LEON’UN HAYKIRIŞLARI

    Nefes alamıyorum. az önce annem ve ablamla hayatımın son konuşmasını yaptım sanırım.
    5 gündür annem ve babam beni aramamıştı. bugün babamı aradım açar açmaz "hayrola" dedi yani niye aramışım…
    Evimi ne zaman taşıyacağız diye sordum? öyle bir şey yokmuş…
    Ablam istanbula taşındı, lüks bir sitede ev tutuldu. benim gelirimin 2 katından fazlasını kazanıyor. ayrıca yemek çeki, sınırsız benzinli arabası, giyim çekleri, teknosa çekleri ve yıllık primleri de dahil olunca benden 3-4 kat fazla kazanıyor ayda. Ama tüm bunlara rağmen ailem ablam geçinemez diye onun kirasını da ödüyor, ödmesinler demiyorum ki, daha da fazlasını versinler ama ya ben? Ben hiç akıllarına gelmiyorum ki… Ne yapıyorum diye merak dahi etmiyorlar, sağlığım olsun ya da hayatım…Ablamla gurur duyuyorum daha doğrusu gurur duyuyordum. Bugün daha da iyi anladım ki aile, kardeşlik hepsi yalanmış. Ablamın kirasını babam gönderiyor bense Mecidiyeköy’de oldukça kötü bir evde yaşıyorum. Ablam gelecek diye idareten çıktığım bir evdi. Ama şimdi diyorlar ki "ne gereek var, sana ev tutmaya". Ayrıca ben nasıl geçinemiyormuşum o parayla? Hiç bir zaman geçinemiyorum demedim ki ben. 2005 Martından beri harçlığıma zam almadım, istemedim de. Geçinemediğim zamanlarda gittim çalıştım, para istemedim.
    Her zaman içime attım ailem bana para vereceğine keşke aile olduğumuzu hissettirselerdi diye. Hep alınganlığıma verdim adeletsizliklerini. Şu an geldiğim durumda anlıyorum ki sadece kendimi kandırmışım. Daha fazla taşıyamayacağım bu yükü; evet ailem beni sevmiyor… ama nedeni hakkında en ufak bir ilgim yok. Serseri ailesinin başına iş açan veya aylak bir adam da değilim. 12 yaşımdan beri çalışıyorum. Hayatım boyunca komşularımızdan patronlarıma kadar bir çok insan aileme benimle ilgili teşekkür etti ama bir kişi bile şikayet etmedi beni. Niye böyle oluyor bilmiyorum, İçim acıyor. Ailemi tek taraflı sevmek çok koyuyor. Eskiden para değil sevgi versinler derdim şimdi sadece nedenini öğrenmek istiyorum. Neden? Neden bana böyle davranıyorlar? Hayatımda daha fazla öğrenmek istediğim bir şey yok sanırım.
Yoruldum be çok yoruldum. Hayatım boyunca mücadele ettim, belki bana öyle geldi ama hepsi de çok yorucuydu. Ama kazandım, başardım dediğimde yenisi çıkıyor. Nereye kadar daha dayanacağım bilmiyorum. Hiç kaçmadım ama ilk defa mücadele etmekten yorulduğumu hissediyorum. İlk defa başaramamaktan korkuyorum. İlk defa hayatımdan korkuyorum. Elbette ki bırakmayacağım hayatın peşini ama çok acıyor.
İçim kan ağlıyor, içim acıyor derler ya. ne olduğunu çok iyi biliyorum. mecaz değilmiş
en acısı da bunun ne zaman başladığını şu an görüyorum. Bir tarih var hayatımda daha ben çocukken, o zamandan beri davranışları aynıymış. nasıl görememişim, nasıl anlamamışım? Sanırım sadece yakıştıramadım aileme bu davranışları, annemin bunları yapabileceğine inanmamışım ve bunca yıl kendimi kandırmışım. alınganlık yapıyorum, onları anlamıyorum diye kandırmışım kendimi… Vay be bunca yıl nasıl anlamadım aslında her şeyin aynı olduğunu… Üzülmek mi sinirlenmek mi doğru bilmiyorum. içimde intikm duygusu yok ama yaptıklarını anlamalarını istiyorum. Bana itiraf etmelerine de gerek yok, anlasınlar yeter. O güne kadar konuşmayacağım onlarla bir ömür sürse bile…

23.06.2008

Leon

    Ailem bana ve ablama eşit davranmıyor. Ablam sağlık sektöründe çalışıyor bu sektörde tanıdığı çok olduğu için bizimkiler hastaneye gittiklerinde rahat ettiriyor, sıra bekletmiyor vb… Bu benim hüsnü kuruntum mu? Değil, kendileri de kabul ediyor. Ablam aşırı sinirli biri, şöyle anlatayım babam ve ablam benden daha çabuk sinirlenirler ve hatalarını da asla kabul etmezler, özür dilemezler. Ama böyle olduklarını kabul ediyorlar ve onlara göre davranılmasını istiyorlar. ablamla tartışsak babam asla olayı dinlemez bana kızar.
    En sonunda ablamın İstanbul’a taşınmasında kavga ettik, babam yine aynı bana kızdı, dinlemeden.
    Ablama 5 yıl önce niye aramızı bozuyorsun dediğimde bana "yıllarca hep Leon yapar, Leon halleder dediler. Hiç sen de yapar demediler, onlara bunu kanıtlıyorum" demişti. İyi de benim ne suçum var? Sen kuyumu kazınca bir şey mi başarmış oluyorsun?
    Dayanamadım, artık yeter dedim. Ben size ne yaptım ki bana besleme muamelesi yapıyorsunuz diye mektup yazdım, eğer böyle devam edecekseniz artık görüşmeyelim, dayanamıyorum ailemden gördüğüm bu muameleye dedim.

    Sonuç; Ablamı kayırdıklarını kabul ettiler ve böyle devam etmek istiyorlarmış. Artık görüşmüyoruz. Maddi manevi hiç bir bağımız kalmadı.
    Şaka gibi geliyor değil mi? Başka birinden duysam kesin bir şey yapmışsın derdim, eksik anlatıyorsun derdim. Ama değil… Bir dükkanım vardı, anneannemin vasiyeti; öğrenci olduğum sürece geliri benim. Artık o da gelmiyor. Hani maddi yük oluyorum ondan desem, babamın maddi bir sıkıntısı yok. Ablam babamın maaşından fazla kazanıyor üstüne üstlük babam ona da destek oluyor…
    Annemin yeri hep ayrıydı, babam görüşmeyeceğiz dedikten sonra bir daha annem de aramadı. En son görüşmemizde "ablam hastanede rahat ettiriyor diye hakediyor muyum ben bu davranışı" dediğimde bana "artık oda rahat ettiremeyecek İstanbul’a taşındı" dedi, yorum yapamadım…

22.05.2008

Leon

    İki tane dostum var ama öyle iki dost ki dost demek çok yetersiz kalıyor. Öyle ki ailemi aradığımda onları aramazsam olmuyor aramazsam yada onlar aramazsa zaten kapris yapıyoruz birbirimize… Anlatmanın bu kadar zor olacağını düşünmemiştim. Düşünün ki bi koltukta oturmuş film izliyorsunuz başını sizin omzunuza dayıyor oysa ki diğer tarafta kız arkadaşı var… Geleceğe dair plan yapıyorsunuz yaşayacağınız yer çevrenizdeki insanlar tüm koşullar değişiyor ama emekliliğinizi hayal ederken bile onlarsız hayal kuramıyorsunuz. Hem karşılıksız seviyorsunuz hem karşılığıyla daha da mutlu oluyorsunuz. Kavga da ediyoruz tartışıyoruz da ama o anlık her şey. Bi keresinde Çağdaş’a sandalye fırlattım 5 dakika geçmeden oturup içmeye devam ettik hiç kırgınlık olmadan. Aklımda anlatacak o kadar çok şey var ki ama bi türlü sıralama yapamıyorum. Canım sıkkınken ilk onlar arar, mutluysam ilk onları ararım, gezeceksem onlarla, içeceksem onlarla… Hayatım onlarla. Allah’a ne kadar şükretsem azdır bize birbirimizi buldurduğu için. Onları kaybetmekten o kadar korkuyorum ki umarım ölene kadar hiç ayrılmayız. Sizi canımdan çok seviyorum kardeşlerim, Çağdaş ve Çağdaş

Leon

    babamın ilk görev yerinden (çanakkale radar) arkadaşı var (50 yıllık). Ailecek sıks sık görüşürüz geçtiğimiz yıl küçük oğlu öldürülmüştü. neyse efenim büyük oğlu (40 yaşını geçti) izmir’de bizimkilere yakın oturuyor, onlarla da kendimi bildim bileli görüşürüz, bir de oğlu vardı benden 8 yaş küçük.
    bu çocuk biraz benim yaşadığım şeylere benzer bir okul hayatı yaşadı. çok okul değiştirdi, ergenlik sıkıntıları falan derken 19 yaşında ama lise 2de. çocuğun çektiklerini hemen hemen tahmin edebiliyorum ama onunla bir fark var aramızda. o iş hayatını hiç görmedi ve biraz şımarık büyüdü. ben de 4 ayrı lisede okudum (2si meslek lisesiydi), çok çektim. hele düz liseye geçince ders bakımından olsun arkadaş bakımından olsun mahvoldum. ama yılmadım ve yılmıyorum hala okuyorum. o şimdi okulu bırakıyormuş. ortaokul mezunu olarak kalacak. elinde mesleği yok, babasının iş kuracak durumu yok. çok üzüldüm. konuşayım, onu anlayan biri olarak yaptığının yanlış olduğuna ikna edeyim diye telefon açtım. ama evde değildi, kaç saattir de bekliyorum aramıyor. çok üzüldüm be günlük, pes etmemeliydi.

07.03.2008

Leon

    Sevgilimle ciddi problemlerimiz var… belki ciddi değil belki problem bile değil ama biz ciddi bir problem olarak yaşıyoruz…
o aşık ben seviyorum…
    o aşkından olsa gerek ilgi görmeye ve ilgi göstermeye doymuyor, benden de bunu bekliyor ama benim içimden gelmiyor. ha ilgi göstermiyor muyum hiç bir ilişkimde olmadığı kadar belki de… ne sevdiğimi saklıyorum ne de elimde çiçek onu beklemekten utanıyorum. ama ona yetmiyor, işin ilginci sevgimden de emin. artık kimseyi ne üzmek istiyorum ne de üzülmek ama beraberken üzgün ayrılsak üzgün… iki ucu boklu değnek işin içinden çıkamıyorum   öff yazacak çok şey var da nasıl yazacağımı ne yazacağımı bilmiyorum