gül dalında tükenen bir ümidin,
bir aşkın son demine…
…
sığınıp hep kendime, herkeslerden kaçarak,
suçumu kabul edip, idamıma susarak.
nasıl da seviyordu seni deli gibi bu yürek,
nasıl da bakıyordum gözlerine, gökkuşağı diyerek.
bende kalmıştı aşkın, üstün aşklar timsali.
içimde bir serçenin kalp çırpışı misali.
sığındım bir kuytunun, en karanlık yerine,
yine de diyemezdim, "dön sevdiğim" evine.
her an titrerdim yanında, aşk sıtması sarardı
an kadar kısa zaman, bütün dünyam karardı..
ne vardı sen’den başka, ne kimseler sarardı.
an kadar kısa zaman, beni aşkın sarardı.
sığınıp hep kendime, herkeslerden kaçarak,
bir idam fermanına, tüm gönlümü açarak…
ellerime bakınca, görmek mümkün kokunu
bana vakti zamanda, bir melek mi dokundu?
kırıldım parça parça, döküldüm tüm aleme
duydun mu sevdiceğim, benim selâ’m okundu?
sığındım bir kuytunun en karanlık yerine,
öleceğimi bildim.
diyemedim yine de…
 

(yazan: doğan telkesen)