Şehir ve ben, özledik seni. Senin esintilerini arar olduk her an, her daim. Şehir ve ben, özledik seni. Beraber andık senli günleri, beraber dolaştık sensiz kaldırımları, beraber oturduk sakin parklarda. Seni andık şehir ve ben ve sana duyduğumuz özlemi paylaştık. Bir şehir ağladı ardından, bir ben ağladım. Teselli ettik birbirimizi. Ve fark ettik, senin yokluğun ne kadar derin bir yara. Benim kalbimi parçalayan bir cerrah bıçağı, şehri karanlığa gömen bir elektrik kesintisi sanki. Senin olmadığın gecelerde gökyüzünde yıldızların olmadığını gördük şehirle birlikte. Seni özledik, çok özledik şehir ve ben. Ne yapacağımızı şaşırdık sensiz. Gün nasıl başlar, yol nasıl bulunur, yüz nasıl güler, deniz nasıl dalgalanır…? Hiçbir anlam veremedik sessizliğe, hiçbir ad koyamadık sensizliğe. Kendimizi biraz öksüz hissetik, biraz yetim. Hissin çoğuna anlam veremedik. Şehir ve ben seni çok özledik. Her gün batımında seni bekledik ufka bakarak, bekledik ve bekledik… Sokak satıcılarını seni sorsak? Sonra vazgeçtik. Şehir ve ben seni hala seviyoruz. Biz ölmeden gelmeni bekliyoruz…
 
SON GÖZYAŞIM DÜŞMEDEN GELECEK MİSİN?
GELDİĞİN GÜN BENİ YİNE SEVECEK MİSİN?
SON GÖZYAŞIMI SANA SAKLADIM.
İPEK KOKULUM,
BEN SENİ ÇOK ÖZLEDİM.

(yazan: doğan telkesen)