parçalı bulutlu hayatlar

merhaba  dostlarım,  kısacık  bir  aradan  sonra  işte  döndüm  ve  hepinizi  çoooook  özledim,    güzel  duyguları  paylaşmak  umudu  ile  kaldığımız  yerden  devam…biz  burada  kocaman  bir  dünya  yaratmışız  içinde  rengarenk  çiçeklerin  kelebeklerin  olduğu,  menfaatsiz  sevginin  paylaşıldığı  güzel  bir  dünya  ve  bu  dünyayı  sizleri  gerçekten  çok  özlemişim  sizlerinde  aynı  duyguları  taşıdığınızdan  şüphem  yok  iyiki  varsınız  hepinize sonsuz  teşekkürler …bir  ömür  dostluğu  yaşatmak  umudu  ile  sevgiler…

Bu  gün  haftanın son  günü,yani  pazar  yarın  yeni  bir  hafta,çok  şey  hayal  edip  neler  olacağını  bilemediğimiz…herkesin  hayatında  neler , neler  oluyor  kimi  ağlarken  kimileri  gülüyor ; vesselam  evlerde  mekanlarda hayat  br  şekilde  sürüp  gidiyor…bütün  gün  geçmeyen  bir  başağrısı,,,  ne  yaptıysam  istediğim  gibi  olmadı  hiç  bir  şey…hayat  ne  kadar  hızla  tükeniyor  bir  ara  panik  halinde  anıları  kattım  karıştırdım…belki bir  yerlerde  sıkışıp  kalan  birzcık  teselli  bulurum  umudu  ile…ne  gezer  anı  adı  üzerinde ,,,bana  pekte  iyi  şeyler  vermedi   aksine  ağrının  şiddetini  artırdı…hava  parçalı  bulutlu,bir  ara  gökgürültülü  sağanak  oldum olası  korkarım  gök  gürültüsünden  yine  korktum …ama ilk  defa  saklanmadım  çıktım  balkona  bir  kahve  yaptım  kendime,,,oturdum  yüreğim  pır pır  etsede,havanın  tam  aksine  sakin  sessiz  yudumladım  kahvemi  yağmur  yağdı  ben  ilk  defa  yağmuru  yalnız  bıraktım  gözlerim  eşlik  etmedi  o yağdı  ben  seyrettim…son  yıllarda  ilk  defa  ağlamadım  yağmurda…sonra  nemi  yaptım  aldım  elime  boyaları  fırçaları  balkon  duvarına  içimden  geçen  bir  nehirin  resmini  çizdim  etrafında  ulu  ağaçlar ,küçük  bir  kulube   yolu  oradan  geçen  oturup  dinlensin  diye … ne  başımda  ağrı  kaldı  ne  gök  gürültüsü  şimşek  çaktı  baktı  ama   korkutamadı  beni…böyle  bir  gündü  akşama doğru  açtı  hava  benimde  hüzünlerim  kayboldu…sevgiyle.

ELDE VAR HÜZÜN

ATTİLA İLHAN

Patron Sekretere :
Bir haftalığına iş için yurtdışına çıkacağız. Ona göre hazırlan.

Sekreter kocasını arar :
Patronla bir haftalığına yurtdışına çıkacağız. Sen başının çaresine bakarsın.

Kocası sevgilisini arar :
Karım bir haftalığına yok. Bu haftayı beraber geçirelim.

Sevgili Özel ders verdiği minik çocuğu arar :
Bu hafta sana ders veremicem. Gelmene gerek yok.

Minik çocuk Dedesini arar :
Dedecim. Bu hafta dersim yok. Öğretmenim yok.Bu haftayı beraber geçirelim.

Dede (1.bölümdeki patron olur) sekreterini arar :
Bu haftayı torunumla geçireceğim. Gezimiz iptal oldu. Gidemicez.

Sekreter kocasını arar :
Gezimiz iptal oldu. Gidemicez.

Koca sevgilisini arar :
Bu hafta beraber olamıcaz. Karımın gezisi iptal oldu.

Sevgilisi ders verdiği  minik çocuğu arar:
Bu hafta sana ders verebileceğim. İşlerim iptal oldu.

Minik çocuk Dedesini arar :
Dedecim. Öğretmenimin işleri iptal oldu. Bu hafta beraber olamıcaz. Çok üzgünüm.

Dede sekreterini arar :
Merak etme. Bu hafta yurt dışına çıkabileceğiz. Hazırlıklarını yap…

eeee?

Cennet

Adam ve hayattaki tek arkadaşı olan köpeği bir kazada birlikte ölmüşlerdi … Gökyüzüne çıktıktan sonra bembeyaz bulutların arasında dolaşmaya başladılar … adam çok susamıştı.. biraz su bulabilmek ümidiyle yürümeye devam ederken, birden kendilerini muhteşem bir manzaranın karşısında buldular.. rengarenk çiçeklerle süslü bir bahçe, altından yapılmış bir bahçe kapısı, ve onları karşılayan beyazlar içinde bir kadın.. Adam köpeğiyle birlikte kadına yaklaştı ve sordu:
"Afedersiniz…burası neresi?"
Kadın ona gülümsedi: "Burası Cennet, efendim"
Adam bunun üzerine sevinçle "Harika…!!!" dedi "Peki bana biraz su verebilir misiniz, gerçekten çok susadım"….
Kadın cevap verdi: "Tabi efendim, içeri girin… içerde dilediğiniz kadar su bulabilirsiniz….."
Böylece adam köpeğine döndü, "Hadi oğlum içeri giriyoruz" diyerek kapıya yürüdü……… ama kadın onu birden durdurdu:
"Üzgünüm efendim, köpeğiniz sizinle gelemez.. hayvanları içeri almıyoruz…"
Bunun üzerine adam bir an durdu.. düşündü.. ve geri dönüp köpeğiyle birlikte geldikleri yolun tam ters yönünde yürümeye koyuldular…. bir süre geçtikten sonra kendilerini bu kez tozlu çamurlu bir yolda buldular, ve yolun sonunda karşılarına çiftlik girişini andıran bir kapıyla yırtık pırtık elbiseli bir dede çıktı… adam sordu:
"Afedersiniz…. bana biraz su verebilir misiniz??"
Dede "İçeri gel" dedi.. "kapıdan girdikten sonra sağ tarafta bir ceşme var…"
Adam sordu: "Peki arkadaşım da benimle gelip ordan içebilir mi?"
Dede " Tabii…"dedi.. "ceşmenin yanında köpeğinin de su içebileceği bir kase bulacaksın…"

Bunun üzerine adam kapıdan girdi… biraz yürüdükten sonra sağ tarafta çeşmeyi buldu.. adam ceşmeden köpek de oracıktaki kaseden doya doya içerek susuzluklarını giderdiler… derken adam geri giderek girişte bekleyen dedeye sordu:
"Su için çok teşekkür ederim… peki burası neresi..?"
Dede "Burası cennet" dedi.. bunu duyan adam şaşırdı:
"Ama nasıl olur..? az önce burası gibi kırık dökük olmayan muhteşem bir yere gittik ve orasının da Cennet olduğunu söylediler…"
Dede "şu rengarenk çiçeklerle süslü altın kapılı yer mi?" dedi… "ama orası Cehennem…"
Adam iyice şaşırmıştı: "Peki ama orası sizin adınızı kullanarak insanları kandırıyor diye hiç kızmıyor musunuz..??"
Dede gülümsedi: "Kızmıyoruz….. çünkü onlar kendi çıkarı için en iyi arkadaşını yarı yolda bırakanları Cennet’ten uzak tutuyorlar….

merhaba  sevgili  arkadaşlarım,hepinize  ayrı ayrı  teşekkür  ederim.bu  resmi  ilk  gördüğümde neler  hissettiğimi  anlatmak  hiç  kolay  değil.öyle  derin  öyle  keskin  ki  anlamak  isteyen herşeyi  bulur  içinde…resmin  kime  ait  olduğu  ve  nerede  olduğunun  da  pek  önemi  yok  bence…onu  özümsemektir  asl  olan  yeni  nesil gençler , marka  tutkunu  insanlar,bir  emekli  maaşını  başına  dolayan  insanlar…dans ,balo  harcanan  servetler…ana,ata  saymayan  aslını  inkar  eden,ve  herşeyden  önemlisi! bu  canım  vatanın  ne  şartlarda  kazanıldığını  unutmuş  insanların…  nasıl  kolay  harcayıp  parça ,parça  satan  zihniyetlere  ve  onlara  çanak  tutanlara  kapak  olsun…Nazım Hikmet  vatanını  seven  ona  hasret  sürgünlerde  bedeni  ölmüş  ama ışığı  sonsuza  kadar hiç  sönmeyecek  bir  aydın…nur içinde yatsın…sevgiyle.

Beş kıtanın içinden  başladı  sefer…

Gidildi  kuzeye doğru,  gidildi,

Ormanlar , kayalar, göller  denizler 

şehrine  varıldı, şehir  yeşildi,

bu  gelenler  silahsız adamlardı.

Her  birisi  yüreğini  çıkardı,

her  yürekte  güzel   bir  şeyler  vardı.

Hayata  sevdalar  ilan  edildi.

Geceler  beyazdı  gündüzler  serin,

sözleri  dövdüler  dan  dan  da din  din,

örsünde  sıcacık  yüreklerinin,

ölüm  bu  sözlerden  güçlü  değildi…

                             Nazım  Hikmet…