belki de "bırak" diyememenin acısı ve sıkıntısı ile yazılmış satırlardı.
hep terk edilmişlik içinde yaşamanın…
sancılar ile yoğrulmuş bir kalbin ve kuşatılmışlık duygusunun pençesinde…
kanayan iç yaralara eşlik eden gözyaşlarının ıslattığı bir beden ile…
belki de ölüme rıza göstermenin ayrılık yerine… ayrılamayarak.
ayrılamayarak seni çeken girdaptan, kapana kısılırcasına köşe ve bucaklara…
ruhumda ağır metal yorgunlukları, hülyalarımda sis yoğun bulutlar.
dönmese dünya bu sabah hiç olmasa…
hiç olmazsa birgün geç olsa akşamlar.
ve bir yitik zaman bulsam seni sevebileceğim kadar…
seni görebileceğim an olsa her an yavaş yavaş
ellerim mesafesiz sana ulaşsa…
 
belki de "bırak" diyememenin acısı,
belki içimde hep kanayan YÜREK SIZISI.

(yazan: doğan telkesen)