12.12.2006 (ÇINARIM)

öncelikle ayakınlarını bu hain saldırıda keybedeblere başsağlığı ve yaralılarımızada Allah tan şifa diliyorum.

sizinle paylaşmak istediğim asıl konu.halen bunca olan bitenlere rağmen etrafımızda bu konuya duyarsız o kadar çok insan var ki inanın onları gördüğümde sinirlenmemek elde değil.çalıştığım iş yerinde bu insanlardan o kadar çok ki yüzlerine baktığımda dahi iğrendiğimi söyleyebilirim.bizim ofisimizin bu günkü konusu metalika konseriydi ne kadar önemli bir konu değilmi.ellerine biralarını alan üçbeş ipsiz sapsız neüdüğü belirsiz tipleri kaymış insan topluluğu.yazıık ya gençliğe bak kaç bin tanesi toplandı orda ve umurlarında bile değildi kafalarını sallarken akılları beş karış havada.gündemi takip eden bizlere bile müdahale etmeye çalıştılar içlerini karartıyormuşuz izlediğimiz haberlerle takip ettiğimiz gündemlerle.

bende fazla yaşlı bir insan değilim 27 yaşında bir gencim ama onların zihniyetinde bir genç olacağıma hiç varolmamayı tercih ederdim heralde.bir gün sizinde  canınızın yanmasımı gerekiyor milletinize karşı duyarlı oabilmek için.ateşin yakınınızda bir yerleremi düşmesi gerekiyor.teröre,bu katliama duyarsız kalan herkesi kınıyorum.uyanın ve etrafınıza bakın dünyada hiç kimseye verilemeyecek kıymetli topraklarda yaşıyoruz ve duyarsızlıklarınıza rağmen içinde yaşayan genc ama boş insanlarına rağmen bu toprakları kimsyle paylaşmayacağız ve asla kimseye vermeyeceğiz.içimizdeki Allah inancıyla ve türk kanımızla bu topraklarda kalacağız.

arkadaşlar  zamanınızı ayırıp yorum yaptığınız ve yazılarımı okuduğunuz için hepinize teşekkür ediyorum.bazılarınız sorular sormuş mesale neden diye.

bu ilişki çok karışık bir ilişki oldu en başından itibaren.aldatan kişi için en başta pek önemli değildi nede olsa bir gün bitecek diye bakıyordu ama daha sonra çok sevdi bilemezdi bu kadar çok evebileceğini.ki çok pişmanlıklar yaşıyor ve karşısındaki kişiden ayrılmayı hiç istemiyor.karşı tarafta bunu istemiyolar hoş ikimizde istemiyoruz.biz ikimizde çok genç insanlar değiliz artık.önümüze çıkana aşık olup hemen unutabileceğimiz yaşları çoktan geçtik birimiz 30 lu yaşlarda ve birimizde 30 lara yakınız ve böyle bir sevgiyi bir daha bulamayacağınızı bilsenizde yinede ayrılın dermiydiniz?

iyi miyim acaba?dün benimleydin ve uzun zamandır kavga etmeden ve gerçekten birbirimizi anlamaya çalışarak konuştuk ve gerçekten birbirimizi anlamak için uğraştık.

ve ben senden yine vazgecmedim vazgeçmeyeceğimide söyledim.

şimdi ben burda bu yazıyı okuyan herkesten bişey rica ediyorum yazdıklarımı okuduktan sonra lütfen yorumlarınızı yazın çünkü biz artık bu işin içinden çıkamıyoruz.o ve ya ben birimiz diğerini aldattık kimin aldattığını kimin aldatılan olduğunu burda teşhir etmek istemiyorum.

bu olay tam bir yıl önce oldu ve biz o zaman belkide ayrılmalıydık ama ayrılmadı ayrılamadık.aldatan lişi kendini affettirmek ve karşısındaki insanı yeniden kazanabilmek için savaşmaya başladı çok mücadele etti diğeride her zaman onun yanında olmaya çalıştı.birbirimizi çok sevdik o kadar çok ayrılmak istedik ki ama olmadı vazgecemedik.günlerce ayrı kaldık ama karşı karşıya kaldığımız ilk an itibariyle birbirimizden uzaklaşmayı bir türlü beceremedik.

aldatılan hep konuştu aldatansa hep dinledi.aylarca hep sustu karşı tarafın unutmasını bekledi diğer tarafsa bu olayı kafasından atmak için kendini yedi birtirdi.

dışardan bakıldığında insanların en büyük özellikleri yaşamadıkları şeyler hakkında yorumlar yapmaktır şimdi iyice düşünmenizi istiyorum.direk bırakırdık ayrılırdık diye kesip atmayın.bende önceden öyle düşünürdüm ama şimdi işin içine sevgi girince öyle pat diye bırakıp gidilmiyor.çok sevseniz hayatınızı ona adasanız ve her anınızda o varsa öyle hemen bırakıp gidermisiniz.tam olarak belki ifade edemiyorum kendimi ama anlatabildiğim kadarıyla aramızda böyle bir durum var.yorumlarınızı bekliyorum.

sana dair 577 gün.ne kadar anlatılabilinirki.vazgeciyorum çınarım bugün senden sevginden hayallerimden vazgeciyorm.bir gün mutluluğa adımız kaydolur diye hep bekledik ama olmadı yapamadık.günün ilk dakikalarıyla başlayacak sensizliğin zorluğu.uyandığımda arayıp uyandım diyemeyeceğim yada işe giderken ben işe gidiyorum ya da arayıp seni uyandıramayacağım bak daha günün ilk saatlerinde koymaya başlıyacak sensizlik.ve dahaları var daha neler neler.

hayat çok zor olacak bir taraftan yokluğun bir taraftan yıkılmış hayallerin viranenin içinden çıkmaya çalışan ben.çok zordur yıkılan hayallerin altından çıkmaya çalışmak deprem gibidir.o kadar çok hayalim vardıki ama sende bilirsin hayallerim arasında en .ok merak ettiğim senin beni gelinlikle gördüğünde vereceğiepki nasıl olurdu beni dünyanın en  güzel gelini mi ilan ederdin yoksa yine her zaman yaptığın gibi mutlaka eleştirecek bişeyler buurmuydun acaba.hayatım boyunca hep bunu merak etmek durumunda kalacağım böyle bir gün yaşanmayacak artık.

bu kadar savaştığım bu kadar mücadele ettiğim sevgimi,sevildiğimi bile bile hiç bişey olmamış gibi sokağa atamam.yaşanmamış gibi düşünerek yok sayamam onca yaşanmışlıkları.onu çok seviyorum ve ne olursa olsun yanımda olsun benimle kalsın istiyorum.cınar emel seni çok seviyor hemde çok ve senden asla vazgecmeyecek.dedin ya bana kimse vazgecilmez değildir diye bende sana diyorum ki her insanın bir vazgeçilmezi vardır benimkide sensin

arkadaş olmak,sana normal bir arkadaş gibi davranabilmek mümkünmü sence?bence değil her şeyini bildiğin birine yabancıymış gibi davranmak ne kadar kolay olabilirki.seni o kadar çok özledim ki.dar geliyor yüreğim sen yokken dar geliyor dünya sensizken sensizliği kelimelerle anlatmak mümkün değil inan bana.ne sen beni anlarsın ne de ben seni.sen bensizliği ben sensizliği yaşıyoruz ikşmizde farklı şeyleri özlüyoruz am özlediğimiz ortak bişey var aşkımızı özlüyoruz.

en zoru severek ayrılmak bence o kadar koyuyorki insana o kadar incitiyorki insanı.şu an telefonu açmak seni aramak ya da mesaj atmak istiyorum ama yapamıyorum ne diyeceğim ki ne diyebilirimki.

seninle arkadaş kalamam ben ya benimlesindir ya değilsindir seninle dost olamam.

nasıl anlatılırki ayrılık nasıl dayanılır ya da?var mı aranızda bunun caresini bulan bil ilacı merhemi var mı?sürünce gececek diyebildiğiniz her derde deva bitkileriniz var mı?yok dimi yok hiç bir zaman bu acının ilacını bu derdin devasını kimse bulamayacakta zaten.

içim acımıyor yüreğim ateşlerden ateşlere atılıyor kor oluyor sonra bir gayret hadi kalk diyorum ama yine kor ateşlerdeyim.yüreğimi aldın ellerine göğsümsen sökmek istiyorsun kolaymı ölmez miyim ben yüreğim olmadan,atarmı kalbim sen olmadan,yaşar mı bu beden nefesini hissetmeden.kaç kere bilinmez defalarca ayrıldım senden ama  halen alışamadım ayrılıklara halen alışamadım yokluğuna.

yoksun işte yine sessiz ve sensiz bir gece seninde her zaman söylediğin gibi.gökyüzünün sonsuzluğumu daha karanlık yoksa benim umutlarımmı.gücüm bitmedi inancım bitti umudum tükendi.keşke umudum tükenmeseydide gücüm kalmasydı nasıl olsa içimde ki o umut beni güçlendirirdi.ve sen artık yoksun……HOŞÇAKAL AŞK VE HOŞGELDİN SEN VE SENSİZLİKLE DOLU OLACAK KARANLIK GÜNLERİM…..KIRIK HAYALLERİM,YİTİRİLMİŞ UMUTLARIM HOŞGELDİNİZ.

önce telefonda bir sesten ibarettin.kim acaba dedim nasıl biri,benim seni merak ettiğim dönemlerde meğer sende beni merak ediyormuşsun bizi telefonda da olsa tanıştıran arkadaşına sürekli benimle tanışmak istediğini söylüyormuşsun.ben nerden biliridim o koca çınarın hayatımda bu kadar derin ve güzel izler bırakacagını.

derken o gün geldi çattı sen uzaklardan o dimdik başın,bastıgın yerleri titreten adımların,huzuru buldugum geniş omuzlarınla bize doğru yürürken onca insan arasında çınar dedim çınar bu.

evet sendin kara kaşın kara gözlerinle gözlerimin taaa içine baktın hiç kimsenin bu zamana kadar bakamadıgı kadar derinlere baktın,yüreğimde kimsenin dokunamayacağı kadar derinlere dokundun o geceden sonraki her dakikada aşkını yüreğime dokuduğun gibi.

ahh istanbul dilin olsada konuşsan,dilin olsada anlatsan yaşadıklarımızı.bir aşk masalıydın sen ama en güzelinden tek bir sorun var bu masalda sonu mutlu mu değil mi?emin ol hiç kimse bu kadar sevilmemiştir ve emin ol aşkı için mücadele veren tek sen değilsin.bu aşkın tek kahramanı sen değilsin. 

uzun zamandır en iyi yaptığımız tek şey ayrılıklarımız oldu galiba.kaç kez koptuğumu sandım bedeninden,teninden,ruhundan en önemliside yüreğinden ama her defasında yeniden dedik belki demedik bile ama her defasında nefes almak için birbirimize geri döndük.önceleri ayrılıklardan sonraki barışmalar güzeldi heycan veriyordu yeniden yanında olmak ama artık o kadar sıradanlaştırdık ki galiba bu bile heycanını yitirdi.

en güzel cümlelerimizi kurduk birbirimize en güzel vedalerı ettik çogu zaman ama hiçbirinde gerçekten veda edemedik.neydi anlamadıgımız bizi birbirimize baglayan benden nefret ettiğini düşündüğün zamanlarda bile neydi seni benim yanımda tutan.cevabını bulamadıgımız en önemli soruydu bu galiba kimbilir belki bunun cevabı olsaydı belkide daha farklı olacaktık .ya sonsuzadek gerçekten kopacaktık ya da sonsuzadek senin yanında olup mutluluk neymiş dünya aleme bunu öğretecektik.

yine ayrıldık,yine sinirle kapanan telefonlar ve yine akılalmaz sorular kafada kim ne yapmak istiyor benmi bıktım desem hayır bıkmadım,yorulmadım ama bıkmam için elinden geleni yapıyor gibisin.sen mi bıktın diye sorsam hayır dersin.