EBRULİ

Sevgililer hep “HOŞÇA KAL” der…..

Bir ıslıktır geceyi yırtan,veya bir mumdur karanlığı tek başına çökerten….Terkedilmiş kentlerdir aşıkların buluştuğu yerler..Uzun yollarda sarılmakla başlar bavul taşımaların yoruculuğu..Hiçbir zaman sevgili bavulu taşıyasım gelmiyor,gidene ağlamak beni zaten kemiriyor…

Sevgiliyle çay içmektir aşk, ayrılık saati yollarda dayının yerinde..Söyleyemeden gitmektir sevdiğini sonra geri dönüp geberene kadar ağlamaktır ,sevgilinin ufukta silindiği zaman…Yatağının sana diken gibi battığı anda gelir aklına sevgilin.Taş yataklar sana pamuk gibi gelir yanında o varsa, bin türlü cezaya çarpılırsında her duruşmada infaz edile edile ölürsün, sevgilin arkasını dönüp bakmaz bile..

Aslında sevgililer hep “hoşça kal” der sana..Sevgilinin yürüdüğü yollardaki ağaçlardır senin ruhuna düşen gölgeler…Sen “hoşça kal”ın ardından sevdiğinle kalıp diri diri toprağın dibine kadar gömülürsün olduğun yerde..Aşkın içinden gelir bu çirkinlikler..

Aşk çirkindir senden hep alır çünkü…..Sonu mutlu biten bir aşk olmadı hiçbir zaman olamazda…Ölümlü dünya varken hangi mutluluğun bahsini nasıl yaparsınız bilmiyorum..

Tek gerçek sevgidir yaşabildiğin kadar yaşa yine ulaşamazsın ona..Bir anlık tutkudur adını sevgi koyduğun ama o değildir sevgi !

Sevgilin ölünce onu toprakta da sevmektir aslında…

Mezarcıyı bile ağlatan sevgilinin soğuk,beyaz,mermerden kimliği üzerine düşen gözyaşları değil midir ?

Sevgi fedakarlıktan gelir,güvene gider…Sevginin denizi fırtınalıdır..Sessiz sessiz,ılık ılık gelir seni yutar geçer…Yemyeşil bir renk alır masmavinin üstünde….

Aldatmaktır sevginin borcu…Sana sevgim bu kadar demektir aldatmak aslında…Hoşgörü verense hep kaybeder,dünyaya geldiği anda ki gibi..

Sevgililer hep “hoşça kal” der bana da…