YAĞMUR YÜREKLİM…

Seni anlatmak isterdim ama olmadı
Kalem kağıt yetersiz kaldı,
Sana olan sevgim o kadar büyüktü ki;
Bunu kimse anlayamadı…
Yolların hepsi ayırıyordu bizi,
Seçme hakkın olsa ne olur,
Severken seni bu kadar
Ayırıyor bizi bütün yollar!!
O kadar sevdim ki seni
Ayrılmamak için, bırakma diye beni
Önümdeki yolları görmedim
Olduğum yerde sabit kaldım,
Asla gitmedim ileri..
İmkansız aşklar mı bu kadar büyük olur sevgili;
Ulaşılmaz olduğun için mi
Bu kadar sevdim seni..

Öyle deli severim ki seni, hiç kimse bilemez
Annen olmalıyım senin, baban olmalıyım
Tek dostun ben, tek kardeşin de ben olmalıyım
Dokunduğun tek eşya yine ben olmalıyım

Öyle deli severim ki seni, hiç kimse bilemez
Seninle bir bütün, ben sende sen olmalıyım
Seninle bir kalbi, bir ömrü paylaşmalıyım
Hatta sen bende ben, ben sende sen olmalıyım

Öyle deli severim ki seni, hiç kimse bilemez
Göğsümü yırtıp içine koyabilsem seni
Aldığın her nefeste hissedebilsen beni
Kalbin kalbimde atsa, duysam her bir ritmini

Öyle deli severim ki seni, hiç kimse bilemez
Bilemez sana nasıl da aşık olduğumu, yanıp tutuştuğumu
Göremez benim şu aciz halimi, yalnız seninle konuştuğumu
Duyamaz gözlerimin haykırışını, gözlerinde buluştuğumu

Özlüyorum şimdi,
Kurşun kalemle yazı yazmayı,
Tebeşir tozu yutmayı özlüyorum,

Özlüyorum şimdi,
Kara tahtaya bembeyaz yazılar yazmayı,
Üç kişi bir sıraya oturmayı özlüyorum,

Özlüyorum şimdi,
Her gün yeni sayfalar açmayı,
Parmak kaldırıp kendimi ifade etmeyi özlüyorum,

Özlüyorum şimdi,
Hep bir ağızdan and içmeyi,
Pazartesi sabahlarını özlüyorum,

En çok da neyi özlüyorum biliyor musun?
Siyah önlükle beyaz hayaller kurmayı özlüyorum.

yine kendimi izledim ve bak neler öğrendim senden…
Yeni şeyler öğrendim
Mesela susmayı
Sustukça konuşmuş olmayı
Arkada kalmayı gördüm
Arkada kaldıkça önde olduğumu farketmeyi…

Bu sabah aynada sırıttım kendime
Sessiz bi haykırışın
Sırıtılarak anlatılabileceğini gördüm
insanlar gördüm
Yalanlar, yalancılar
Rüyalar vardı sanki
Yaşamlar gördüm
Bir fısıltıyla anlatılan
Ama sesi gibi taşın, aynı
Yuvarlanıp akan tepelerden dağdan

Bu sabah bir söz duydum
Bir çift gözle
Gözgöze geldim aynada
İçinde çok derinde
Seni gördüm
Gözlerini
Gülümseyişini
Sesini duydum
Ve tepkilerimi gördüm
Titrememi, sırıtmamı
Ve cam buğusu gözyaşımın arkasından
Seni sevdiğimi gördüm…

Ağladığın zaman gözyaşlarınım.
Güldüğünde tabessününüm.
Haykırışlarındaki feryatlarınım.
Bir çiçeği kokladığında.
Hissettiğin kokuyum.
Bakışlarındaki ahenk benim.
Sözcüklerindeki giz benim.
Saçlarını savuran rüzgar.
Tenini yakan güneşim.
Alnından akan ter benim.
Çatlamış dudaklarına usulca konan.
Bir yağmur damlasıyım.
Arkanda seni izleyen gölgenim.
Hislerindeki korku benim.
Düşüncelerindeki korku benim.
Gözlerindeki yeşil, tenindeki sıcaklığınım AŞKIM…

Uzaklık dediğin
Nedir ki sevgili
Biz hiç görmeden
Sevmedik mi

Yan yana uzaklığım
Aşk olduğumuzu
Bulduğumuz zamanlarda
Dondurdum kalbimi ben
Yokluğun
İçeme çektiğim nefesken
Doğdun benim olan
Her karanlığıma
Sabır giyindi bedenim
Şikâyetsiz
Yaşsız

Yanı başımdaki uzaklığım
Zamanın ne önemi vardı
Her ayrılığa
Susmuşken dillerim
Susturmuşken yalnızlıkları
Yankılanır sesin hücrelerimde
Her şeye inat derinliğindeyim

Yan yana uzaklığım
Ömrüme yaydığım
Sevgilim

Bak gecede
Dolunay var
Bak ta pencerenden
Göz göze gelelim

Sana baharları getirirken
Terlemiş yüreğimi
Ilık nefesinle kurula.
Sevdanın kundağına sarıp
Düşlerinde uyut beni.
Üşüyen tenimi
Nefesinin sıcaklığıyla sar.
Avuç içlerinde uyurken
Gülüşlerimden öperek uyandır beni.

Sana yağmurlu bir günde geleyim
parkta ıslanalım birlikte
gürültüler toprağın kokusunda erisin
kentin görüntüsü değişirken bulutlarla
duraksamadan parlayan gözlerin
ve ıslaklığınla sar beni
en koyu kızıllığında dudaklarının
kıralım demir parmaklı pencereleri
önlerine ortanca saksıları yerleştirelim
ağız dolusu sobe diyelim dudaklarımıza.

Bir gün bırakıp gitsen de uzaklara
Ağlamam ardından inan bana
Bana bir Aşk bıraktın ya
Kapıyı çalmasan da bir daha
Beklerim sonuna kadar umarsızca…

Bir çocuk sevdim söyleyin insanlara
Bir hayat çıkarttım aşkımdan yana
Anlamasanız da beni başlarda
Duyarsanız feryadımı amansızca
Hak verirsiniz o zaman bana…

Şükürler olsun yaradana
Yaşattı böyle bir aşkı bana
Sizin de yaşamanızı isterdim ama
Zordur böylesini bulmak bu hayatta…

‘Ey sevgili’, son satırlarım sana
Son nefesimi versem de kollarında
Yine seni severdim her gelişte dünyaya.

Beni bazen arayıp sormasan da
Sana arada bir sinirlenip kızsam da
Söyle sana küs kalabilir miyim?

Aramızda çok uzak mesafeler olsa da
Yollar, dağlar, tepeler bizi ayırsa da
Söyle seni unutabilir miyim?

Gözlerine bakıp, ellerini tutup “seni seviyorum” diyemesem de
Sana sımsıkı sarılıp doya doya öpemesem de
Söyle başkasına gönül verebilir miyim?

Günlerim sensiz, sessiz ve soğuk geçse de
Hasretinden, özleminden sürünüp ölsem de
Söyle senden vazgeçebilir miyim?