uykularım bile gelmez oldu sana özenip
senin gibi kaçıyor tüm yapraklar gölgemden
uzattığım eller senin gibi uzak
baktığım yüzler çevrilmiş
 
uykularım bile kaçar oldu sana özenip
bulutlar bana yabancı artık
ağaçlar çıplak
ben yanlızlık iklimlerinde üşümekle meşgul
ben sensizlik iklimlerinde seni arayarak
 
uykularım bile gelmez oldu
gittiğin günden sonra ne geceler gece
ne döşekler döşek
güneş bile ısıtmaz beni
ben her daim üşüyerek
yokluğunda yaşayarak

özleminde tadarak en derin acıları
gülen gözler görüp üstelik etrafımda
saklayıp içimde tarifsiz sancıları
 
uykularım da kaçıp gitti, sen gittin
bir ben vardı hatıramda mazide
hayat kaynağımdı sevgin
sen gidince ben de bittim.

(yazan: doğan telkesen)