bu aşkın son sözü yokki…

Kırık Düşler Ülkesi’ne yaptığım yolculuklardan
Hep tek başıma oldu dönüşlerim
Oysa tek kırılan ben olmamalıydım hayattan
Seninleyken yaptığım hataları tekrarlamaktan
Gocunmuyorum sensizken
Ne de olsa seninle yaşamışlığın cesareti yüreğimde
Ertelediğim düşlerde yaşıyorum şimdilerde
Yalnızlığın tadındaki buruklukta hoşuma gidiyor yavaştan
Ben düşler ülkesini seçiyorum gönüllü
Gerçekleri sana postalıyorum bugün
İyi bak kendine demeyeceğim artık
Ona bile hakkı olmalı söylerken insanın
Hiç uğruna harcanmış hayatlardan göçüşüm
Belki böylesi daha iyi
Kendi başının çaresine bakarken öğreniyorsun hayatı
Anlamış olmalıydım çoktan oysaki
Bir seçim yapmak olsaydı dileğim
Kendimi seçerdim
Kocaman açıyorum gözlerimi yeniden
Seninleyken sıkı sıkı yumduğum günden beri
Daha bir hazırım herşeye
Yaşadıklarımdan, yaşayacaklarımdan da
Artık ben sorumluyum…

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamın birinin eşeği, kuyunun birine düşmüş. Niye düşer, nasıl düşer sormayın. Eşek bu. Düşmüş işte. Belki kör bir kuyuydu, ağzı tahtayla kapatılmıştı, belki üzerine de toprak dökülmüştü. Zamanla tahta çürüdü, zayıfladı, üzerindeki toprakta biten otları yemek isteyen eşeğin ağırlığını çekemedi ve güm diye eşeği yuttu kuyu.

           Hayvancık saatlerce acı içinde kıvrandı, bağırdı kendi dilinde. Sesini duyan sahibi gelip baktı ki vaziyet kötü.

        Zavallı eşeği kuyunun dibinde melül mahzun bakınıyor. Üstelik yaralanmış. Karşılaştığı bu durumda kendini eşeği kadar zavallı hisseden adamcağız köylüleri yardıma çağırdı. Ne yapsak, ne etsek, nasıl çıkarsak soruları havada kaldı. Sonunda karar verildi ki kurtarmak için çalışmaya değmez. Tek çare, kuyuyu toprakla örtmek ve hayvanı kuyuya gömmek.

          Ellerine aldıkları küreklerle etraftan kuyunun içine toprak attılar. Zavallı hayvan, üzerine gelen toprakları, her seferinde silkinerek dibe döktü. Ayaklarının altına aldığı toprak sayesinde her an biraz daha yükseldi ve sonunda yukarıya kadar çıkmış oldu. Köylüler ağzı açık kalakaldı.

            Kıssadan hisse; Hayat, bazen bizim de üzerimize abanır. (Ne bazeni, çoğu zaman.) Üstümüzü toz toprakla örtmeye çalışanlar çok olur. Bunlarla baş etmenin tek yolu, yakınıp sızlanmak değil, düşünüp silkinmek ve kurtulmak, aydınlığa adım atmaktır. Kör kuyuda olsak bile!

Belkilerle başlamak istemiyorum sabahlarıma…
Ellerimi uzatsam uzanırmısın sevdiğim…
Bana gönderdiğin mavi güllerle uyandım bu sabaha…
Yine bir umut yine bir sevda yine bir özlemle…
Kokusu mavi…Rengi özlem…Gözleri ateş…
Yüreği bir ben bir ben…
Özledim….Sana gönderdiğim yıldızları saklamayı unutma

Hiç anlamsızlıklara anlam kattın mı sen..
Sen hiç oturup bekledin mi..
Sokağın köşesindeki lambanın sönüşünü…
Sen hiç anlam verdin mi sabahın en kapalı zamanında
Güneşin doğuşuna…
Söylesene..Sen hiç kokusunu dahi bilmediğin birinin kokusunu
İçine çektinmii…
Sen Dokunamadığın o göztyaşlarına dokundunmu yağmurların arasında..
Sen hiç sevdinmi….Gecenin yıldızların gidişini izlerken…
Sabah olurmu dercesine

DOĞRU YERDEN BAŞLAYAMADIK BİZ

Beraber yürüyebileceğimiz yolun başlangıç noktasını bulamadık.Ortasında daldık yola,bir anlık bir mutluluk bütün bir yaşama yetebilecek bir umut yaşadık….

Ama hayat tek bir hamleyle bizi yolun farklı taraflarına atıverdi işte.Sona ulaşamadan;ellerimiz bomboş,dudaklarımızda çocukca bir gülümseme kalakaldık yolun kenarındaki çorak topraklarda.Oysa birbirimize yağmur olabilirdik biliyorum.Çok şey olabilirdik birbirimize;daha az yıkılmış olsaydık,yolun başını bulabilmiş olsaydık…

Şimdi yanımda olsaydın;dudaklarınla silerdin gözlerimdeki yıldızlarıiellerinle ay olurdun geceme biliyorum…

Ellerimiz bir daha asla birleşemeyecek,buluşamayacak bir daha gözlerimiz,aynı buruk gülümseyişle aralanamayacak dudaklarımız.Belki de seni tekrar gördüğümde gözlerinde bana ait hiçbir iz kalmamış olacak.Parmakların tenimin tadını unutmuş ve ben de iyice içime gömmüş olacağım dokunuşunun sihrini…

Ayrı taraflarında olacağız yolun,dokunmak bizim gücümüzün dışında bir düş olacak.Engeller olacak aramızda;insanlardan,verilmiş sözlerden,anıların hoyratlığından oluşun engeller.Onları aşmak ya da aşmayı denemek bile acının adı olacak.

Biliyorum;birlikte pek çok şeyi aşabilirdik biz.Herşeye yeni bir yüz giydirip sesleri müzikle bezeyebilirdik.Çünkü aramızda başka benlikler;kırık dökük başka aşklar olduğu halde dokunabilmiştik birbirimizin özüne yine de…

Birgün geriye dönüp baktığımda tutunacak tek bir dal;dayanıp güç alabileceğim hiçbir anı göremesemde  ellerinin sıcaklığı hala geziniyor olacak saçlarımda.Bir tek işte o dokunuşun büyüsü kaybolmayacak asla….BİLİYORUM  

                                                                                                                                            ALINTIDIR ARKADAŞLAR

slm arkadaşlar…

bende aranıza katılmaya karar werdim.

şöyle bi baktım ortam çok hoş ve birinin tavsiyesiyle blok oluşturdum.

artık bende sizlerleyim.herkese iyi paylaşımlar :))