parçalı bulutlu hayatlar

İnsanız,hatamızla sevabımızla;Hayatlar yaşarız iç çekişlerde yada dolu dizgin koştururken.Gözümüz hep aç nedense?  yetinmeyi bilmiyoruz elimizdeki ile  doğamız  gereği;  kıskançlık ılımlısı gıpta,hırs yumuşatılmışı azim buna benze biçok şey yaptırır bize tatminsiz egomuz.Oysa şöyle kafamızı gömdüğümüz kumdan  çıkarıp  etrafımıza bir göz atsak,tarafsız bir gözle " aman tanrım ben aslında  çok mutluyum sana şükürler olsun" diyeceğimizden eminim.Hayatta hiç bir olgu sonsuz değildir isteklerimizde bitmez bu doğrultuda, bananeci olur çıkarız.kendimizden başlayarak  biraz daha  az tüketerek  her anlamda  az tüketerek zira çok ve çabuk tüketen bir toplum olduk.  Beslenirken,giyinirken,kısaca yaşarken  hayat teknoloji ile kolaylaşırken manen bildiğimiz değerleri  kaybederek kayboluyoruz. Koca koca binalarda selamsız, tanışıksız bir şeylerin arkasına saklanıp  yaşadığımızı zannediyoruz ama, öteye  hiç bir şet almıyorlar  çıplak geldik çıplak gideceğiz, gitmeden bu dünyadan birilerinin ellirinden tutabilsek  gücümüzün yettiğince olabildiğince herkesin kendince  yapabileceği bir şeyler vardır,paylaşmayı bilmek aslolan.Kısacası kendimize ışık yakarken  bir başkasını karanlıkta bırakmayalım…sevgiyle.