 |
Bu Resim Küçültülmüşdür Gerçek Boyunu Görmek İçin Tıklayın.Gerçek Boyut 657×766 ve 133KB. |
|
Bu Resim Küçültülmüşdür Gerçek Boyunu Görmek İçin Tıklayın.Gerçek Boyut 655×760 ve 116KB. |
|
Bu Resim Küçültülmüşdür Gerçek Boyunu Görmek İçin Tıklayın.Gerçek Boyut 850×1084 ve 141KB. |
|
Bu Resim Küçültülmüşdür Gerçek Boyunu Görmek İçin Tıklayın.Gerçek Boyut 659×772 ve 115KB. |
lanete inanırdım
çünkü lanetli bir ölümlüydüm
aynalara kırık dökük paslanmış bir suret bırakan bu organizma
haddinden fazla iyimserdi sunulan huzura
bana kalsa 200 yıl civarı yaşamalıydım
ve menilerimin içinde şiir tanecikleri olmalıydı
aynalara boşaldıkça
bir şeylere yaramanın verdiği hazla
bir katilin iş başındayken kalp atışını
hayalarımda hissetmeliydim
intikama inanırdım
ruhum; orta asya’da göçebe yaşamış hatta
çingeneleşmiş
gregoryan takvimine göre çoktan ölmesi gereken
benim hesabıma göre
hain olmasına ramak kalmış,
şiddetle bir aşk şarkısının ritmine
kalbini koymuş
o da zamanla bozulmuş
ilk nerede bellek kazanmışsa
orada tecrite mahkum olmasından yana tavır koyan
kanla olası dezenfektelere maruz kalmış,
bildiğiniz sülükler yapışmış
yeteri kadar kirli
yeteri kadar mıncıklanmıştır.
benliği kırmızı kalemle işaretlemiştim
ve bu intikam alınacaktı
tek bir darbe tek bir hamle
etimi metale sıyırırken
bozuk bir ritimle böğürecektim
aynaya sıçrayan kanları
ömrüm boyu unutmayacaktım
sana inanırdım
kanatların yoktu ama güzel korselerin vardı
ve belin
bir organizmanın ne denli ihmale gelmiyeceğinin
bana kalırsa iyi bir kanıtıydı
iki veya üç gün, el ele tutuşmuşlardı
tam önümden geçerlerken farketmiştim
sen pazarın bütün ertelerinden daha güzeldin
usturanın üstüne düşerken
şu aklım
lanetli birinin intikamı söz konusuydu
tanrının oniki meleği olabilirdi
bunlardan biri sen olabilirdin
haklıydın böcek
sen haklıydın
aşk; tanrının kalp atışıydı…
Bir dilin bütün sözcüklerini kullansam seni tarif edemeyeceğimi biliyorum. Ulaşımlaz oldun hep; dokunmak, hissetmek ve dolu dolu yaşamak isterken seni, payıma düşen herşeyi erteledim.
Ama erteleyemediğim bir şey vardı, sana benziyordu.
Su olsan dokunduğumda bozulurdun, bozulmayan bir "şey"din…
Gidilecek bir yer olsa sonu olurdu, sonu olmayan bir "şey"din…
Uykuda görülecek bir rüya olsa uyanırdım, beni rüyamdan uyandırmayacak bir "şey"din…
Simsiyah saçların olsun istiyorum, ama bahtın değil…
O gün seni gözlerinden, Anafatma’dan, üç ırmağın birleştiği yerinden öpeyim desem, aklına ırmaklar gelir.
Düşün ki yılan dağından aşağı iniyoruz ve dünyada sadece iki kişilik türkü kalmış, onu söylüyoruz. Öyle bir "şey"sin sen…
Seni düşündükçe yoruluyorum desem dünyanın en büyük yalanı olur.
Yalanım yok…
Bu günden yarına ne kalır bilmem, ama sen kalırsın tıpkı yatağı değişmeyen bir ırmak gibi…
Yaşadıklarımız azdı, zamana sığmadık yaşamak isterken herşeyi. Bugün şarkı söylüyorsam, o gün şarkı değil, şarkı gibi seni yaşamak isterim. Halkıma benziyordun, bir yanın göç, bir yanın toprak kokuyordu hep.
Gezmediğim yerin kalmadı, bazen yasaklandın bana, bazen suç gibi boynumda taşıdım seni.
Yedi telli sazımla bile tam anlatamadım.
Sen bir uçurum gülüydün, ellerimi her uzattığımda bin kırıkla geri döndüm.
Yasaların bile tanımlayamadığı bir "şey"din sen.
Haritalara sığmazdın, her ülkede bir başka gülüyordun, uzundun, inceydin, dokunduğumda nereli olduğumu seninle hatırlardım.
Bana hep kendimi hatırlatan bir "şey"sin sen…
Uzaksın, yakınsın, özlenensin ama bugün değil, yarın gibi bir "şey"sin sen…
Bugün herşeyi değiştirmek için çabalarken, sen değişmeyen olarak duruyorsun karşımda. Kabul ediyorum. Dünyaya bu kalsın ama sen bilme…
Dünyada kaç iklim, kaç zulüm, kaç ölüm var? Bir seni bunların karşısına koymak nasıldır bilemezsin.
Bilme!..
Bugün her ölümle biraz ölürken, seni düşündükçe hayata dönüyorum yeniden.
Gecenin en karanlık yerindeyim, bir sigara ateşinin aydınlattığı kadar ışık bile olsan yine de istiyorum seni.
Sadece benim seni anladığım, kimsenin unutmamak için defterine not düşmediği ama hayatımda hep bir dipnot olarak kalan kendi yasaklarım gibi unutmuyorum seni…
Dağları delmiyorum, inmek istiyorum oralardan.
Hepiniz gibi aynada saçlarımı taramak, "günaydın" der gibi sokağa fırlamak ve şarkı söylemek istiyorum sana.
Adına AŞK diyorlar, gelecek diyorlar… Bana yetmiyor. Her şarkımda sana bir adım daha yaklaşmak istiyorum.
Bir başka dilden seviyorum, kırmızıdan daha uzundur…
Gelincikler gibi bir mevsim değil, dört iklim, köşe bucak, kim ne derse desin geri dönecek yerim yok, bir kentin ortasında çığlık çığlığa bağırarak tek başıma kalsam da yine seviyorum seni.
Bu bir suç duyurusudur, kendimi ihbar ediyorum…
Bil beni, al beni
Bu saçmasapanlıktan kurtar beni
Uykusuz gecelerin
Gizli örtüsünden çıkar beni
Ben bunları kimseye anlatmadım
Kendimle bile konuşmadım
Ben bunları kimseye anlatmadım
Bir tek sen duy diye,
Sen bil diye,
Sen anla diye…
Sor beni, bul beni
Sessiz şarkılarda çal beni
Bulutlar ülkesinden
Kuru topraklara indir beni
Sez beni, yaz beni
Karmakarışıklığımdan çöz beni
Birikmiş tortuların
Gizli sularından süz beni
Ben bunları kimseye anlatmadım
Kendimle bile konuşmadım
Bir tek sen duy diye,
Sen bil diye,
Sen anla diye…
Yazmayı seviyorum. Bir nefes alış verişi gibi. Acıyla yıllarca kanamış yüreğimi sevdasıyla güldüren seni " sana yazıyorum. Bir durgun suyun sessiz çığlıklarıdır sana yazdıklarım ya da bir evladın sırtını annesine dayamışcasına güven duyduğu bir sevdadır yüreğine fısıldadıklarım. Nerdesin, kiminlesin bilmiyorum. Bilmekte istemiyorum. Sadece yüreğinin " yüreğimde " olduğunu biliyorum..Kelime dağarcığı kıt olan yüreğimin en fakir cümleleriyle seni " sana " yazdım. Yazmalıydım; satırlara işlemeliydim sevgimi ve içimdekileri çünkü senli kelimelerim hiçbir zaman ölmeyecek. Her Beniâdem gibi yüreğim sonsuzluğa gömülecek. Oysa ben seni " satırlarda " ölümsüzleştirdim.
Senin yüreğin tarafından sevilmek,
Gözlerinden sunulan bir yudum sevdayla yetinmek,
Bana sunulmuş en büyük hediyelerdendir.
Yüreğinin yarattığı sevdada ben senin gülüşlerinde nefes alıyorum…Seninle gülüşleriyle hayata tutunuyorum..
Ne mutlu sana ki, satırlarımda ölümsüzleşeceksin.
Ne mutlu bana ki ; fakir kelimelerim seninle sevgisiyle zenginleşecek..
Ne mutlu bizleri " biz " yapan sevdamıza..
Ne mutlu ayrı bedenleri tek yürekte soluk aldıran aşkımıza…
Ölen bedendir, ruh değildir.
Sönen külllerdir, ateş değildir.
Gülümseyen gözlerdir, gamzeler değildir..
Sevilen yürektir, bedeni değildir….
l İsmail Sarıgene l
Yazmayı seviyorum. Bir nefes alış verişi gibi. Acıyla yıllarca kanamış yüreğimi sevdasıyla güldüren seni " sana yazıyorum. Bir durgun suyun sessiz çığlıklarıdır sana yazdıklarım ya da bir evladın sırtını annesine dayamışcasına güven duyduğu bir sevdadır yüreğine fısıldadıklarım. Nerdesin, kiminlesin bilmiyorum. Bilmekte istemiyorum. Sadece yüreğinin " yüreğimde " olduğunu biliyorum..Kelime dağarcığı kıt olan yüreğimin en fakir cümleleriyle seni " sana " yazdım. Yazmalıydım; satırlara işlemeliydim sevgimi ve içimdekileri çünkü senli kelimelerim hiçbir zaman ölmeyecek. Her Beniâdem gibi yüreğim sonsuzluğa gömülecek. Oysa ben seni " satırlarda " ölümsüzleştirdim.
Senin yüreğin tarafından sevilmek,
Gözlerinden sunulan bir yudum sevdayla yetinmek,
Bana sunulmuş en büyük hediyelerdendir.
Yüreğinin yarattığı sevdada ben senin gülüşlerinde nefes alıyorum…Seninle gülüşleriyle hayata tutunuyorum..
Ne mutlu sana ki, satırlarımda ölümsüzleşeceksin.
Ne mutlu bana ki ; fakir kelimelerim seninle sevgisiyle zenginleşecek..
Ne mutlu bizleri " biz " yapan sevdamıza..
Ne mutlu ayrı bedenleri tek yürekte soluk aldıran aşkımıza…
Ölen bedendir, ruh değildir.
Sönen külllerdir, ateş değildir.
Gülümseyen gözlerdir, gamzeler değildir..
Sevilen yürektir, bedeni değildir….
dokundum, hissettim toprağında ki sıcaklığı ,yüreğinin sıcaklığı toprağı ısıtmış sevgili……toprağı ısıtmış,sarıldım toprağına
Topraaaakk…..ben sarmadan sen sardın sevdiğimi,alll benide alll sevdiğimin yanına,sarayım onu doyasıya……
Topraaaaakkk…..incitme, üşütme sevdiğimi onun yüreği sıcacık o ısıtır seni çünkü o aşkların en güzeli….sevgili,bak geldim senin
yanına,mezar taşına yazdıracağım ismini…Adı,aşktı,sevdaydı,umuttu,yürekti diye…..
Sevgili,ben geldim yanına,sanma ki acılarımı anlatmaya geldim ,hayır…hayır üzermiyim seni ,hiç kıyabilirmiyim sana.Toprağına
sarılmaya geldim,sana sarılır gibi,toprağını öpmeye geldim,seni öper gibi,toprağını koklamaya geldim,seni koklar gibi..
Haykırmaya geldim,özlemimi çok özledim seni Hatırlıyor musun? sevgili,sen sevgini haykırmak isterdinde ben hep susss
derdim ya! dostlar birgün sordular sana….hayırdır,sendeki bu değişikliğin sebebi nedir? dedin ki onlara, çok seviyoruuuuummmm,
çok seviyoruuuuuuummmm aşık oldum,hemde bir meleğe,o benim meleğim ama kavuşmamız imkansız ooffffffffff oooffffffff
demiştin ya,o anda sus dedim sana susss…."ben sevdamı haykırmak isterken sen sus diyorsun" demiştin ya!sen beni düşündüğün
için susmuştun oysa.Sana sus derken şimdi benn haykırıyorum,duy sevgili duy beni petek seni seviyor,petek seni çok seviyoooorr
petek seni canından çok seviyooooorrrrrr bak nasıl haykırdım sevgimi, senin yapmak istediğinde buydu degil mi?
Sana susss demiştimya hani çok üzgünüm şimdi içim sızlıyor sevgili….içim sızlıyor Dostlar ne dedi biliyor musun?
"TANRI onun için en hayırlısını seçti zaten o, bu imkansız aşkın ızdırabından yaşarken ölecekti" düşündümde son günlerini
"Kendimden korkar oldum,ne yapacağımı bilemez oldum,yardım et bize TANRIIIMMM" diye haykırıyordun,hiç böylesine sevilmemişsin ki
sevgili ,yüreğimi söküp avuçlarına koydum,çok sevdim çookk, inan ki senden hiç farkım yok!yaşayan ölüyüm şimdi
Biliyor musun?çoğu geceleri gözlerimi kapattığımda senin yanıma geldiğini hissediyorum,gelişinle birlikte,gözyaşlarım yastığıma
boşalıyor ve sen sevgili…. ..ve sen, gözyaşlarımı ellerinle siliyorsun, ağlama sevdiğim diyorsun…..ağlama! kıyamam sana
Seni çok seviyorum,çok özledim diyorsun o kara gözlerine doyasıya baktım sevgili…. gözyaşlarımı silen,ellerinin sıcaklığını hissettim
ağlama artık….ağlama dedin ve çektin gittin offffff offffffffff neden gittin,gitmeseydin ya! kalsaydın yanımda,bana sor sensizliği
sensizlikte nasıl yaşadığımı,seni nasıl yaşattığımı bana sor! Sana and olsun sevgili,sonsuza dek, tek aşkım olarak yaşayacaksın
içimde….."sevginle aklımı başımdan aldın" demiştin ya! sen çok sevildin sevgili….çok sevildin,hiç böylersine sevilmemişsin ki!
Son günlerde çok değişmiştin ,çok düşünüyordun bırakma kendini, hayatını eskisi gibi yaşa… yoksa! gideriiimm dedim sana
"sen gidersen ölürüüüm,herşeyi söyle ama giderim deme bana"demiştin ya gidemezdim sevgili,gidemezdim ki! kıyamazdım ki!
Bende görmedim senin kadar seven yok! yok! inan ki yok! senin gibis….sen bendin,bende sen, ruh eşimdin benim ,ruh eşindim senin
çok sevildim çok sevdim seni,böylesine sevilmeyi hakettin sevgili…
Teşekkürler sevgili, bana aşkların en güzelini yaşattığın için
Teşekkürler sevgili, sevgiliye değer verdiğin için
Teşekkürler sevgili, sevmesini bildiğin için
TANRIIMM sana şükürler olsun,muhteşem bir kul yarattığın için..
Çare aramadım zannetme, Çıkmaz yolları zorladım.
Gittim olmadı,kaldım olmadı…
Bitti diyorsam laf değil…
Bir anlık öfke zannetme, Çoktan yitirdim sabrımı…
Kaçtım olmadı,sustum olmadı Bitti diyorsam laf değil…
Son noktayı koyabilmek, çok zor demiştim içimden.
Ne sancılarla kıvranmıştım son nokta için.
Halbuki o son nokta canımın en yandığı gün,benden
habersiz,yüreğim tarafından konmuştu.
Bir yola çıktım. Sevdam ve ben.
Ah ne çetin yoldu.
Dikenler,çukurlar,tümsekler. Kar,fırtına,ayaz.
Kimi gün kavurucu çöl sıcakları.
Ama ben kararlıydım aşmalıydım yolları.
Bana beceriksiz diyenlere ispat etmeliydim kendimi.
Hoş bu da pek umurumda değildi hani.
Bu yolda yalnız değildim ya.
Yüreğim ellerinde sevdiğim vardı.
Ben bu güçle ne engeller aşardım.
Aştım da bir çok engeli küçücük bedenim,
kocaman yüreğimle aştım. Aslanlar,kaplanlar,
toplar tüfekler ne yapabilirdi.
Bendeki yüreğekarşı.
O yürek ki sevdi mi tam seven,Ferhat tı,Şirin değil.
Çünkü Şirin bekleyendi. Ferhat dağları delen.
Ferhat’tım ben dağları delen . Ama Şirin’in istediği sadece
o dağlardan açılan yoldu.
Dikenleri, canı yanmasın diye söküp atıyordum.Açtığım yoldan ilerliyordu. Kanayan parmaklarımın farkına bile varmadan.
Çünkü o aşkı bilmiyordu.
Bense iki kişilik bir yoldayım sanıyordum. Ben engelleri
aşmaya çalışıyor, Onu etraftaki yaban güllerindem,
hercai menekşelerden koruyordum.
Öyle olması gerektiğini sanıyordum.
Oysa yola yalnız çıkmışım bilmiyordum.
Yolun bir yerinde bir küçük papatya, aslında tek
görevimin dağları delmek olduğunu öğretti
Yaban güllerinden,hercai menekşelerden korudum ama,
küçük papatyanın farkına bile varamadım.
Farkına vardığımda ise yalnızdım.
Başarmıştım dağlar delinmişti. Ama sevdam suların altında kalmıştı.Kurtarmak gelmedi içimden .
Çünkü ben zaten tek başına yaşamıştım her şeyi.
Şimdi sevda şiirleri yazmak boşuna.
Şimdi kuşun kanadında mesajlar yollamak boşuna..
ey yar!!
Çünkü sevdamın üstünden o çok çırpındığım dağ geçti…
…….SULAR GEÇTİ
HaLa KaRNı BuRNuNDa uMuTLaRıMıN…. Arşiv Ekim, 2007.
