PAPATYA
15 Kasım 2007 Perşembe | Kategori Aşk | Etiketler : aşk İhbar Et
(0 Oy, 5 üzerinden 0 puan )
Oyunuz Gönderiliyor ...
Koskoca bir bahçede
Demetler içinde bir papatya
Aşık olmuş, yanmış, tutuşmuş
Ak sakallı bahçıvana…
Bir ümit bekliyormuş.
Yüzlerce çiçeğin arasından
Anunla sadece onunla
Saatlerce ilgilenmesini
Buz gibi suyunu
Sadece ona döksün istiyormuş…
Sadece ona değsin makası
Sadece ona gülsün dudakları…
Kıskanıyormuş bahçıvanı
Kırmızı güllerden
Sarı lalelerden
Mor menekşelerden
Papatya sadece bahhçıvan için
Açıyormuş bembetaz yapraklarını…
Birgün
Aşkı öyle büyümüş ki,
Papatya yapraklarını taşıyamaz olmuş.
Eğilivermiş boynu
Toprağa bakıyormuş artık.
Bahçıvanın sadece sesini duyuyormuş
Ayaklarını görüyormuş.
Bunada şükür diyormuş
Yetiyormuş ona bahçivanın varlığını hissetmek
Zaman akıp gidiyormuş
Papatya bahçivanın yüzünü görmeyeli çok olmuş
Ne var sanki boynumu kaldırsa
Bir kerecik daha görsem yüzünü diyormuş
Yanıp tutuşuyormuş…
Ve işte bir gün
Bahçıvan papatyaya doğru yaklaşmış
İncecik bedenini ellerinin arasına almış
Elindeki sopayı köklerinin yanına toprağa sokmuş
Bir iple papatyanın gövdesini bağlayıvermiş sopaya
Papatya o an daha çok sevmiş bahçıvanı
Hala göremiyormuş onu
Ama bedeni kurtulmuş
Uzun bir müddet sonra
Bahçıvan uğramaz olmuş bahçeye
Gelen giden yokmuş…
Kahrından ölecekmiş papatya
Ama işte bir sabah
Hortumdan akan suyun sesiyle uyanmış
Derin bir oh çekmiş
Çılgınca sevdiği bahçıvan geri gelmiş
Birden kendisine doğru gelen iki ayak görmüş
Bu onun delicesine sevdiği bahçıvan değilmiş
Başka birisiymiş
Adamın elinde birde makas varmış
Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru
Ne güzel açmışsın sen öyle demiş
Bu gencecik yakışıklı bir delikanlıymış.
Gözleri gök mavisi saçları güneş sarısıymış…
Ama gövden seni taşımıyor demiş.
Elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış
Ve bir hamlede başını gövdesinden ayırmış.
Papatya yere düşerken hatırlamış sevdiğini,
O ak saçlı, ak sakallı, yaşlımı yaşlı bahçıvanı hatırlamış.
Bir de o gencecik yakışıklı delikanlıyı düşünmüş,
Ve o an anlamış neden o yaşlı bahçıvanı sevdiğini
O herşeye rağmen papatyaya emek vermiş
Belki ona hiç bir zaman güzel olduğunu söylememiş
Ama onu aslında hep sevmiş
Papatya anlamış artık
Sevgi; emek istermiş…
Yere düştüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini,
Teşekkür etmiş ona içinden…
Son yaprağıda kuruduğunda,
Biliyormuş artık…
Gerçek sevginin, söylenmeden,
Yaşanmadan ve asla kavuşmadan
Varolabileceğini…
