beklediğimiz her durakta yeniden seni bekledim, gelemeyeceğini bile bile hemde.
her otobüs durağı, her tren garı ikinci adresim oldu senin ardından.
gözlerim hep seni aradı otobüs koltuklarında ve tren kompartımanlarında.
sanki, sanki senin ardından yetişmek istiyormuşum gibi ardından koştum vagonların. yetişemedim tabi. gittiğin ve sana yetişemediğim o gün gibi.
ve biliyor musun ben bu sahneyi sen gittiğinden beri her gün yaşadım neredeyse.
seninle yürüdüğümüz tren rayları, bilet kavgası yaptığımız otobüs durakları, kaçırdığımız ve gülerek yarı yolda kaldığımız dolmuşlar…
meğer ne güzel yaşanmışlar,
ve şimdi tadını daha iyi alıyorum,
meğer ne güzel anmış onlar.

(yazan: doğan telkesen)