Simsiyah Bir Mavidir Sensizliğim…

  Ellerimizin birleştiği an ikimde farkındaydık,

şizofren bir hayatın bizi beklediğinin…

bize bir oyun oynayacağını biliorduk, yinede herşeye rağmen mutluyduk

o hayatın ortasında…

bir tek an bile pişmanlık duymacaktık…aşkımız iyileştirecekti hayatı…

sözler vermiştik birbirimize…

‘’sen”ya da ”ben”yoktu artık…

”biz”olmuştuk o imzayla birlikte…

içinde hayallerimizin barındığı evimiz vardı…

umutlarımızı büyütmüştük o evde..

her miliminde bizden izler vardı…

ve….birgün sen,…

şizofren hayatımızın firari yolcusu olmayı seçtin…

özgür hayatın kollarına bırakırken kendini,

bana kalanları faketmedin bile..

seçtiğin hayatın akışında ilerlerken…

senden kalanlarla nasıl başaçıkacağımı düşünmedin hiç..

nasıl kurtulacaktım bu enkazdan..

şah damarımda açtığın yara hala kanarken..

herşeyini bende unutmuştun giderken..

kokun eşyalara sinmişti,gözlerin duvarlarda asılı kalmıştı,

bıraktığın fotoğraflarda cabası..

her karesi umut,mutluluk dolu sayısız fotoğraf…

hepsine bir kibrit çakıp yok edebilirmiydim sence.?..

külleri yine beni bulmaz mıydı hiç olmadık bir yerde?..

bütün umutları üzerime yıkıp gitsende..

ben hiç pişman olmadım seni sevdiğim için…

keşkelerim çoğaldı senden sonra…

ama pişmanlık deildi bu,sadece isyanımdı belkide…

hasta ruhlu bir hayat,yarı ölü bir beden.enkaza dönmüş hayaller…

ve asla silinmeyecek izlerle olan savaşımı görebilseydin eğer,

özgür hayatının cazibesine rağmen vicdanının acısıyla boğardın kendini…!