evden içeri girmemle ufaklık boynuma sarıldı sevinçle, ablam gelmiş diyerek…bense şaşırıp kaldım öylece.adını bile hatırlamıyordum.annesi çağırınca anımsadım.en son dokuz ay önce gördüğüm ebrar baya büyümüştü.ama geçen 9 ayda beni unutmamıştı.
çocuklar ne ilginç varlıklar!karşılıksız sevebilme kapasiteleri ne kadar fazla.yerinde olsam yüzüme bile bakmazdım benim dicekken içimden.hemen atıldı konuşmaya.biz senle oyun oynamıştık,sen bana dondurma almıştın diye.ne oynadıysam artık!benim gibi çocukların dünyasına ilgi duymayan ,onları dinlemeye bile tenezzül etmeyen biri ne kadar oyun oynayabilir ki bi çocukla?aklımda binbir tane düşünce-çoğu da lüzumsuz ya neyse-,okul,arkadaşlar,gelecek kaygısı vs..
biraz kafamı beni tereddütsüzce beni seven çocuğa yorsam.onun dünyasıma baksam birde.içine girmeye çalışssam.misafir olsam bir sabah hayal. dünyasına.renkli bardaklarında sütlerimizi yudumlasak.hiç bitmek tükenmek bilmeyen neşesini paylaşsam onunla.
sahiden yapabilir miyim ben bu dediklerimi?bu kadar sabredebilir miyim?beni de birilerinin dinlemesini ne kadar isterdim çocukken.abim hep arkadslarıylaydı.bende hep onun peşinde.onlar maç yapardı okuln önünde.bende araya girip o halimle,akşam alnım kanlar içinde gelirdim eve .hiç bişey olmasa düşerdim. araya girerken dizim kanardı mutlaka.ben hep ona özenirdim o da bana sinir olurdu haklı olarak.aramızda 6 yaş vardı.ben daha çocuktum ozamanlar ,onun başında kavak yelleri ılık ılık esmekteydi.savage garden,r.e.m,no doubt dinlerdim daha on yaşında.yaşıtlarım da hasta olurlardı sedayla mahsuna.ama onu taklit etme çabası içersindeyken baya şey örenmişim aslında=).tüm futbolcuların adları,avrupa müzik listleleri,öğrenci geyiklerii
beni dinlesin diye yapmadığım kalmazdı.espri yapardım gülmezdi,soru sorardım cevap vermezdi.burnu havalarda,popüler bir abiydi işte.. gıcık ederdi beni gıcık ,ama benim dışımda kimse ona laf edemezdi.sinir de olsa ,gıcık da olsa, bir kere bile abi demesem de ,o benim abimdi işte=)
şimdi daha ii anlıyorum onu da.ben nasıl o ufaklığın dünyasına girmeye sabredemiyorsam her ne kadar kardeşte olsak o da benim dünyama,hayallerime katlanamıyordu.haklıydı da.onun dünyası bana çokk uzaktı…
aynı yerde birbirimize uzak yaşadığmız onca zamandan sonra çok ii arkadas olabildik biz ama.ben büyümüştüm, o da olgunlaşmıştı aradan geçen zamanda.artık yaptığım espirilerde gülüyor hem.beraber tiyatro yapıyoruz istanbula her gidişimde.beyoğlunda geziyoruz,nevizade’ye çıkıyoruz,eminönünde balık ekmek yiyoruz.off be üstad diye başlayarak konuşmaya sanata verilmeyen değerden yakınıyoruz=))
ne kadar ona söyleyemesem de o benim kardesi olmaktan gurur duyduğum abim.sakinliğini,efendiliğini,kimseye karşı kötü konuşmamasını örnek aldığım;koca istanbulda yaşarken bir başına,yaptığı o zor mesleğe rağmen,önüne çıkan onca fırsat varken,elindekilerle yetinmeyi yeğleyen,bundan da hiç pişmanlık duymayan abim benim.
o çocuk abimle,beni hatırlattı o gün bana.abimi içten içe suçladığım zamanları….bende onun gibiymişim meğer geç olsada anladım.herksein bencil olduğu dönemler olabiliyormuş hayatında.abimle yaşayamadığım çocukluğum geride kaldı artık.şimdi ebrar ablasıyla o dönemi yaşamalı.bana ait olumsuz bi anı olmamalı aklında…..