HaLa KaRNı BuRNuNDa uMuTLaRıMıN….

Akşamın kızıllığı çöktü üzerime…
Yer gök ateş kızılı…
Gök yanıyor tüm vahşetiyle… Kızılca kıyamet…

Ürktü güneş, yavaş, yavaş kaçıyor…
Kelimelerim her zamankinde kırgın…
Noktalarım bile keyifsiz

Ellerim boşlukta, gözlerim kararan ufukta…
Sana dair cümleler kurmayı bıraktığımdan beri
Ne gündüzümün baharı belli nede gecemin hırçın ayazı…

Usul bir sessizlik nerden çıktı bu… Beynimi delecek bu ıssızlık…
Bir melodi; tanıdık kelimelerime şarkı söyleyen notalar;

‘Sarılıp yarama gitsem çare değil ki
Yüreğimde yangın çıkar bu şehir yanar.’

Adını koyduğum senli cümlelere söylerdim bu sözleri,
Bana dair korkuların bir bulut misali kayboluyordu…

‘Sensiz yaralıdır zaman yıllar yaralı
Sararır içimde hüzün, ömrüm sararır’

Her bir sözümde sarılırdın ruhuma,
Ben ise sana sığınırdım her sözünde…

Yaram kanıyor daha sıkı sar yüreğimi…
Sığınağım ol, ıssızım…

‘Belki kavuşamam sana ölümde gelir
Bulutlara yazdım seni yağmur yüreklim…’

Bütün küskün gitmelerimin önünü keserdin
Kızgın susuşlarıma ağlardın…

Bana olan gecikmelerini yok ederdin…
Kelimelerim kısa, kelimelerim kırgın
Çünkü kalmadın bende,
Yüreğim seni özlemekte, sözlerim ağlamaklı

Bu sefer geciktin bana,
Bu sefer küskünlüklerime
Bu defa kırgınlıklarıma ilaç olamadın…
Bütün ‘kırgınlığım’, bütün ‘küskünlüğüm’ sana…
Başım senin özleminle dönerken de ağlardım ben…

Yalnızlığın hangi tarafındayım bilinmez…
En çok da yabancıyım kendime.Saklandıkça yaşadığım yalanlardan,Gözümü her açtığımda hissettiğim korku; avuçlarıma damlayan bir hayal kırıklığı, bir acı oldu…

Nasıl yürüdüm, ne zaman geldim ben bu yalnızlığa?…Daha kapıyı bile çalmamıştım, ne çabuk açtın…müsadenle yüreğimi aramaya geldim, kendi kimliğimde yitirdiğim yalnızlığımda….
Doğuştan mı yalnızım,
yoksa yalnızlığım da mı doğdum?Ne zaman geldim unuttuğum bu zaman kavramından, bu bomboş kalabalıklardan sıyrılıp…Beni buraya getiren hayallerim, umutlarım, göz yaşlarım, hayal kırıklıklarım ve yıkımlarım….biliyorsun…
Eğer gelmeseydim kalacaktım enkazın altında.Kusura bakma rahatsız ettim seni yalnızlığım.Eğer yalnız değilsen ben gideyim….
Ama ben ne zaman gelsem sen yalnızsın…
Yok hayır biliyorum uzun zamandır buradayım.Her gitmek istediğimde senden, aslında hiç gidemediğimi anladım sana dönüşlerimde…Sanki bir kördüğüm oldun boğazıma düğümlenen…
Madem geldim anlatayım izninle…
Bir hayal kapısında doğdum.
Yalan insanların adına sevgi dedikleri ve iki dudak arasında tükettikleri yaşamda buldum kendimi…Neye uğradığımı anlamamıştım daha.Yıllarca taptım, inandım, güvendim sadece iki dudak arasında dökülen cümlelere, harcanan yüreğimin eridiğini göre göre.Göz göre göre…
Bense yüreğimde yanan ateşin kor olmasını seyrettim yıllarca ve kendi küllerimden yeniden doğmaya çalıştıkça, bir tokat daha yedim yalan hayattan.Öleceğimi bile bile, göre göre, göz göre göre…
Şimdi anlıyorum, yıllar sonra anlıyorum, ama neye yarar kör olmuş gözlerim hayata, yüreğimi arar olmuşum yalnızlığımda…
Ve yine ve şimdi yüreğimde yanan ateşin adına hayal koydum.
Çünkü sevgi sadece dudaklardaki cümlelerde yaşanan yalan olmuş…
Ne umut, ne sevgi cümlelerde anlam bulamazdı yüreğimdeki kadar…
Ama su gibi akan zaman, bir nehir oldu şimdi gözlerimde, gittikçe
uçuruma akan.Her geçen gün yaşadığım yaşanmamışlıkları,
yalanları tokat gibi vursan da yinede yanındayım yalnızlığım,
Yüreğimdeki mavi için…
Umutlarımı aramaya geldim, hayallerimi, yüreğimi aramaya geldim…
Nasıl yürüdüm ne zaman geldim ben bu yalnızlığa…?

Seni özlüyorum. Gecenin en zifiri anında bile odamı aydınlatan bu aşkı özlüyorum en çok da her gün duyabilmek için çırpındığım sesini. Seni özlüyorum işte… Her kavgamızın sonunda çekdiğim sancıları, seni kaybetmek korkusu yüreğimi bir bıçak gibi kestiği anları bile.
Seni özlüyorum kabul ettim artık bunu… Gözbebeklerimin içine yerleşmişsin ve dünyada iyiye ve güzele dair ne varsa içinde sen varsın. Meleklerin kanatlarında geliyorsun sen bana her gün, martıların gözlerinde. Bir papatya demetinin üstündeki uğur böceği oluyorsun, ayın şavkında, umudun mavisindeki en çok bu renge tutkunum bilirsin sen varsın. Yüreğime işlemişim seni bir dantel gibi ince ince düğümlerle… Çözülemezsin çözmem seni. Oradasın orada kalmalısın. Çünkü bir tek sen yüreğime yakışırsın.

Seni özlüyorum çünkü seni seviyorum hemde çok.. Doğrularını yanlışlarını sorgulamadan, bir çocuk yüreği gibi masumca yaşıyorum seni. Bu hayata verdiğim her nefesde gittiğim her yerde sende benimle birlikte varsın. O yüzden yalnızlık hiç bilmiyorum. Asla değiştirmeden, en katıksız halinle seviyorum seni. Özgürleşiyor aşkımız, sevdikçe büyüyor özledikçe yüceliyor. İşte en çok bunu, özlüyorum seni sevmeyi özlüyorum. Sevdikçe daha çok özlüyorum, özledikçe daha çok seviyorum.

Madem buraya yazılanlar aramızda kalıyor, bende yazacağım. Şuan işyerindeyim ve çok sıkıldım. Anlamıyorum ve kendime çok fazla kızıyorum. Ben ne zaman insanlara “hayır” demeyi öğrenebileceğim. Sıkıldım, her seferinde üzülen ben oluyorum ama yine bir olay olduğunda kıramıyorum kimseyi ve tekrar başa dönünce yine ben üzülüyorum.
Evet arkadaşlar size soruyorum hayır demek çok mu zor? İnsanların yüzüne gülmekten de her şeye evet demekten de küçücük bir sorunu kafama takmaktan da kısacası her şeyden yoruldum ve sıkıldım. Hayat fazla acımasız. Biliyorum bir şeyleri değiştirmenin zamanı geldi de geçiyor. Huy bu değiştiremiyorum ki…

herşeyden sıkıldım yaşamk bile istemiommmmyalnız kalmak çözüm mü acaba onu da denedim olmadı…

gitmek istiyorum buralardan tanımadıgım bi şehre tanımadgm insanların arasına girmek istiyorum ama beni baglayan bişiler war biliyorum….