"… aşıktım bir zamanlar ben, aşk’tım bir zamanlar…
aşıktım, gizliden-açıktan seviyordum bir zamanlar… bir zamanlar sevginin dehlizlerinde yürür, kaybolurdum ama o kayboluşlar hiç de "kötü" gelmezdi.
ve hiç üzmedi… çünkü SEVİYORDUM.
bir zamanlar hem aşık, hem şaşkın, hem dolaşıktım…
yanardım gizli-açık… çünkü ben AŞK’TIM bir zamanlar…

aşkım damarlarımda dolaşırdı kan yerine, kan gibi. bakardım yüzüme her yansıtan nesnede sanki SEN var gibi. ruhumu sarsan depremler, gecelerime ışık, gönlüme derman… ben seviyordum, ben aşıktım bir zaman. bir zamanlar çokça susuzluk krizleri geçirdim sevdiğimin yokluğunda. ne sular kandırdı beni, ne yalanlar inandırdı. yapamazdım onsuz zamanın en kısa anında… o zamanlar, her adını andığımda "dalıp dalıp" gittiğim zamanlardı. ben seviyordum bir zamanlar… bir zamanlar kalbimde SEVDAn vardı…

renklerim karışıktı bir zamanlar, tıpkı kalbim ve kafam gibi. açık pembe kabuslarım olurdu nedenli nedensiz. koyu gri hayallerim de olurdu onların yanında, sevinirdim… ben renkleri bile karıştırırdım bir zamanlar aşık olduğumda.

bir zamanlar aşıktım ben veya öyle sandım…"

(yazan: doğan telkesen)