GÖKÇİL

AŞKIM  GÜNAYDINN  KONTÖRÜM  YOK MESAJ  ATAMIYORUM  SENİ  SEVİYORUM 

Bedelini ödemeye hazırım tüm sevgilerin,
Günahını çekebilirim bütün aşkların,
Seviyorum, sevmek günahmı?
Günahsa? Günahkarım..
Yarattığına kul oldum,
Affet Allah’ım…
Affet Allah’ım…_

yavaşça dökülen kar taneleri
kırıp geciyordu gecenin zifrini…
bir melek….
öyle bir sarmış ki tenimi
dört bir yanımdan…
üşümüyorum.
bu hisle uyandığımda
binlerce düşünce birbirine karışıyor
deforme olmuş aklımın ufak kıvrımlarında
"neden ki" diyorum…
"bu melek koruyor böylesine beni?
Tanrı’nın verdiği bir görev olabilir mi?
öyleyse eğer
bir seven var beni uzaklarda bir yede"
gülümsüyorum hafif…

kar tanelerinin o yumuşak seyrine bakıyorum
ve biraz kıskançlık
nasıl bunca cesaretle dolup
ölüme koşabiliyorlardı ki?
ve gün ışıyınca o ölü halleri bile
nasıl oluyor da insanları mutlu edebiliyor…
ister istemez kendimi de koyup ortaya
"cesetsel varlığım mutlu edebilir mi ki insanları??"
en sert sesimle kızıyorum kendime
"sus!!!!

“ Özgürsün artık kanatlanabilirsin uçurumlara
Çünkü kuruttum sevgini..
Kendin kadar yalnız,
Ben kadar kalabalıksın dört duvar arasında..
Şimdi içimde rahatça ölebilirsin çünkü unuttum seni…”

Başardın en sonunda. Senaryosunu yazıp yönettiğin bu oyunu kazandın velhasıl. Tükettin beni.Dilediğince kanat çırpabilirsin bulutlara. Dilediğince gülüşler saçabilirsin etrafına. Ve bitirdin diyecektim..Lakin bitiremedin beni..Çünkü sen hiçbir zaman bende başlamadın ki.. Unutma sende bir cümlelik yerim bile olmamıştı..Sakın kızma bu cümleme..Bu cümleyi sen söylemiştin..Şimdi arkanı dön ve git. Ait olduğun karanlıklar seni bekliyor. Dört duvar sancılarında seni bekleyen bir ömür var. Benden alıntı bile yapmadığın geçmişine bir çizik at yeter. Gerisini cümlelere bırak. Ve bundan sonraki cümleyi okumadan ellerinle bir yerlere tut. Üzgünüm ama sendeleyeceksin..Beni diri diri gömen kadın, üzgünüm ama benim sessiz cümlelerimde sana ait tek bir sesli harf bulunmamakta..

avuçlarımın arasında sıkışmış iki tutam umut var şimdi
dilimin ucunda sana dair bir dize söz
bir hayalim var, bir sebebim var, yaşamak için
bir sen varsın benim için,
bir sen vardın…

Gittim ve yoksun peşimde
Arkamda bile bırakamadım seni
Peşimden döktüğün iki damla yaş bile yok ya
O acıtıyor benliğimi

Görmem geren ne var baktığımda
Sevmem gereken başkalarımı gözükmeli
Niye sen görülmemeli
Niye ben sevilmemeli

Hangi günlerdi kavuştuğumuz
Hangi hasretti biriktirdik cebimizde
Hangi umutlardı söyledik ıslıklarımızda
Ben o şarkının adını unuttum…

Armoni bir aşkım var
Kime vurgunum bilmem
İhtiyacım olan bir sevginin dilencisiyim ben
Üç aylık ömrüm olsa
Benim için severmiydin beni?

Bunlar gözyaşıyla yazılmış satırlar…
Her bir hecede sevdam
her cümlede ölümüm var…
bunlar dokunulması yasak satırlar…
kirli ellerinle dokunma sakın
asileşmişbu sevda..
kalıntıları da ancak bana kalır !

Suretin belli belirsiz..
Düşler param parça..
Hayaller yıkık dökük..
Gözler ağlamaklı,yaşlar yanağa asılı..
"BİZ" darma dağın..

"Keşke"ler nefesini kesiyor tüm "iyiki"lerimin..
Öylesine kararlı..Öylesine emin…
Şimdi boğazımda Azrail’in elleri..
Sevin Ey Sevgili! SEVİN…!

Bir yokoluşun hikayesi bu…Eroin gibi damarlarımdan girip bedenimi yavaş yavaş
çürüten,kurtulmak istedikçe içine daha çok çeken,etlerimi liğme liğme eden,gözyaşlarımı
kurutan sersefil olmuş bir hayatın hikayesi…

Çocuktan beterim bugünlerde..Gözyaşlarım yetmiyor bu dünyaya,hep daha fazlasını istiyor,isyanlarımı ise
duymuyor hayat…Yitiyorum ben,yitiriyolar beni,hayatımdan çalıyorlar benden izinsiz duyuyormusun???
Susabilseydim incinmezdim bu kadar,bende diğerleri gibi oynasaydım hayat denen bu oyunda,kendim olmasaydım
kendimi bu oyunda figüran yapsaydım senaryonun sonunu istediğim gibi bitirebilecektim.Yapamadım…
Evet suçluydum;kendim olduğum için suçluydum.
Şimdi;varoluşumun ipini boynuma geçirdim,yalnızlığı karanlığa emanet ettim gidiyorum………

Gideceksin..
Belki bir akşam vakti gözlerimin ışığınıda götürerek yanında
Belkide bir sabah gün doğmak üzereyken
Güneşimide beraberinde götüreceksin…
Belki gecenin bir yarısı yıldızlarımıda alıp gideceksin..
Ne farkederki dünü bugünü yarını…
Sen bigün gideceksin…
Bana ait herşeyi alıpta gideceksin…
En önemlisi kendinide benden almak isteyeceksin..
Ardından bakakalacağım öylece
”Gitme” diyemeyeceğim
İçimdeki hüznün yüreğine sıçramasından korkarak…
İçimde ordular savaşacak
Yenilgimi izleyerek gideceksin…
Aşkının ağır kokusu sinmişken tüm hücrelerime
Seni bu yürekten çıkarıp atmak kolay olmayacak
Canımdan vazgeçersem belki çıkıp gider diyeceğim
İçimde olduğunu hatırlayıp sana kıyamayacağım
Canımdan yani senden geçmem kolay olmayacak…
Ölü duyguları yaşatmaya çalışarak
Her doğan güne isyanlarla başlayacağım
Keşkeler amalar eğerler beynimi kemirecek te
Gidişine çare bulamayacağım..
Cümlelerim hep devrik kurulacak yokluğunda
İçinde ‘’sen” eksik olacak…
Sensiz bir hayat öznesiz cümlenin ta kendisi olacak.
Çaresizliğe sğınanlardan olmamak için her çabaladığımda
savunmasız bir çocuğun düştüğünde kanadığı dizleri gibi
kanayacak yüreğim…
Hiçbir bandaj sarmaya yetmicek bu yarayı
Gitgide büyüyecek ve sonumu getirecek biliyorum..
Her günün sonunda ”yarın unutmuş olacağım” umutlarıyla
uzanacağım soğuk yatağıma…
Yürek çığlığımla uyanacağım
Seni unutmaya çalışmanın bile sevmekle başladığını anlayacağım
Keşkeleri çıkarmak isteyeceğim hayatımdan
Keşkelerim gittiğinde çıplak kaldığımı göreceğim
Beni boğan keşkelermiş meğer ömrümü giyindiren…
Yapamayacağım işte hiçbirini..
Ne seni ne de hayatımın keşkelerini atamayacağım benden..
Karanlığa karışıp gidecek yüreğimi acıtan sessiz gözyaşlarım..
Şimdi burdasın…Şimdi burdayım…
Ama;
Birgün gideceksin ve sessizliğe mahkum edeceksin cümlelerimi..