Deminay YAKIN

          Öyle kolay gidiyorsun ki, hayatımın en kötü zamanlarını geçiriyorum. Ne senden bir haber var, ne de bir söz. Şimdi senin verdiğin acıyla yaşamaya çalışmak çok kötü, sevdiğin. Belki böyle mutlu oluruz, severiz, özleriz birbirimizi. Gelseydin bu kadar mutlu olamazdım. İyi ki beni sevmedin, sevdiğini söylemedin. Söyleseydin eğer o gün; söylediğin sözler yok edecekti seni.

          Öyle uzaktasın ki yanımdan, seni haykırıyorum her gece. Gelmeni bekledim ama gelmeyince gitmeni hiç istemedim. Bilmiyorum ama ne zaman gelirsin, bilemiyorum. Geldiğinde hasret bitecek sanma sakın. Gözlerim senin o masum yüzünü görmek istiyor hala.

          Gözlerini kapadığında içimde bir yer var sana. Ama sen dilsiz bir insan gibi, dinmeyen bir şimşek gibi ve sen sevdiğim bu şehrin akan tek damla yağmurusun. İçinde ki o kocaman yağmurları yağdıran neydi anlamadım. Önemsiz dedin gidişlerini sayıkladım. Günlerce beklediğim, gelmeyince sustuğum, sustukça kayboluşun gerçekleşti sevdiğim.

          Seni yazdığım o kâğıtlardan sonra, vazgeçtiğim satırları da çıkarıyorum. Belki benim gibi acı doludurlar ama sevmek istediğim an kaybettim seni sevdiğim. Hiç mi sevmedin beni yıllardır. Unutamadığının anlamı galiba sevmemenmiş, sevdiğin için gidememenmiş. Şimdi senin verdiğin acılarla savaşmaktayım. Sevdiğim, seni daha çok sevmek için senden vazgeçiyorum. Yine eskisi gibi seni değil, sensizliği seviyorum.

          Aşk bir başkadır. İçinde acılarını saklayan bir hazine gibidir. Kimisi ağlayarak, kimisi gülerek yaşamaktadır. Sen ise sevdiğin, bir acı halisin. Yaklaştıkça ayrılık yaşayan, konuştukça çıkmaza giren belki de bu aşk.

          Gitmemişsin benden, sevginden. Artık dayanacağım bu yok oluşa, sızlanışa, uyanışa. Dokunamadığım hayaline, bu gece dokunacağım. Değişmedin bunun farkındayım ama bu hayat senin değil, sensizliğim. Belki bir daha karşına çıkmayacağım, karşılaşmayacağım. Bundan önce yaptığım gibi hayatından da çıkacağım. Üzülmemen için, acı çekmemen için kaçıp gideceğim. Senin olmadığın ama gölgenin hiç kaybolmadığı şehirlerden seni seveceğim.

          Ben seni sonsuz bir sevgiyle sevmeye başladım. Sonunun gelmeyeceğini bildiğim için sevdim. Bir karanlık gecede kayboluşun gerçekleşti. Bir ışık görmek için çok çaba gösterdim ama olmadı. Saatlerce ağlamalar devam etti, hiç dinmeyen o sızı işte bugün burada yine devam etmekte. Bak yine yatağıma yatıp saatlerce kalbimdeki o yansımanın aynısını senin yaşaman ne kadar sonsuzsa işte benim sana olan uzaklığımda aynı.

          Bir yalnız kalp anlatıyor seni yıllardır. Ağlaya ağlaya sel oldu sokaklarda. Sen hala görmüyorsun. Yağmurlara gerek kalmadı, onların bu âcizane boşluğunu akan seller doldurmakta. Belki bir küçük aşk yetiyordu ama sevginin ta ortasında çırpınarak boğulmaktaydı. Hayatında ki her şeyin değişmesini isteyen bir hayal gibiydi. Değişen bir hayal yığını haline geldiğinde, sadece yaşaması için ölmek gerekiyordu ve öldün.

          İlk defa bu kadar yakınım sana. Uzağımda olduğun kadar, yakınımda kalman çok güzeldi. Bu sevgi hiçbir zaman bitmeyeceğini yazıyorum, düşlüyorum. Belki de bir mezar taşına kadar taşınacak bir hikâye, yeniden başlamakta.