Simsiyah Bir Mavidir Sensizliğim…

   Şimdi beni iyi dinle acılarımın mimarı;

Üzerine hayaller kurduğum ve o hayallerin bir kez daha üzerime yıkıldığını anladığım bir 14 şubat sabahını anlatıcam sana…!

Bu sabah dünyama güneş doğmadı…içimde bıraktığın neşter bütün hücrelerimi parçaladı…

Gözlerimden kanlar aktı…içimdeki çocuk en acı şekilde kendini bir ağacın dalına astı…

Ruhum bedenimden çıkıp karşıma oturdu…onunla dertleştik bu sabah…

Bana hayallerini anlattı…

Ona verdiğin sözleri , ruhunla birleştiği anda yaşadığı zevki,

Umutlarını ve bırakıp gittiğin günün acısını paylaştı…!

Hissettiğim ama göremediğim yaralarını gördüm bu sabah…

Sonra kalbim geldi yanıbaşıma binbir parça olmuş haliyle…

Herbir parçasında senin adının yazılı olduğunu gördüm…

O kadar zavallıydı ki ve o kadar bitkindi ki…!

Ha durdu ha duracak diye ödüm koptu…!

Sonra aklım düştü avuçlarıma…neden hep seni düşündüğümü anladım…

Anılarımızı,hayallerimizi,yeminlerimizi biriktirmiş meğer…

Ve sen gidince nefrete çevirmeye çalışmış hepsini…karmakarışık olmuş zavallım..!

Hepsi ait oldukları yere geri dönünce;

Bedenim bir hastanenin morgunda yatan bir cesetten farksızdı…

Mosmor,soğuk,sessiz ve buz tutmuş bir ceset gibi…!

Aklımızdan bi an bile çıkmıcak bir gün olacaktı bugün…

24 saate sığdırdıklarımıza hayret edecektik…

Herkes görücekti aşkın en delisi nasıl yaşanırmış…

Bak bugün 14 şubat 2008…odam soğuk , şehir sessiz…!

Ve şimdi herkes aşkın en delisini kalbinde taşıyan, yaşayan bir cesede tanıklık edior..!

(Nerdesinnn insafsızzz………..nerdesinnnnnnnn????)

( SEVEN KALPLERİN, BİRBİRİNİ SIMSIKI SARAN BÜTÜN SEVGİLİLERİN VE BLOG DOSTLARIMIN  SEVGİLİLER GÜNÜNÜ EN İÇTEN KUTLUORUM..! ALLAH HEPİMİZE SONSUZ MUTLULUK VERSİN..!)

İçimde ki bu garip şeyin adı ne..?

Sensizlik mi? yalnızlık mı?

Yoksa terkediliş mi? beni bölesine dengesizleştiren…

Hiç kimseye duyurmadan çığlık atabilir mi insan?

Gözyaşı akmadan ağlayabilir mi?

Ölüm neden soğuk gelir insanlara hiç anlamıorum.

Ölülerden tek farkım nefes almakken…

Yaşamak bu kadar can acıtırken…

Mutlu olmak adına yapılan herşey boşa giderken.

Zaten ölüm deil mi hayatın sonu…

Adım adım yaklaşmıormuyuz hepimiz sonumuza…!

Ne farkederki ha 10 dakika sonra,ha 10 sene sonra…

Herşeyin daha az acı verenini seçmezmiyiz hepimiz.

Hayat bana büyük acılar verior,

Biliorum sevmior beni…

Daha fazla inatlaşmaya gücüm kalmadı.

Herkes olduğu yerde sayıp iki adım atsın,

Ben can havliyle kendi sonuma hepiniz adına koşarım…

Hadi hoşçakalın…!

Hayatın sonunda sizi beklior olucam..!

(BU ŞİİRİ YAZDIKTAN SONRA SONA GİTMEYİ GERÇEKTEN DENEDİM..AMA HAYAT İŞTE BENİ SEVMEMESİNE RAĞMEN ÖLE Bİ YAKALADI Kİ..”NEREYE GİDİOSUN DAHA SANA VERİCEM ACILAR BİTMEDİ” DER GİBİ..O GÜN BU GÜNDÜR HALA ACI ÇEKİORUM..!)

İnsanı deli eden bu sessizlik…

Kahretsin yine yalnızım…

İçimde tarifsiz bir acı…

Bir ömür gibi geçmeyen saatler…

Kendimi teselli adına uydurduğum bahaneler…

Sen yoksun ya…Ruhum donuk..!

Deli gibi severken ben…senden gelen soğukluk..!

Bitiorum..!

Bitmek nasıl olur onuda bilmiorum ya..!

Hala nefes alıorum…

Nefes almak yaşamaksa…evet yaşıorum..!

Ama hislerim yok,yediğim içtiğim şeylerin tadı yok..!

Sadece gözlerimden akan yaşlar…

İçimde tarifsiz acı..

Ne yapmalıyım bilmiorum..!

Bunalım mı bu..?

Yoksa deliriormuyum..?

Adı her neyse…!

Yüzüme kapanan telefonlara,

Her konuşmamızda beni ağlatmalarına,

Defalarca kırdığın kalbime rağmen.

Neden aklımdasın hala..!

(YA BEN OKADAR YAZI YAZIORUM,OKADAR ŞEY PAYLAŞIORUM AMA NEDEN BİR TÜRLÜ İÇİMDEKİLERİ TAM OLARAK İFADE ETCEK KELİMELERİ BULAMIORUM..NEDEN HEP Bİ YERİ EKSİK KALIO..! HİÇ ANLAMIORUM..!)

Sen hiç kendini gereksiz hissettin mi?

Görülmeyen,duyulmayan,ifadesiz…

Kimsenin umrunda olmayan,işe yaramayan,sedece yer kaplayan…

Kırık bir bardak gibi…!

Hiç bir yere ait olmadığını düşündün mü hiç?

Hiç bir yerde yerin olmadığını…

Yaşadığın eve,yürüdüğün sokaklara,yattığın yatağa bile ait olmadığını düşünmek…

Hatta ruhunun bedenine ait olmadığını hissetmek…

İnsanların sana anlamsız baktıklarını görmek…

Ve hayat akıp giderken hiç bir şeye tepki verememek…

Sadece beklemek…!

Sonunu bilmeden,gittiğin yeri bilmeden;

Gözlerin bağlı ilerlemek…!

Engellere çarparak..!

Kanrevan içinde kalmış bir ruh’la yaşamaya çalışmak..!

Ben daha okadar küçüğüm ki…

Kocaman taşlardan duvarlar ördüler etrafıma.

Anahtarı olmayan kocaman bir kapı…

Kapının arkasındaki sesleri duyuyorum.

”Çık artık ordan…!”

Ama kimse yardım etmior,çıkışı göstermior.

”Kır duvarları” diolar ”kır ve çık”

Benim küçücük ellerim,küçücük bedenim var.

Yapamıorum ki…

”Yapamıorum,kurtarın beni” diorum…

Sadece duvarları kaldırıyorlar.

Ben yine yalnız,savunmasız ve tek başıma..!

Anlıorum ki beni kurtaracak tek kişi yine benim..

Bu küçük bedenin içine kocaman bir yürek yerleştiriorum…

Ve başlıorum mücadeleye.

Artık sıra bende…

Bu kocaman yüreğin altında ezilsemde çoğu zaman,

Düşe kalka dizlerim kanasa da,gözyaşlarıma engel olamasam da…

Hayat benim…ve çizdiğim yolda yemin ettim,

Her şey kendim için…!

Hayat acımasızlığı öğretti bana…!

Sizler beni yalnız bıraktınız…

Ve şimdi hiç biriniz benden değerli deilsiniz..!

( BU ŞİİRİ Bİ ÖNCE Kİ YAZIDAN Bİ KAÇ GÜN SONRA YAZMIŞTIM…BERBAT BİR RUH HALİYLE,KENDİME KENDİMİN NE KADAR DEĞERLİ OLDUĞUNU,BANA SADECE BENİM YARDIM EDEBİLECEĞİMİ ISPATLAMAK İÇİN…BİR SÜRE GERÇEKTEN İŞE YARADI.)

  Giden mi terk edilir,kalan mı? ne farederki,sonunda acı var işte…tutulamayan gözyaşları,geçmişin sorgulaması,suçlamalar,suçluluk duygusu,nasihatlar,teselliler…!

   Tamda hayatıma yön vermete başlamışken,tamda birşeylere adım atmaya çalışırken…yıkım gibi bir gidiş…enkazın altında kalan ben…enkazdan kurtulsamda kırıkların,yaraların verdiği acı.can havliyle kırdığım insanlar,geçmek bilmeyen sancılı geceler,uykudan gözyaşlarıyla uyandıran kabuslar,acımı hafifletsin die verilen aptal edici ilaçlar…etrafımda bi sürü psikologluğa soyunmuş insanlar,acemi terapiler,işe yaramayan tavsiyeler…ve bütün bunlar olurken değişmeyen tek şey , ortada acı çeken ben…!

   Gereken zaman geçince,acım hafifleyince,duygularım bir kenara çekilip mantığım devreye girince ne olacak peki..tekrar ayağa kalktığımda nolacak…!o kadar çok kaldığım yer var ki,hangisinden devam edeceğim.hangi yol birdaha bana acı vermeden sonucu pozitif çıkaracak…ve ben bunu nasıl ayırt edicem..!peki bu ne kadar zaman alıcak…daha kaç gün,kaç ay hatta kaç sene kendimi bulmaya çalışıcam..!

   Hayatım göz göre göre yön değiştirirken,bir kez daha çıkmaza sürüklenirken ve ben herşeye rağmen buna engel olamazken nasıl ayağa kalkıcam tekrar.ben şimdi ne yapıcam..!

   Karamsar deilim,hayata küsmüşte deilim ama okadar çok acı yaşadım ki,bu son darbe çok ağır geldi. öle bir anda geldi geldiki nerden  ve neden geldiğini anlayamadan yıkıldım..!

   Hayatım kompozisyon gibi; giriş bölümü kusursuz,gelişme bölümü inişli çıkışlı ve çok uzun,sonuç bir türlü yok.gelişme bölümüne tam noktayı koyup sonucageçerken yine satır başı yine anlamını kaybetmiş cümleler.artık kelime haznem yeni bir satırbaşı cümlesine yetmior..!

   Her seferinde hayatımdaki yıkımların enkazlarından çıkmayı başardım ama bu sefer enkaz olmaktan korkuorum ve yanımda bana destek olan insanların altımda ezilmesinden…!

İçimi kanatan acıları…karamsarlığımı…çıkış yolu bulamadığım sorunları…aklımı karıştıran,cevabı olmayan soruları…içime akan gözyaşlarımı…beni üzen insanları…!

Hatırlamak istemediğim herşeyi sayfalar dolusu yazsam ve sonunada kocaman bir nokta koysam.sonra o sayfaları tek tek yaksam,küllerinide toprağa gömsem.bir daha hayatımın hiç bir döneminde çıkmasalar karşıma…veresiye defterinde borcunu ödeyenler listesindeki gibi çizgi çeksem üzerine,ağır bir bedel ödediğim acılarımın.

Bir de bir melek hayatımın haritasını getirse bana.oklar olsa yol gösteren,engeller kırmızı kalemle çizilmiş olsa,kararlar ve duygular zıt uçlarda olsa…

Vereceğim hiç bir kararın içine duygularım karışmasa ve verdiğim kararların içinde hiç keşkeler olmasa…ben arkama dönüp bakmadıkça hiç bir hatıra çıkmasa karşıma…

Hayatımın yoluna girmesi için sadece bir meleğe ve mucizeye ihtiyacım var..!

Biliorum dedim,baktım,baktınız…

Zaman hiç geçmez mi?

Sordum,sorguladınız…

Camlara yapışmış böcek ölüleri,yüzleriniz…

Sokaklar boydan boya…

Adresimi sildiniz…

Beklemek böle birşey…

Islıkla bir korkuyu geri çevirmek…

Ucu keskin  bıçakla,bir bulutu kesmek…

Duman gibiydi,gelin gibiydi bulut…

Gölün üstüne dağıldı…

Üzerine fotoğraflar çektiniz…

Unutulmuş anıların dalgın ve ağırdır izleri…

Sevmeyi bilemediniz…!

Define avcısıydım bundan önceleri…

Haritasız,dedektörsüz…

Pusulam yosun tutmuş ağaç gövdesi…

En büyük aşk kalbimde gömülü…

Toprağını elemişim kalbimin…

Bedelini ödeyemezsiniz…!

Üstüne bir ömür sürdüm,ödüllü bir yalnızlık benimkisi…

Bir rüyayı yaşayanın nereye kadardır becerisi…

Aralıktan rüzgar girior…

Ya tam açın ya da kapatın artık pencerenizi..!

   Hüzün kokulu gençliğimin anısına,iki damla gözyaşına bir de idamlık bir aşkın son arzusuna yakışır bir gece yayılıor odama,sabaha ramak kala….

  Gecenin sabaha en yakın olduğu an hüzün değiyor şakağıma…

   İçi burkulmuş bir sevdanın acıyan yanları suskunluğa soyunuor sorgusuzca…

   Bir aşkın kelimelerini susturmayalı çok olmuş,unutmuşum aşka susmayı…

   İçimim bu denli acıması bu yüzden olsa gerek…

   Bak ben yine kelimelerden dönüorum,suskun bir aşka…

   Ceplerimden taşıor yalnızlığım…

   Lisanım, aşk yanlarından suskun,

   Kalbim, en acıyan yerlerinden vurgun…

   Sessizliğimi bozmama ramak kala,sabaha çıkacak kadar susacaklarım var yanımda…

   Bir damla aşk muhtaçlığında hangi gece varmaz ki sabaha?

   Tanımsızım!…suskun bir aşkın zanlısıyım…

   Faili meçhul bir cinayetin bilinmeyen mağduruyum…

   Ruhuna Fatihalık bir gençliğin mekanı cennet olmayan bir kişiliğiyim…hükümsüzüm…!

   Ölüme terkedilmiş birinin,öldürmeye azimli gözbebeklerinden

   Melankolik bir aşk,şizofren bir gülüşle sızıor içime…

   Ölüm beni en aşk yanlarımdan vuruor…savunmasızım…!

   Suskun bir dilin gelişi güzel kelimelerinde derin bir aşk kanıor sessizce…

   O ise kendi elleriyle intihar edior aşkı,kalbinin darağacında…

   Aşka aşık kimliğini sürgün edior en şizofren haliyle…

   İçim acıor….

   Ben iç kanamalı bir hastayım…cesetler biriktiriorum kalbimin morguna…

   O ise işlediği cinayetlerin ardından gülüor sadece…şizofrence…!

   Ölü bir kente gidior ve işlediği cinayetleri, cesetlerininsuskunluğundan öğrendiği morg alfabesiyle mühürlüor satırlarına…

   Hiç açmamaya yeminler ederek…hiç kapanmayacağını bilerek…

   Hangisi daha acınası bilmiorum…

   İçinde öldürdüğü her aşkla,bir kez daha ölüp kendi mezar taşına kendi gözleriyle bakan

   Ve bütün aşklarını sadece kelimelerinde yaşayan şair bir şizofren olmak mı?

   Yoksa her aşkında vurulup,vurgun yemiş yanlarına inat,

   Aşkın ortasında,aşka suskun,aşka kırgın ama yinede

   Burum buram aşk kokan bir şizofren olmak mı?

   Şimdi yaklaşmayın bana nolur…

   Dokunmayın iç kanamalarıma…

   Bir aşktan dönüorum yaralıyım…

   Bu defa kelimelerimden vurgun yedim…suskunum..!

   Suskun kelimelerime ayrılık düştü,değmeyin bana…

   Melankolik bir gecede şizofren bir gülüşe hüzünlendirip ruhumu,

   Bir şairin şiirine asıorum kelimelerimi…ve susuyorum işte…!

   Sakın dokunmayın şairin işlediği cinayete.

   Maktul razı,şairin kelimeleriyle defalarca öldürülmekten…

   Böylesi bir ölüm olmalı imrenilen…

   Sakın dokunmayın maktul kimliğime…zararım yok benim size…!

   Zararım sadece kendime…!

   Satırlarıma düşen anlamlarımı şaire çaldırdım anlamsızca…

   Çaldırdım bütün kelimelerimi…kelimesizim…!

   Susturun beni en aşk yanlarımdan…

   Vurun şimdi kelimelerime aşk kelepçelerini…

   Susturun cümlelerimi…

   Işıksız zindanlarda aşksız kelimelerle tüketin kalemimi…

   Öldürün kelimelerimi,susturun kalemimi…ve gömün beni…!

   Katilin katline muhtaç bir maktulüm…

   Şimdi sen öldür beni eyy şair…!

   Aşksızlığa hüküm giydim…mühebbetim…!

   Ve merak etme çok iyim..!

Sana cinayetimin ip uçlarını göndersem,faili meçhul bu aşkta..

Katilimi bulabilirmisin?…

Dokunabilirmisin içimdeki cesede?…

Gözümde donmuş yaşlarımı silebilirmisin korkmadan?…

Buz tutmuş bedenime sarılabilirmisin?…

Ellerimi avuçlarında ısıtabilirmisin?…

Ruhumun yaralarını,gözlerimdeki umut kırıntılarını…

Görebilirmisin geceye inat?…

Siyaha rağmen,bana mavilerimi bulabilirmisin?…

Vee…herşeyden önemlisi…

Yargılamadan anlayabilirmisin beni?….

Damarları kesilmiş bu gece gökyüzünün…

Gecenin saçlarını tarıorum.

Kırılmış kapılardan çıkıp yollara düştüm…

Seni arıorum…

Faytonlar geçior sokaklardan,kurbanlar kesilior…

Salıncaklar kuruluor…

Bir çocuk annesine kötü kötü bağırıor…

Bir kadın gözlerinden vuruluor…

Bütün bulutları ellerinden tutup,evime götürüorum akşamları,

İnsanlar ıslanmasın die sokaklarda…

Oysa neden? ne zaman? ve kimlerle?…

Bu gemi hangi denizlere gidecek kaptan…

Yine bir sonbahar dolacak masallarımıza…

Yine kaldırım üstlerine iplik iplik uzayan yalnızlığımı,

Güneyli bir rüzgarın kirpiklerine bağlayacağım.

Gözlerimden tanklar geçior susun…

Susun ağlayacağım…!