Kan damladı…
Hayır, hayır kesilmedi vücudum. Kesilmedi tenim, etim.
Kan damladı…
Yüreğimden kan damladı. Tüm damlalar kanlandı. Tüm kanlar damla oldu benden aktı. Uzun bir inleme ve derin bir acı eşlik etti…
Yüreğimden kan damladı. Tüm çabalarım boşa çıktı, gözlerim hep boş ağladı. Tutunacaklarım kalmadı.
Kan damladı…
Önce göller, sonra okyanuslar, sonra kainat kanlandı. Gök kanlandı, güneş kana boyandı, ay kanlı hilaller doğurdu. Dolunaylar kan kırmızı ışıklar saçtı. Sevdam kana boyandı, ruhum kana boyandı. Aşkımı en iyi kan rengi anlattı. Kan damladı yere tek bir damla ve yer yerinden oynadı. Kan depremleri arş-ı âla’yı salladı. Gökkube silkelendi, gökkubbede kan vardı. Tutamadım, silemedim, saramadım yaramı; KAN DAMLADI!
Tek kanım kalmıştı "senin için", o da sonunda damladı.
KAN DAMLADI YÜREKTEN,
ÖMÜR SADE DİLEKTEN,
ÇİLE YÜKLE FELEKTEN.
 
Kan damladı…
Hayır, kesilmedi bedenim.
Kesilmedi tenim.
Kanayan sadece bir yürekti.

(yazan: doğan telkesen)