parçalı bulutlu hayatlar

Birtanem sensiz senin doğum gününü kutladım.Buz gibi bir  mermer bir demet  kırmızı  beyaz karanfil, beyaz bir  zambak açmış,  kırmızı  güller  tomurcuk, bir yıl daha geçti  sensiz  özlemin  artıyor,uykular  bölük  pörçük,yürek  yaralı, kanadı  kırık  kuşlar  gibi o  soğuk  mezar taşına sen diye sarılmak  nasıl  acıtıyor  canımı  bilemezsin  ama  bilmede,  üzülmeni  istemem.sen olmasan da bu  senin doğum  günün  kutlu  olsun birtanem  kara toprak ta değil de  keşke  yanımda  olsaydın…

Yaşadığımız  hayatın  ne kadarı  bizim?Bir  çoğumuz bu  soruyu  sorup  durmuşuzdur kendimize,yada  lafın gelişi  öylesine  sohbet  arası  ağzımızdan  dükülmüştür  bu  cümleler.Her birimiz  memnunuyetsiz  yaşamlarımızda,  küçük  şeylerle  mutlu  olduk  desekte; nafile  kendimizi  kandırıp  birazda  görmezden  gelmek istemişiz dir  nedense.İsteklerimizi  hep  "başka  zaman"  diyerek  erteleyip  duruyoruz sanki  yarınımız  garanti ve  her  şeye  zamanımız  varmış  gibi  kandırıp  duruyoruz  kendimizi,  yarın  muamma  bilinmeyen neyimize  güvenerek  bu  davranış, anlayamıyorum  nedir  bu  gözükaralık cahil  cesareti  besbelli.Oysa  zaman  öyle  çabuk  geçiyorki  takvim  yaprakları  bir , bir  ama  hızla  tükeniyor hep  başkaları  için yaşarken farkına  varsakta  malesef  erteleye , erteleye yaşayacak  ne bir  gün  nede bir  hayat  kalmıyor   elimizde  sadece  bakakalıyoruz  en acısı  bu  anlıyoruz  ama  artık  çok geç..Hadi  tutunun  kalanı  kurtaralım  hayattan.sevgiyle. 

"Sevgi  canlı  kalmaktır,  göçüp  gittikten  sonra  bile…Ölüm  hayata  son  verir,  ilişkiye  değil. sevgiyle  kalın.

Çölde yolculuk yapan iki arkadaş yolculuğun bir aşamasında tartışırlar biri ötekine oldukça sert bir tokat atar.Tokatı yiyenin canı çok yansada tepki vermez  ve kumun üzerine şu sözleri yazar."Bu gün en iyi arkadaşım bana tokat attı."

Yola devam ederler.Bir vahaya varırlar, yıkanmak için girdikleri suda  tokatı  yiyen ,batağa  saplanır boğulmak üzereyken arkadaşı  tarafından kurtarılır.Kurtulduktan sonra hemen bir kayanın üzerine  şu sözleri kazır:"Bu gün en iyi arkadaşım hayatımı kurtardı."

Tokatı atan arkadaşı merakla sorar,"Senin canını yaktığımda,kumun üzerine yazdın ama şimdi kayaya kazıyorsun neden?"der.Arkadaşı şöyle cevap verir:"Biri bizi incittiğinde  kum üzerine yazalımki rüzgar onu rahatca silebilsin,ama biri bize iyilik yaptığında kayalara kazalımki hiç bir rüzgar silmesin."

bunu hepimizin öğrenmesi lazım,denilirki; özel birini bulmak  bir dakikanızı alır,onu değerlendirmek bir saat,onu sevmek için bir gün yeter,ama sonra onu unutmak için bir ömrün geçmesi gerek…

"kırgınlığı kuma yazalım,dostluğu kayalara kazıyalım."sevgiyle .

sonuna kadar sevmek.sevdiğini üzmeden ,yaşayabildiğin kadar.

paylaşmak acıyıda ,huzuruda ,korkusuzca direnmek riyakarlığa.

mutluluğunda; başkalarının gözü kalmamalı,gıpta ile bakmak  ayrı…

kırık, dökük anılar saldırınca  ne sevdanın tadına varabilir insan nede  huzur  kalır.

seviyorsan arkanda göz yaşı olmamalı,sevdayı dolodizgin yaşayacaksan şayet.

sevda yürek işi,o yürek  yayla gibi olmalı, açık denizler gibi engin ,

sevda içinde salınan yelkenli.sevda  özgür  omalı…

Sıcak bir gün,müstakil şirin bahçeli bir ev,ağaçlar meyveye dönmüş yemyeşil bahçedeki köpek uykuya dalmış sereserpe,evin hanımı çay yapmış,bey ile içeçek küçük mütevazi ahşap ama onların köşkünde.Sevgi okadar açık ve netki söze gerek kalmıyor hallerinden anlaşılıyor.Çaylar içiliyor şen şakrak,kahkahalar karışıyor çiçek kokularına .Derken bahçe kapısından bir delikanlı giriyor içeri, köpek bir iki havlıyor susuyor,"bey hayırdır birinemi baktın?" diye soruyor genç adama ,eli yüzü pakça genç konuşamıyor derdini el kol hareketleri ile anlatıyor.bey ",hatun açtır bu delikanlı  yiyecek bişeyler getir "diyor. evin henımı tepsiye ne varsa koymuş bir büyük bardak ta çay "hadi gel ye " diyor.Delikanlı biraz mahcup ama iştahla yiyor bahçeden toplanmış terleri peynire katıp zetin, domates çok acıkmış belli.Evin beyi sadaka isteyen bu ahraz genci mahcup etmaden hareketlede olsa konuşturuyor kimsesi yok bu gencin çaresiz dileniyor."  Gençlik böyle kalmaz , bu hayat böyle sürmez sana iş bulalım çalışırmısın?" deli kanlıya bir kaç parça giyecek cebine üç beş lira harçlık  "hadi ge sana iş bulalım " diye vedalaşıp  ayrılıyorlar evden,hanım :" bey Hasan efendiye mi?"diye soruyor, "evet hatun merak etme az sonra gelicem hoşcakal" diyor.Hasan efendi mahallenin manavı yaşlı çolcocuk yok eşi yıllar önce ölmüş yalnız yaşıyor ,yaşlandığı için artık zorlanıyor ,işler ona ağır geliyor. Delikanlı,Hasan  efendinin yanında  hayatına mutlu mesut devam  ediyor. karnını doyurup sonra ona iş bulan bu aileyi bir ömür unutmuyor. Zaman su gibi akarken şimdi yaşı elliyi aşmış tertemiz giysiler içinde  elinde kırmızı karanfiller yan yana üç mezar  mezar taşlarındaki yazılar,annem, babam, büyük bababam ve adam kuran okuyor huşuu ile….

Soğuk bir kış gecesinde sokak lambasının ışığı  parlarken,  bomboş  sokakta   çıt yok, soğuk besbelli  hayvanları bile sindirmiş bi kuytuya.İnsanlar kapatmışlar perdeleri pencerelerden sızan loş ışıklar   bile üşüyor belli.O evlerde neler yaşanıyor  kimbilir,bildiğim tek şey  herkes  acısınıda tatlısınıda kendi içinde yaşıyor ne kadar haykırsada dışarıya  bir süre sonra  alışılıyor  kimsenin dikkatini çekmez oluyor,karışıyor ,sıradanlaşıyor hayat acımasız  insanlarda ha keza vesselam hayat bişekilde yolunu bulup  devam ediyor.Aslında ömür küsüp, kırılıp, gücenecek,  düvünecek kadar uzun değil malesef. İnsan kalbinin sokaklarında  yalnız kalmasın;  boş sokaklar gün ışığıyla dolacak koşturan insanlarla soğukta olsa yaş yağmurda  olsa  günlük koşturmaca devam edecek.Ağlayan, gülen ömür baki değil, yürekler üşümesin mühim olanda bu zaten.

Bu gün 14 kasım 2007, bitanem 27 yıl bitti.Daha dün gibi,tanıştığımız gün arkadaşlığımız,sonra o ölümsüz sevdamız.Bir yastığa baş koyduk bunca yıl, inadına sevdik onca zoruna rağmen ne sen  nede ben yılmadan bıkmadan  ilk gününün sevdasını aşkını sindire, sindire  sevdik birbirimizi.Nelere direndik,yendik,  yenildik  umudumuz hiç bitmedi hep şükrettik,sevdamız eskimedi,azalır derlerya  çok yanılıyorlar yada gerçek sevdayı bilmeyenlerin  iddası bence.Canım ,  birtanem,19 ay oldu  sensizliğe alışamadım,alışırsın diyorlar ben emin değilim  özlemin gün geçtikçe artıyor, sensizlik canımı acıtıyor.     Sen sözünü tutmadın  birlikte yaşlanacaktık, bende sana söz verdim ağlamayacaktım  vaz geçtim  gözyaşlarımı  Nisan yağmurlarına inat serbest  bıraktım.  Seni sevmekten bıkmayacağım… 

Kasımda geldi  yağmur. Çisil,çisil yumuşacık  ılık,ılık ; ne çok severdin yağmuru, ben yağmurum derdin. Yağmur yağdı ben yürüdüm, ıslandım iliklerime kadar içimde yılların muhasebesi bitmek bilmiyor, gözümde sağanak dinmiyor, ya birde kanayan yüreğim… Bu yağmurları sevmiyorum bana  seni hatırlatıyor ne çok severdin… Senin için yürüdüm yollarda, caddelerde, sahilde  yağmura karıştım  her damlası  eritiyor  her damlada  sana sarılıyor gibi sevginle  ısındı ,yokluğunla buz kesti yüreğim .Sendin yağmur bendim. Kasım yağmurları diner elbet,  gözümdeki sağnak yağış  sürecek…

Hayat hem çok güzel, hemde çok acımasız;mutlulukta, mutsuzlukta bize zira bizler insanız.

Ömür bir su gibi akıp giderken,bu sele karışan  unutulmuş bazanda  hep hatırlanan acı,tatlı anılar kalır belleklerimizde.Bir rüzgar gibi geçti ömür,kuru bir yaprak misali  savrulduk oradan oraya, öyle zamanlar olduki, umutlara sarılıp direndik acılara,kimi  vakit coştuk kahkahalarla , hayaller kurduk olmayacağını adımız gibi bilsekte; ne çıkar olmasın zaten hayat  koskocaman  bir yalan değilmi?Mühim olan ondan fazlasıyle  mutluluk hissesi kapmak,amacımız her anınını  güzelliklerle doldurmak olmalı onca  olumsuzluğa rağmen.Karamsar olmadan kötüye karşı koymak, hayal kurup ama onun esiri olmadan eğrisi  ve doğrusu ile olduğu gibi kabullenip gerektiği gibi davranabilmet, akıl en büyük erdem iyiye kullanmak  kaydi ile.Acılar paylaştıkça azalır, hafifler,oysa sevgi paylaştıkça çoğalır çığ gibi büyür.insanlar  anıları ile  umutları  ile  vardır , hayat ne kadar zor çekilmez olsada yaşamaya değer. Umudunu  yitirmeden sımsıkı sarılmak  sevgide cimri olmadan  yaşamak.  sevgiyle