanımız,
sonra belli belirsiz yerden gelen dokunuşlar ve sesler ”Ayşe beni yakalayamaz”
Oysa hayatta yakalayamadığımız ne çok şey var.
Çoçukken yakalayamadıklarımıza güler gecerdik.Şimdi ise yakalanamayan herşeyin ardından bazen sessizce
bazen hıçkırıklarla ağlıyoruz.
Büyüdükçe hayatın ne kadar zorlu olduğunu,büyüdükçe hataların ne kadar telafisiz olduğunu,
her gecen günün biraz daha acı olduğunu,ögreniyoruz…
Saklambaçlarımız vardı bizim,dün gibi aklımda,sanki bugün yine ”Yeşim Aysel Ayşe Yasin Bekir Esma Ali”
akşam olacak gelecekler ve tekrar oynayacağız.
Aysel sayacak önce ”haksızlık bu hep bana saydırıyorsunuz”diyerek
kızacak. Anıl ‘’senin hayatın saymakla gecer”diyecek ve hep bir ağızdan güleceğiz sanki…
Şimdilerde ise hayatımız gecen acı günleri saymakla geciyor.Oysa çoçukluğumda duymuştum bu sözüde gülmüştüm.
Hayat işte güldüğün söze bazen ağlatabiliyor.
Çoçukluğumuzda idi mutluluğumuz,heyacanlarımız,korkularımız.
Küçükken karanlıktan çok korkardık her çoçuk gibi,ozamandan bu zamana değişmeyen tek şey
karanlıkta ağlamalarımız.Küçükken korkudan büyükken kimse görmesin diye

 

Yorumlar

Yorum yaz

Yorum yazmak için Giriş yapınız