BEYAZ ZAMBAK

LALELER İNANILMAZ GÜZEL; ŞİMDİ DE TAM ZAMANI SANKİ..

Benim sayfa böyle bir yer..Çiçekler böcekler..

Bari lalelerinde boynu bükük kalmasın dedim..

Son derece güzel çiçekler…Kolay mı bir devre adını vermek…

Bir lale soğanına bir servet feda etmek..

Bir ülke ekonomisini, sırt vermek..

Çinide "Türk Lalesi" diye bir figür olabilmek..

Üstelik bir sürü alımlı çiçeği geçerek…

Laleyi hafife almamak gerek…

Hakkını yememek gerek..

Lale deyince durmak gerek..

Laleyi sevmek gerek…

……………………………..

ÇOCUKLUĞUMUN KARTPOSTALLARINA DÖNDÜM BUGÜN;

Gün gelip de kendimin de böyle başlayan cümleler kuracağını tahmin etmezdim hiç..

Biz çocukken…Ben senin yaşındayken….Bizim zamanızda…

AMA DENİYORMUŞ İŞTE…

GELİYORMUŞ BÖYLE BİR ZAMAN DA…

Neyse daha eskiler gibi, "bugünümüze çok şükür" deyip asıl konuya dönmek istiyorum…

Eskiden daha mı farklıydı zevklerimiz, bana mı öyle geliyordu bilmiyorum. Kartpostal biriktirirdim mesela…

Renk renk, desen desen..Özellikle manzara ve çiçek resimleri..

Onları sınıflandırmak, tarih atıp bir sıraya koymak, zaman zaman çıkarıp, tek tek bakmak zevkti benim için..

Özellikle yurtdışından gelen hareketli kartpostallara bayılır, birkaç tanesine sahip olmaktan büyük mutluluk duyardım..

Çok uzun yıllar da sakladım hepsini..

Yukarıdaki resmi bulunca tesadüfen, o kartpostallara gitti aklım..Hatta annemi arayıp sorguladım, ne oldular diye…

Zaman hızlı geçiyor gerçekten..İnsan çok küçükken henüz çok zamanı olduğunu düşünüyor..Ama , karamsar olmak da istemiyorum..Yeniden kartpostalların renkli dünyasına dönmüşken hazır, çocuk gibi şen şakrak bir gün geçirmek istiyorum…

Ayrıca ömür yaşanan yıllarla mı sayılır, yoksa yapılan işlerle mi bilemiyorum…

Büyük İskender; bilinen dünyanın tamamanı ele geçirip öldüğünde, henüz 32 yaşındaydı diyor tarih kitapları… Çağ açıp çağ kapatan Fatih ise 21 yaşındaydı, büyük zaferi kazandığında biliyorum..

Konuyu daha fazla dağıtmadan ki yeteri kadar dağıldı zaten…

Bütün hayalleriniz gerçekleşsin..

Hayatınız çok güzel olsun diyorum, içtenlikle..

………………………………….

ANNELERİN EN GÜZELİNE…..BANA GÖRE….

Hepimizin annesi özeldir mutlaka…

Hayatımıza ilk giren, bizim derdimizi hiç şikayet etmeden çeken, her zaman iyiliğimiz için dua eden, en büyük korkusu bizim ölümümüze tanıklık etmek olan sevgili annelerimizin , anneler gününü kutluyor, ödenmez hakları ve bütün yaptıkları için en içten şükranlarımızı sunuyoruz…

Henüz çok küçükken anne olan, öyle ki evlendikten sonra kayınvalidesine bebek oynarken yakalanıp, azar işiten çok iyi bir anneyi minnetle anıyorum…

Anne olmayıp, anne şevkatine sahip bütün yürekler önünde de aynı saygıyla eğiliyoruz…

…………………………………………

CENNET YA TOPRAĞIN ALTINDA, YA ÜSTÜNDE, YA DA İNSANIN YÜREĞİNDE;

Aslında bu resim bana, nedense cenneti çağrıştırdı..

Hani en güzel şeyler ona benzetilir ya belki o yüzden..

Gözlerin güzeli cennete benzetilir mesela..Ya da ne bileyim, güzel bir yer "cennet gibi" diye nitelendirilir hani..

Huzur veren bir yer için de "cennet" ifadesi kullanılır …

İnsanların binlerce yıllık hayali, özlemi ve belki de iyi bir insan olmanın ödülü CENNET..

Bu yüzden, bu resmin güzelliği benim de aklıma onu getirdi..

Bugün günün bu engüzel saatlerinde, sabahıın serinliğinde ve sakinliğinde yazarken, yine düşünüyorum…Gerçekte nedir cennet…

Yani yaşarken….Yani dünyada..

Bir çok kişi başka türlü düşünebilr, ama dünyadaki cennet, herhalde gönülde olandıR..Yani insanların gönlünde iyi yer yere sahip olmaktır, gerçek dostlara, gerçekten sevebilen, şevkat dolu bir yüreğe sahip olmaktır belki, ya da bu anlama gelen birşey diye düşünüyorum..

Bir çiçeğin kokusunda, bir bebeğin gamzesinde, bir kuşun kanadında belki..

Küçük bir çocuğun neşesinde..Eve okul dönüşü kapıda duyulan, annenin yaptığı biber dolmanın kokusunda belki..

Mutlu olmak için çok şeye ihtiyacımız yok aslında..

"Cennet" dünyada sadece, insanların yüreğinde..

Sevgilerimle..

…………………………….

BİR SABAH KAHVESİ İÇELİM Mİ??

Hatırlıyorum da eskiden komşular, birbirine çatkapı gidebilirdi..

Sabah erken saatlerde bile, dış kapıdan içeri, "hu komşu" diye veya komşunun adıyla seslenilirdi..Evin beyi işe gönderilmiş, anne ve kızlar, keyif çayı eşliğinde günlük yemek, ev işi programını yaparken, komşu masaya davet edilir, Allah ne verdiyse buyur edilirdi..Ne sıkıntı ne stres..Ne günlerce önceden başlayan hazırlanma prosedürü..

Çok çok, temiz; tabak, çatal, bıçak ve bardak, bitmişti..Komşu da genelde nazlanmaz, evin kızlarına akran gibi takılır, şen şakrak sohbet edilirdi…

ÖYLEKİ; BİRİ BİRKAÇ GÜN GÖRÜNMESE MERAK EDİLİRDİ..

Özellikle uzun yaz günlerinde o kahvaltı masalarının daima sonradan gelen konukları olurdu..Bu adetti..Herkes için de aşağı yukarı geçerliydi.

Kahvaltı masaları, genelde evin arka bahçesine, bir ağaç altına kurulur, toplandıktan sonra orada, öğle yemeği ile ilgili hazırlıklara genellikle komşulardan birinin eşliğinde devam edilirdi..

İlişkiler sıcaktı gerçekten..Apartmanlara taşınınca insanlar, komşuluk ilişkileri maalesef, o eski sıcaklığını kaybetti..

O eski bahçeli, evler mütahitlere devredildi, bir daire veya dükkan karşılığında..

Komşuluk ilişkileri, yine yaşatılmaya çalışılıyor belki ama, kesinlikle çok daha soğuk ve resmi..

Kimse kimsenin masasına teklifsizce, davet edilmeden oturabilme yakınlığında değil artık..Ya da bana öyle geliyor..

Ama bugün bu nar ağacının altında , kahvaltıya bana davetlisiniz arkadaşlar…

BEKLİYORUM..

……………………….

ÇOK MÜTEVAZİ BİR ÇİÇEĞE..SARDUNYA’YA….

Bazı insanlar vardır..Nasıl tanımlanır.."Yer gibi engin", sözü onlar için idealdir..Mütevazi oldukları ifade edilir…

Hiç bir şeylerini esirgemezler, sevgi anlamında, şevkat anlamında..Büyük yüreklidirler belki de, bildiğimizden farklı bir anlamda..

Onların bazılarının adı asırları aşarak gelir bize,

"MEVLANA"  gibi, "YUNUS EMRE " GİBİ..

Yazdıkları, söyledikleri umut olur bizlere, uzun yıllar sonra bile..

Yaşadığımız acılara, dayanma gücü verir..Bazan da, kötülerle savaşma azmi …Yerine göre…

……………………………..

Bazı insanlar da, başka türlü tanımlanır "burnu kaf dağında" gibi…

Bencilliği, kendini beğenmişliği, tanımlar bu deyim; kibarca, nazikçe ama on ikiden bir ifadeyle…

Bunlardan da vardır, ünü asırları geçip gelen, Neron gibi….Ama içimizi ferahlatmaz, anmak onları..Sadece, anlarız insan egosunun ne kadar büyük olabildiğini..Üzülürüz onlar için..

……………………………….

Çiçeklerin de vardır, çok mütevazi olanları..Hiç ayırdetmeden, her pencereden, azıcık sevgi ve ilgiyle, hemen çiçek açıverenleri…

Penceremizi ve içimizi güzelleştirenleri…

Hayalleri süsleyen..Pembeli, kırmızılı, beyazlı,  canı tez; SARDUNYALAR gibi…

Seni herkes sever,  unutma bunu ..

………………………………………………..

DİĞER ÇİÇEKLER DARILMASIN AMA…

Bütün çiçekler güzeldir kuşkusuz, ayıramaz insan güzellikte birini diğerinden..

Bana hep haksızlık gibi gelir….Şu çiçek daha güzel demek..

Gönlüme çok da hoş gelen bir çiçek de vardır, açıkçası..Ama bahar denince akla nedense önce hep papatya gelir..

Papatya demek bile hoşuma gider kendi adıma..

Kırların en güzellerinden biri..İnce boyunlu, sarı- beyaz papatyalar…

Baharı, umudu, falı simgeleyen zarif, alçakgönüllü çiçekler…

İyiki varsınız..

Ne yapardık siz olmasanız….

……………………………..

KISA VE GERÇEKLE İLGİSİ OLMAYAN BİR ÖYKÜ BU…

Çok hoş bir kızdı o..Doğuda, uzak unutulmuş , küçük bir yerde doğmuştu..Fakirdi ailesi, üstelik huzursuzdu..Maddi manevi sorunlar vardı, bir yığın..

Mutlu bir çocukluk yaşayamadı..İçerde ailevi sorunlar, dışarda, toplumsal baskılar..

Ama zekiydi o ve kararlıydı kabuğunu kırmaya, daha başka türlü bir yaşama uzanmaya…

Bunun yolu belliydi onun için sadece okumaktı..Okumak ona, istediği sıçramayı sağlayacaktı..

Aileyi ikna turları, girilen ve kazanılan yatılı okul sınavları, ilkokuldan sonra, gurbet şehirlerde yaşanan bütün sıkıntılar, hep bu hayal içindi..

Başardı kumral, küçük kız..Okudu, hatta çıktı o küçük şehrin dışına, kısa bir süre için de olsa..Zaten çok ölçülüydü, hareketlerinde…İstediği sadece, insanca yaşamaktı..Ama babasının sağlığı bozulunca, mecbur kaldı kızcağız doğduğu o küçük beldeye geri dönmeye…

Kaderi miydi onu geri çağıran bilmiyordu…

Orada bir süre daha yaşayacaktı..Mutsuz bir evlilik yapacak, boşanacaktı bu arada..

Anne olamamıştı..Hayattaki en büyük uktelerinden biri, bu olarak kalacaktı..

Yaşadığı o küçük şehir, onu boğuyordu, çok yakın bir arkadaşına dert yanmıştı üstü kapalı..Arkadaşı anlamıştı onu üzen şeyleri ama, bir şey yapamamıştı..

Amansız bir derde yakalandığını öğrendi sonraları..Önce direndi yıllarca, kolay teslim olmadı..Ama zamanla azaldı direnci ve bir bahar günü, yine orada, o küçük beldede sessizce öldü..

Ölümü sevenlerince bile, çok sonra duyuldu..

Onu hemen hergün hatırlayan arkadaşı için, kanayan bir yara oldu..

Çalışmak, çabalamak, savaşmak gerekliydi kuşkusuz, hatta bir mecburiyetti…

Ama söz konusu kader olduğunda, maaalesef hepsi, "HÜKÜMSÜZDÜ".

YAZILAN DEĞİŞMİYORDU…

……………………………………………

DÜNYA BÖYLE BİR YER İŞTE;

Gelenin gittiği, konanın göçtüğü..

Her geçen gün, yenilerinin geldiği, bazılarının ise gittiği..

Hiç birimiz ne kadar zamanımız olduğunu bilmiyoruz..

Bunun bir önemi de yok aslında..İnsanın kaç yıl yaşadığı değil, nasıl yaşadığı önemli ..İnsanlar bu bakımdan üçe ayrılabilir…

…………………………………………….

Birinci gurup, başkalarına ne zarar verir, ne bir faydası dokunur…Kendi kendine yaşar gider, hiç bir iz bırakmadan..Ne suya dokunur, ne sabuna…

Ne bir ilkesi olur, ne bir kavgası..Hayatın içinden ayaklarının ucunda gider, arkasında çok da ağlayan birini bırakmadan….

……………………………………………..

İkinci gurup kötüdür..Asıl olan kendidir…Bencildir..Kendi isteklerini temin ederken, öldürmek, çalmak dahil, hiç birşeyden geri durmaz..İnsanların mutsuzluğundan acı duymaz…Ölümü büyük mutluluk yaratır..Bazan en yakınlarında bile..

…………………………………………….

Üçünçü gurup iyi olandır..Çünkü onlar, mutluluğu başkalarını mutlu etmekte bulurlar..Budur temelde yaşam gayeleri..

Gülümsemelerini, güzel sözlerini, iyi dileklerini ve emeklerini paylaşmaktan çekinmezler..İlkelidirler..Habire bedel öderler..Kendileri pek mutlu olmaz, ama başkalarını mutlu ederler…

…………………………………………

İyilerden olmamız dileğiyle…

……………………………………………..