güneş içini ısıtsın sevdiğim…
ben hiç yapamadım bunu biliyorum.
ben değil güneş, loş bir ay ışığı dahi olamadım senin için.
senin için sadece "söyleyebildim… sevebildim."
bir mum ışığındaki zerafetten yoksundum, söndüm, söndürüldüm, tükendim.
sevdim seni, seviyordum, biliyordum ama yine de!?…
güneş içini ısıtsın sevdiğim…
sendeki ümidi alamasınlar, seni kanatamasınlar.
ve mümkünse benden başkaları sarmasınlar seni.
aşkın kör bıçağı ile kesilip ayrılmış bir kalbim kaldı şimdi bende.
bende sadece senden ufak ve uzak esintiler, bir de "sayıklama nöbetleri."
bilirsin, bilirsin hep gece gelirlerdi.
sana ve yaşadıklarımıza dair şimdi hatırladıklarım hep mavimsi bir gri.
belki "imkansız" bir aşkı zorlamaktı nedeni.
belki çölsel bir serap, belki gerçekten bendim deli.
güneş içini ısıtsın sevdiğim.
hepsini unutsam da hatırlayacağım o tek söz;
hani demiştin ya, "BENİ SEVDİĞİN!"

(yazan: doğan telkesen)