ne bilinir ki yüreğimin ne kadar can çekiştiği..kim anlar her gülümseyişimin ve kontrolsüz kahkahalarımın birer feryat,figan olduğunu..bir “sevda” sözüdür dolanır durur dillerimizde,kim açıklayabilir ki sevdiğimizle adımızı kazıdığımız ağaca bir de kalp çizişimizin nedenini,kim görmüş ki sevgi denilen şeyin “kalp” dediğimiz organda beslendiğini..birşey biliyorum,vücudumda tek onu hissediyorum şu günlerde,”kalbimi”…en çokta hüznü derin yaşadığını zannediyorum “onun”…nasıl tasviri yapılır bilmiyorum sadece sadece “onu” hissediyorum ve içerisinde garip şeyler olduğunu..

yardım etmek istemiyorum kendime,bu acı ne kadar güzelmiş….