parçalı bulutlu hayatlar

Merhaba  hayat  devam  ederken…her gün  biraz  daha yalnızlığa  alışırken,daha  bir  ılımlı  bakarken  etrafta  olanlara,  üstesinden  gelmeye  çalıştığımız  korkular   derken  bir  olaya  şahit  oluyorsun  ve  işte  ne  kadar  uğraşsanda  çabalansanda  hayatın  boşluğu  tokat  gibi  iniyor  suratımıza…  bu  gün  altı  gün  oldu  lauf’tayım  nürnberg’e  onbeş  dakika  uzaklıkta  şirin  yemyeşil  sakin  huzur  dolu  ama  ölü  bir  yer  sanki  bunca  güzelliğe  rağmen. hayat  sabahın  kör  karanlığında  başladığı  için  sokaklar da   sadece  köpeğini  dolaştıran  bir  kaç  insan  hepsi  bu…genelde  evde  olan  yaşlı  insanlar,  kollarında  alışveriş  sepeti  yürüteçleri  ile  haftanın   bir yada  iki  günü  sokağa  çıkan  insanlar.yan  komşumuz  bayan  merkel  94  yaşına  rağmen  bakımlı  pırıl  pırıl   yalnızlığa  adapte  olalı  çok  uzun  yıllar  olmuş  hoş  bir  bayan.kırk  yıldır  aynı  evde  oturuyor  bu  bayan…ablamın  komşusu,ablam da yirmisekiz  yıldır  aynı yerde  oturuyor.yani  bizim  vatanımız da  bu  tür  kiracı  olmak  neredeyse  imkansız  bu  kadar  uzun  yıllar  aynı  evde  oturabilme  imkanı zor.  ben  istanbulda  rum  kökenli  insanların  evlerinin  dışında  pek  duymadım  uzun  boylu  kiracı  olmak. almanlar  genelde  kiracı  olarak  veda  ederler  hayatlarına  ev  almak  pek  cazip  değildir  onlar  için  ama  tanıdığım  on  türkün  yedisi  ev  sahibi  burada…neyse  gelelim  bu  hoş  komşumuza, dün  evde  ufak  tefek  işlerden  sonra  kilere  gidecekleri  ayarlayıp  sepete  koyup  aşağı  indik  aşağıda  bir  telaş  bişeyler  olmuş  bizim  bayan  merkel  posta kutusundan  gazetelerini  almış  tam  kapıyı  açmak  üzere  eğildiğide  film  kopmuş  ağaçların  arasına  yuvarlanmış  garip  on  dakika  kalmış  ıslak  toprak  üzerinde  elleri  yara  içinde  ablamla  birlikte  komşular  kadını  kaldırp  evine  çıkarttık  bir  saat  yanında  kaldık ufak  tefek  çiziklerin  dışında  bir  şey  yok  allahtan, ama  kafasını  çarpabilir  ölebilirdi  ki  artık  kendiside  istiyor  öte  aleme  gitmeyi  bu  insanın  çocukları  var  haber  verelim  diye  diretiyoruz " hayır  istemiyorum  onlar  beni  yaşlılar  evine  gönderirler"  diye  bize  yalvarıyor.  çaresiz  susuyoruz  telefonunu  eline  verip  ayrıldık  yanından  çok  yakın  olmasına  rağmen  çocukları  bu  kadına  ilgisizler. bizde  yokmu  anasını  babasını  sokağa  atan  neler  var  ve  ben  yine  kaydım  gittim…  yalnızlık  varlıklıda  olsan  yoksulda  olsan  aynı  adı  üstünde  yalnızlık…yani  hayat  boyu  uğraş  didin  sonu  bu…dilerim  hiç  birimizin  akıbeti  dostsuz , kimsesiz ,biçare  olmasın elimizden  tutacak  birileri hep  olsun  ki  bizde  birilerinin  elini  tutabilelim…ah  vatanım  onca  yokluğa  yinede  sıcaklığın  bir  başka…sevgiyle  huzurla  kalın…