parçalı bulutlu hayatlar

Soğuk bir kış gecesinde sokak lambasının ışığı  parlarken,  bomboş  sokakta   çıt yok, soğuk besbelli  hayvanları bile sindirmiş bi kuytuya.İnsanlar kapatmışlar perdeleri pencerelerden sızan loş ışıklar   bile üşüyor belli.O evlerde neler yaşanıyor  kimbilir,bildiğim tek şey  herkes  acısınıda tatlısınıda kendi içinde yaşıyor ne kadar haykırsada dışarıya  bir süre sonra  alışılıyor  kimsenin dikkatini çekmez oluyor,karışıyor ,sıradanlaşıyor hayat acımasız  insanlarda ha keza vesselam hayat bişekilde yolunu bulup  devam ediyor.Aslında ömür küsüp, kırılıp, gücenecek,  düvünecek kadar uzun değil malesef. İnsan kalbinin sokaklarında  yalnız kalmasın;  boş sokaklar gün ışığıyla dolacak koşturan insanlarla soğukta olsa yaş yağmurda  olsa  günlük koşturmaca devam edecek.Ağlayan, gülen ömür baki değil, yürekler üşümesin mühim olanda bu zaten.