HaLa KaRNı BuRNuNDa uMuTLaRıMıN….

Bu gece yokluğunun dökümünü yapıyorum. Aylar önce sensizliğe yazdığım şiiri
okudum, bir de dün gece yazdığımı… Hiç fark yok… Neden azalmıyorsun
bende? Neden gidişin dün gibi? Neden sana yazdığım her yazı, hep aynı yerde
tıkanıyor? Ben bugüne kadar kimseyi yokluğunda bu kadar önemsemedim…
Kimseyi yokluğunda bu kadar özlemedim… ve şuna emin ol; hiç kimse, yok’ken
bu kadar sevilmedi… Benim karşıma "aşk" diye bu sonucu çıkaran, yarım
kalmış’lıktan başka bir şey değil, bunun farkındayım….

Ama iyi ama kötü, bitmeli her hikaye! Sen bitmedin….. Bitmeyensin…
Ayrılığın adını koyamadık sevgilim. İşte bu yüzden kopamadık birbirimizden
bir türlü…… Ben yarım kalan ve adı konmayan hiç birşeyi unutmam…
unutamam….. içimde sızısı kalır. Ya herşey yaşanacağı yere kadar yaşanıp
sona ermeli ya da ayrılık sözkonusu olduğunda bir daha kimsenin çıtı
çıkmamalı! Biz bunu başaramadık, ayrılamadık! Sen yaşanıp da bitseydin eğer
hatrıma gelmezdin. Seni bu kadar yazılası yapan, yarım kalmışlığındır…..

O gecenin sabahında, ayrılığın aklına nerden geldiğini biliyorum…
Anlamıştın
benim soyut’ a tutkun olduğumu… O yüzden gittin kim bilir… Sevilmek
için, güzel hatırlanmak için, kayıplara karışmayı tercih ettin… haklıydın
belki de… Olağan hiç birşeyi sevemedim ben hayatım boyunca….. Herkesin,
her an yaşadığı hiç birşeyi benimsemedim… Ben yaşadığım hiçbir aşkı
hayatın akışına bırakmadım. Bunu
yapanlar her zaman kaybeder… Zaman denilen kavram düşmanıdır aşkın… eğer
ortada aşk denen bir şey varsa, ne yapıp edip zamanı durdurmalı. Biz bunu
başaramadık…. oysa bu o kadar zor bir şey değildi sevgili… Farklı bir
dokunuş,
ağızdan çıkan ve bugüne kadar kullanılmamış bir söz yeterdi zamanı
durdurmaya….. Ben, aşktan söz açıldığında zamanı durduramayan kimseyi
sevemedim… Ondandır belki de varlığında sevemediğim insanları, yokluğunda
düşlemek…. Belki de onandır, yanındaylen yüreğinin gurbetine düştüğüm bir
sevgiliyi, sılasında özlemek…..

Yokluğun hiç de adil değil… beni yok ediyor, seni var ediyor sevdiğim…..
Evet seviyorum seni varlığına rağmen! Üç mevsim değişti bu şehirde ama ben
varlığınla-yokluğunun tezatını çözemedim… seni yaşamak istemiyorum! ….
öyle bir sen yarattım ki sen yokken, yaşanıldığı an yitirir anlamını… sen
yokken yarattığım sen, yasakladı sana dokunmamı… Sana düşman bir sen var
içimde…. seni senle savaştıryorum, olan bana oluyor…

Tam olarak hatırlamıyorum ama uzun zaman önce bir yerden duymuştum bu sözü,
"HANİ RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜR YA? BAŞKASINDAYKEN AĞZIMIZ…" şu an varlığınla
yokluğunun tezatını bu şekilde tanımlıyorum, seni senle savaştırırken mağlup
olan yüreğime… Birkaç ay geçtikten sonra, daha anlaşılır bir tanım
bulabilirim elbet ama şimdi gerçek olan bu; RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜYOR SEVGİLİM…

Gidişin beni yaralamadı, aksine daha bir sevilir hale geldin… Varlığındaki
seni, yokluğundaki sen kadar sevemezdim… "Keşke sen yanımda oslaydın,
keşke bir şeyler yapıp da seninle zamanı durdursaydık" diye hayıflanmıyorum
artık….. Her ne kadar adı konmasa da bir kopuşun, her ne kadar vazgeçmeyi
beceremesek de, ayrılık ihtiyaçtandı bu hikayede…. Yazık! son sözü zaman
söyleyecek… Yazık! bu sefer hayatın acımasız akışına bıraktık aşkı… Ben
senden kalan ayrılığa bile yas tutamıyorum adam gibi! Bunu engelleyen senin
varlığın… ben bunca zaman yokluğundaki senle hayatı paylaşsaydım ve böyle
bir senle ayrılığı yaşasaydım, hiçbir şiir kolay kolay hayata döndüremezdi
beni… işte bu kadar güzeldir senin yokluğun… işte bu kadar ayrılğına
üzülmemi engelliyor varlığın…..
VARLIĞININ CANI CEHENNEME, YOKLUĞUNU ALMA BARİ…..
_________________

"Hic sevmedim kimseyi senin kadar….
Yüregim yanmadi hic bu kadar…"

Bir el bazen neleri ayakta tutabiliyor hic dü$ündünüz mü ve neleri yikabiliyor tek ba$ina? Bir eli tutmak bir insani hayata baglamakla e$ degerde olabiliyorsa eger bunun adi a$ktir. Böyle bir eli tutmak hayati bulmaktir belki de….

Hic sevmedim seni sevdigim kadar dersin birine ve sonra onun arkasina dönüp gitmesini izlemek ne zordur. Bir eliyle hayata baglamak bir eliyle o verdigi hayati geri almak gibi… Bazen mecburi ayriliklar mecburi acilar yaratir. Bile bile kapiyi aralik birakirsin ve tüm yalnizligin ve hüznün iceri dolmasina izin verirsin. Buna ragmen aklinin bir kö$esinde sonsuzluk vardir. Bitmedik, bitemez, bitmeyecek… Bir ömrü bir a$ka adamaktir bu belki ve elbette yürek ister ayriysan. Dönü$ yollari gecilemeyecek kadar darsa bile bir umut koyup sol yanina beklersin hayatinin i$iginin o derin karanliktan gelmesini. Zaman gectikce göremez olursun hicbir $eyi gözlerinin bugusundan ve kalbinin karanligindan… Beklemek zordur eger beklenen kalbinden cok uzakta ise…

"Cok yalnizim, seninle bir yarim…
Eger elindeyse ne olur cal kapimi,
Eger yüregindeysem ne olur sil göz ya$imi.."

Bir hayati kaybetmek bir elin sicakligini kaybetmekle e$ degerse i$te bu a$ktir. Böyle bir eli kaybetmek ölmeden ölmektir. Ruhunu o sicakliga terk edersin o el senden uzakla$irken. Ruhsuz bir beden ölmekten beterdir…

Ne kadar umut edersen et korkular rahat birakmaz aklini ve umudunu köreltir sonsuz tela$larin o bekleyi$te. Isyanin yükselir bastiramazsin cektigin yalnizligin en acimasiz yani canini yakmaya ba$layinca. Tanriya yalvarirsin son bir $ans diye gercekle$meyecegini bildigin halde. Umudun ve benligin avuclarinin arasindan akip gider. Ruhsuz, umutsuz ve benliksiz kalirsin bir ba$ina. Zaman acimasizla$ir agladikca.

"Gel… Korkuyorum… Nefes alamiyorum.
Eger hala dudaklarinda ismim varsa gel…
Sicakligin olmadan tutunamiyorum…"

Hatanin üstüne hata ekleyerek ya$iyoruz. Bile bile kacirdik belki de o treni. Beklemek icin cok gec, vazgecmek icinse cok erken. Bir ömre bedelse bile gec kalinmi$ bir mutluluktan vazgecmiyorum. Verilen sözler unutulmamali, ben unutmadim…

"Eger elindeyse ne olur cal kapimi,
Eger yüregindeysem ne olur sil gözya$imi…"