Çocuk olmak…ve… Öylece kalmak
24 Nisan 2008 Perşembe Etiketler : edebiyat
İnsan ömrünün en kaygısız dönemi çocukluk..
Mevsim henüz ilkbahar..İnsan çiçekli bir ağaç gibi..
Bir kız çocuksan eğer, bir bebek, birkaç arkadaş ve bir ailen varsa sana kol kanat geren senden iyisi yoktur…
Erkek çocuksan eğer, bilyelerin, topaçın mümkünse bir topun, bir kaç araban olsun yeter..Aile demirbaş tabii.
Ne, üst baş, ne başka şey..Sabah canlı , ışıldayan gözlerle uyanır, anne elinden dünyanın en sevimli kahvaltısını yapar ve sokağa koşarsın..İp atlar, top oynar, düşe kalka büyür gidersin..
En büyük derdin, topum patladı, bebeğim bozuldu şeklinde olur..
İçin için büyümeyi özlersin…Kollarında, dizlerinde düşme yaraları, mutlu mesut yaşar gidersin…
Ama gün gelir büyürsün..Yüreğin de seninle gelir, peşin sıra..Hayatın acılarını öğrenirsin, ilk olarak okul sıralarında, küçük çapta..
Rekabeti, senden kolay öğrenenleri, yüreği nefret dolu olanları, hep okulda ders dışında öğrenirsin..
Ne topun , ne bebeğin yetmez oyuncak olarak, başka şeylere özenirsin..
Başka insanların yüreğini istersin..
En çok da bu yaralar..
Ailende yaşar bu sancıları seninle..Özellikle yetmezse istediklerine..
İstekler bitmez..Dertler bitmez..Sınavlar bitmez..
Ve bu kadar dert arasında sen büyürsün…
……………………………
