sen ki,
sen ki benim gülümdün,
yokluğunla ölümdüm,
nefesinle dirilip, gülüşünle büyüdüm.
nerede şimdi mis kokan yaprakların?
sanki altında kaldım tonlarca toprakların.
içimde, taa şuramda
bir ateş ki hiç sönmez,
beynimde bir ses çınlıyor,
gidenler asla dönmez.
sen ki benim gülümdün,
güneşle gördüğümdün,
belki sevginin kendi
belki sevgi gölümdün.
dündün
bugündün
güldün
ömrümdün
sen ki benim ömrümdün.
bilseydin sevdiğimi
sevgiyle verdiğimi,
ram olan benliğimi,
bilseydin…
sen ki benim gülümdün.

(yazan: doğan telkesen)