tüm yaşattıkların için teşekkür etmek isterim sana peki ya sen bunu olgunlukla karşılayabilir misin?
önceden kurgulanmış bi hayatı yaşamak istemez bazıları.payıma düşen neyse eyvallah diyemeyenlerdenim bende.yoksa;cehennem olur bu dünya.az biraz kafan basıyorsa,hayata dair bi fikrin varsa;ipler senin elinde olmalı.ister masal yarat pelesenk olsun dilllere,ister gerçeğe karış bi roman yarat adını senin koyduğun…
ben masal olmayı istedim.ve tüm gerçeklere gözümü kapadım.onun için bu kadar büyüdün sen ,küstahlaştın.bense farkındaydım tüm olanların.
keramet sende değildi,sen egona yenik düştün anlayamadın.keramet seni gören gözdeydi.benim yazdığım masalda anlık zaman dilimlerinde yaşamaya mahkum biriydin sen.rolünün hakkını versen belki sonsuz bi zamana uzanırdı varlığın.amma velakin sen gerekeni yapamadın.herşey benim yazdığım diyaloglarla sınırlı kalmalıydı.sana dair cümlelelere yer yoktu masalımda.bu masalın yazarı bendim.sense;yerini bilmeliydin.
sonra kabuğunu kırdın kendi çapında.doğru olanı yaptın belki de kimbilir?
şimdi karşıdan bakıyorum sana ,ne kadar değişmissin.bu halin hiç güzel değil senin,sevemedim.sana uzak cümleleler yazmamın nedeni de masalımı yarıda bırakmana duyduğum kızgınlıktan değil.ben tek başıma da getiririm masalın sonunu ya…bu halini gördükçe senin ,artık kalem tutamaz oldu,buz kesildi elim…
şimdiyse payıma düşene eyvallah diorum sadece.sen sakın alınma üstüne.dostça el sallayıp sana ,elveda deme gereğini duymamdandır bu teşekkür.kendine yorma.sende boyun eğ hayattaki rolüne .sessizce çek kapıyı,git ardına bakmadan…ve daha fazla beni yorma…