parçalı bulutlu hayatlar

Kendini bilmek:Ne  güzel bir sözdür "  kendini bilmek"her manada,doğar insan oğlu  bakarsın gözün gibi  her şeyden eklersin  katarsın hayata hazırlarsın onca yıl kendini yok sayarak  doğa üstü bir güçle öz veriyle  büyütürsün  umutla. Gün olur  oda aynı şeyleri  zamana  uyarak tekrarlayacaktır zira bu böyle gelmiş böyle gidecektir  doğanın kanunu.Bir insan olabilmek  verilenlerin ışığında eğitimle, sevgiyle  harmanlanıp  saygı duyarak çevresine  ezdirmeden kendini, ezmeden birilerini, güvenilir  olmak .Asla  varlığına güvenmeden , yokluğu bilerek ben üstünüm demeden  bunun  şu vasıfları yok diye küçümsemeden bilgece,olgun olabilmek.Bildiğini öğreten, benim dediğim doğru  diyenle  dikleşmeden ona doğruyu gösterebilmek,acıya sabır sevgiye coşku ile karşılık verebilmek…Aslında  çok zor değil bunları öğrenip uygulamak,  hazımsız , haset olup kendinde olmayan  kendinin olmayıp  ulaşamayacağını anlayıp  agresif , gözü aç olmak ve bir şey bilmeden  bilip  öğrenmeden  inatla  kötü olmaya  uğraşmak ,kendi vasıfsızlığını başkalarına mal ederek  güya  insan olanlar  o kadar çok ki kendini bilmeden  etrafa zarar verenler. Ne yazikki var  hemde çok var  eğitim  sevgi , saygı tek çözüm ve  temelden olacak bunlar ,ekmeyle  yetişmiyor malesef,"kendini bilmek" içinde olmalı insanın  insanca yaşamalı yaşatmalı.Kendimizi  bilelim , bilmeyenleri  ikaz edelim zira sukut ettikçe  onlar kendilerini  haklı  zannediyorlar.  Tepkisizlik  kötülüğü besler cehalet  herşeyi yaptırır insana ,ne olur bananeci olmayalım haksızlıklar karşısında …Yaşadığımız  sürece kendini bilenlerden olmak  dileğı ile.  seviyle…