Yarım Yamalak
Tırnaklarım ve ben ufak bir oyun oynuyoruz aramızda. Üzerindeki ojeleri yiyerek mi daha hızlı tüketirim, yoksa elimle sökerek mi?
Ben yemekten yanayım ama oda can acıtıyor işte.
Hep canım acıdığında bende tırnaklarımın canını acıtıyorum.
Yarım yamalak bırakıyorum onları ortada. Tıpkı bazen yarım yamalak bıraktığım hayatım gibi.
Yiyiyorum onları teker teker.
Önce sağ el işaret parmağı: Kimseyi gösteremesin , işaret edebiliceği bir hedefi olmasın diye .
Sonra en küçük parmağı:Zaten ufaklar ,biraz daha yesem bir zarar gelmez.
Durup bir bakıyorum hallerine. Gerçekten acınacak durumdalar. Sonrada elimi saklıyorum kendimden ve çevremden
Minibüste , bir cafe de sigara içerken , klavyede yazı yazarken, para uzatırken ve arkadaşlarıma hararetli bir şekilde bişeyler anlatırken.
Kendi ellerimden utanıyorum.
Nasıl ki bazen kendi sevgimizden utanırız gururumuzdan dolayı,
Ya da kendi işimizden sıkılırız yeteneksizliklerimizden dolayı.
Aynı onun gibi diyebiliriz.
Bizi yiyip bitiren ömürle beraber hayat uzun uzadıya geçerken, geride sadece yarım yamalak tırnaklarımız kalıyor.
Tırnaklarımızla kazıp geldiğimiz hayatımızda
